Miss Little Sunshine (?)

Κουβέντα με φίλους

2012-02-02T22:33:00.003+02:00

Λίγα λόγια και καλά ίσως και λίγο μυστικά!

Προς αγαπημένη φίλη "Μην κλαις άλλο, φτάνει. Ξέρω πως η αυτοκαταστροφή είναι γλυκειά, ο πόνος ερεθιστικός αλλά σταματά να τον αγαπάς. Θέλω να φύγει η σκοτινιά σου, μπορεί άραγε ποτέ; Η αυτή σε κάνει πιο όμορφη, μυστήριο κορίτσι; Σ αγαπώ όπως και να΄χει"

Προς ομάδα τεράτων που ενδεχομένως αυτοαποκαλούνται άνθρωποι, λέγονται Χρυση αυγή και αυξάνουν τις επιθέσεις εναντίον συμπολιτών μας με την σιωπη όλων "Κάθε μέρα ονειρεύομαι πως είμαι ο Ντέξτερ και σας καθαρίζω όλους. Κάθε μέρα εύχομαι να πάψετε να υπάρχετε. Μάλλον δεν εύχομαι. Σας καταριέμαι"

Προς παλιο φίλο "Μου λείπεις, σε σκέφτομαι, θέλω κρασί και κουβέντα μαζί σου"

Προς παππούλη "Είσαι ο πιο γλυκός άντρας που γνώρισα ποτέ. Μιλούσες ψιθυριστά όταν κοιμόμουν το μεσημέρι, μου έπαιρνες τα πιο ωραία γλυκά όταν έδινα εξετάσεις να μπω στο πανεπιστήμιο, μου κληροδότησες το υπέροχο χιούμορ σου. Σ αγαπώ"

Προς εκείνον τον Εναν και μοναδικό " Γιατί να σ αγαπώ τοοοοοσο πολύ και γιατί είμαι ακόμα ερωτευμένη μαζί σου; Με εμπνέεις, γελάω τοοοοσο μαζί σου, είσαι υπέροχος μουσικός, ακόμα καλύτερος άνθρωπος και είσαι και Θρύλος!"

Προς φίλη καλή που χαθήκαμε "Μου λειπει η χαρά που μου έδιναν τα μάτια σου τα φωτεινά εξωτικό μου πλάσμα, μου λείπει οτι με έκανες να νιώθω η πιο σημαντική γυναίκα στον κόσμο. H εκδρομή προς Πάργα και παραλίγο Ιταλία είναι από τις αγαπημένες στιγμές στη ζωή μου. Ηλιένια μου λείπεις!"

Προς συμφοιτές εξ Αγγλίας " Ο ωραιότερος χρόνος της ζωής μου. Οι χωρίς αυριο συζητήσεις για τον Μπόγκταν, τα κοκτέηλ μας στο Mint, ο σκατά καπουτσίνο του φακελακίου στο δωμάτιο σου Σπυράκο, η ζωάρα που κάναμε αγαπημένε Μπαντρά." Τα σκέφτομαι όλα αυτά και δε θα λεγα όχι αν τα ξαναζούσα.

Μικρές ανόητες εξομολογήσεις. Σειρά έχει το τζάκι, ο ύπνος στον καναπέ, η παραμερισμένη κουρτίνα στην τζαμαρία για να βλέπω ολοκάθαρα το βουνό που είναι κατακαλυμμένο απο σύννεφο. Εγω κι εκείνο είμαστε μαζί απόψε. Δε μιλάμε πολύ αλλά αγαπιόμαστε. Εγώ κι εκείνο είμαστε απόψε. Α! Κι ένα μπλε κερί σε κηροπήγιο.

Ομορφιές της ζωής, θησαυροί στη μαυρίλα

2012-01-12T18:40:00.004+02:00

Κυκλοθυμική ή όχι αποφάσισα να προσπαθήσω λίγο ακόμα. Να δώσω στο γκρίζο λίγο χρώμα, κατά προτίμηση κόκκινο. Να κάνω τη νερόβραστη σούπα λαχταριστό χοιρινό κρετάκι ψημένο για δώδεκα ώρες στη λαδόκολλα. "Μείνε προσκολλημένη στις θετικές πλευρές της διαμορφωμένης σου ζωής στην Αθήνα" με συμβουλεύουν αγαπημένοι μου άνθρωποι. Συνήθειες που με κάνουν να αγαπώ την καθημερινότητα μου. Αυτές θα με κρατήσουν εδώ. Τουλάχιστον προς το παρόν. Συνήθειες και πρόσωπα. Μέρη που συχνάζω αλλά και που δε συχνάζω και ανακαλύπτω στην πορεία, ποτά που πίνω και μου γεμίζουν τον ουρανίσκο γεύσεις, χαμόγελα που δε χορταίνω να βλέπω.

Ενας λόγος να αγαπώ την καθημερινότητα μου είναι οι βόλτες του Σαββάτου στο κέντρο. Μοιάζουν με παπαρούνα, μυρίζουν εσπρέσσο και βιενέζικη μηλόπιτα. Επίσης, ξεκουράζομαι να μαγειρεύω. Είναι το αγαπημένο μου χόμπι. Είναι ό,τι καλύτερο μπορώ να φανταστώ όταν η πίεση είναι μεγάλη. Και αν μοιραζόμαστε τις βραδειές με καλούς φίλους, ακόμα καλύτερα! Kαι επειδή πάντα είμαι αυθόρμητη, ακόμα και στο λόγο μου, θα σας δώσω και τη συνταγή για το αγαπημένο μου μεξικάνικο το οποίο είναι πανεύκολο και σκέφτομαι να το κάνω για φίλους το προσεχές Σάββατο.

Συνταγή για 4 άτομα:
2 πακέτα φιλέτα μπούτι κοτόπουλο.
1 πακέτο τυρί cheddar
1 μικρό κρεμμύδι
Χρωματιστές πιπεριές
Λίγο ταμπάσκο
Γιαούρτι στραγγιστό
Μαρούλι-2 Ντομάτες κομμένες καρεδάκια
Βασιλικό
Κρασί
Σάλτσα έτοιμη μεξικάνικου (σε βαζάκι με πράσινο καπάκι)
Πίτες μεξικάνικες

Παίρνουμε το καλό μας γουωκ και βάζουμε λίγο λαδάκι. Κόβουμε τα φιλέτα μας κομμάτια μικρά ενώ τα τσιγαρίζουμε με το κρεμμύδι μας, το οποίο έχουμε κόψει μικρά τετραγωνάκια, και τις νόστιμες μας πικάντικες πιπεριές . Αρχικά έχουμε δυνατή φωτιά, μέχρι να πάρει χρώμα το λαχταριστό μας κοτόπουλο. Σβήνουμε με ένα ποτήρι λευκό ξηρό κρασί. Μόλις το πιει, το κατεβάζουμε στη χαμηλή φωτιά. Με το πιο δυνατό στο 10, εγώ το βάζω στο 3-4. Αλατοπιπερώνω με φρέσκο αλάτι και φρέσκο πιπέρι ταυτόχρονα. Το κοτοπουλάκι μας, ζουμερό λαχταριστό (γι αυτό και προτιμώ το φιλέτο μπούτι), θέλει γύρω στο τέταρτο για να ετοιμαστεί. Οταν θα είναι σχεδόν έτοιμο και κοντά στο τελείωμα του, πασπαλίζουμε με ξερό βασιλικό, ρίγανη, δύο σταγόνες ταμπάσκο ενώ ρίχνουμε και την έτοιμη σάλτσα . Ανακατεύουμε καλά και αφήνουμε για 2-3 λεπτά σε σιγανή φωτιά. Τέλος τρίβουμε και το cheddar και γίνεται ένα μίγμα τρις λαχταριστό. Τώρα έφτασε το στάδιο που θα ετοιμάσουμε τις πίτες μας τις μεξικάνικες. Παίρνουμε πίτα πίτα, τη βρέχουμε λίγο, τη ζεσταίνουμε σε τηγάνι και από τις δύο πλευρές. Ετοιμη! Απλώνουμε το στραγγιστό μας γιαουρτάκι, βάζουμε λίγο μαρούλι και δροσερή ντοματούλα, το κοτόπουλο κατά μήκος και τυλίγουμε! Μιαμ μιαμ and rock and roll. Συνοδεύουμε με ρύζι ή τάκος! Εγώ πίνω μαζί λευκό ημίγλυκο αφρώδες κρασί. Εσείς ό,τι θέλετε! Γιατί όχι και μία ωραία μαργαρίτα φράουλα; Αν τέλος θέλετε να κάνετε ολοκληρωμένη βραδειά μεχικάνικη, κάντε ένα υπέροχο μεξικάνικο επιδόρπιο. Λέγεται γλυκό των τριών γαλάτων (tres leches). Το αποτέλεσμα είναι κάτι σαν κρεμώδες κέηκ. Ακολουθεί συνταγή όπως ακριβώς αντιγράφηκε από το site http://www.sintagespareas.gr/

"Τι χρειαζόμαστε:

Για το κέικ:
1 κούπα βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου
1 1/2 κούπες ζάχαρη κοινή
7 αυγά χωρισμένα, σε θερμοκρασία δωματίου
2 1/2 κούπες αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
1 1/2 κουταλάκι του γλυκού baking powder
3 βανίλιες ή όσες θέλετε
1 κούπα γάλα σε θερμοκρασία δωματίου
λίγες σταγόνες λεμόνι
κρέμα γάλακτος χτυπημένη σε σαντιγί (προαιρετικά)

Για το σιρόπι-σάλτσα:
1/2 κούπα γάλα εβαπορέ αδιάλυτο
1/2 κούπα κρέμα γάλακτος (μπορείτε και light)
1/2 κούπα μαρμελάδα γάλακτος"

Γενικότερα η ζωή με τις γεύσεις της είναι σαφώς ομορφότερη. Και τώρα που περνάω ενα πρόβλημα υγείας, η ζωή χωρίς λιχουδιές είναι μαύρη και άραχνη. Ο έρωτας, η αγάπη και το φαγητό είναι ό,τι πολυτιμότερο μπορεί να μου συμβεί. Εικόνες από τα παρακάτω που μπορεί να μου κάνουν τη διάθεση υπέροχη είναι οι εξής:

Λουλούδια γιατί τα αγαπάω και το σπίτι μου είναι γεμάτο με γλαστράκια όλων των χρωμάτων. Εχω ειδική αγάπη στις τουλίπες, θέλουν ιδιαίτερη προσοχή και αυτό με κάνει να τις αγαπώ ιδιαίτερα.

Μουσική γιατί αρέσει στα αυτιά μου. Ειδικά αν αυτή λέγεται jazz ή punk rock.

Moυ αρέσουν του κόσμου τα γλυκά (όχι όμως του κουταλιού). Εχω αδυναμία στη λευκή σοκολάτα και μου αρέσει που δεν αρέσει σε πολύ κόσμο, αρέσει σε μένααα!

Δε χαίρομαι ποτέ με τα πολλά υλικά αγαθά. Ρούχα και μόδες και άλλες γυναικείες χαζομάρες με αφήνουν εντελώς αδιάφορη. Χαίρομαι με τις αισθήσεις στο έπακρο. ομορφες εικόνες, όμορφες μυρωδιές, γεύσεις, παρέα με καλούς ανθρώπους. Καλοί είναι αυτοί που κάνουν αστεία, που υπερασπίζονται τα πιστεύω τους, αποκλείοντας ακραίες ρατσιστικές , φασιστικές απόψεις. Οσοι έχουν τέτοιες θέλω να καλέσω αμεσα την αστυνομία του MIAMI και ειδικότερα εκείνο το ίνδαλμα, τον Dexter να τους αναλάβει. Αδερφοσύνη, συντροφικότητα, μαχητικότητα και πολλά πιοτά μόλις συνέλθω μας εύχομαι. Bisous a tous!

Κι αν φύγω;*

2012-01-03T12:08:00.002+02:00

Χρόνια Πολλά και Καλή χρονιά αγαπημένοι μπλογκοφίλοι μου. Δίνω ευχές με δυσπιστία προς τον εαυτό μου, με δυσπιστία προς το μέλλον. Με το ένα πόδι εδώ στην υποτιθέμενη “πατρίδα” και με το άλλο (και όχι μόνο με το πόδι αλλά και με το μυαλό) ήδη μεταναστεύω . Μεταναστεύω σε χώρες όχι τόσο μακρινές γεωγραφικά αλλά μακράν καλύτερες από τη δική μας. Αν και δεν είναι πια δική μας. Την αφήσαμε στην τύχη και στα χέρια ανίκανων χιλιάδων συμπλεγματικών ανθρώπων (και φυσικά θα ήμουν γραφική να χαρακτηρίζω ως τέτοιους μόνο τους πολιτικούς), την αφήσαμε στα χέρια φοροφυγάδων και κουτοπόνηρων ανθρωπάκων.

Αφορμή για την ανάρτηση αυτή, στάθηκε ένα παλιό τεύχος του Έψιλον που ξαναδιάβαζα τις προάλλες για να κοιμηθώ και συγκεκριμένα ένα πολύ ωραίο άρθρο της Ντίνας Δασκαλοπούλου με τίτλο « Κι αν φύγουν;». Ηταν γραμμένο στις 17 Οκτωβρίου του 2010. Τότε που θεωρούσαμε ότι βιώναμε τη χειρότερη μορφή της κρίσης και η σημερινή κατάσταση φαινόταν μόνο κινδυνολογία. Μιλά, εκτός των άλλων, για τη θετικότατη συμβολή των μεταναστών στην ελληνική οικονομία « Η Ελλάδα γερνάει και οι μετανάστες φέρνουν νιάτα. Το 80% των μεταναστών βρίσκεται σε παραγωγική ηλικία (15-64), σε αντίθεση με το 68% των Ελλήνων, ενώ το ποσοστό εκείνων που εργάζονται φτάνει το 94%. Η ένταξη των μεταναστών στην αγορά εργασίας σήμαινε όχι μόνο περισσότερες ασφαλιστικές εισφορές, αλλά και περισσότερα φορολογικά έσοδα. Για παράδειγμα, το συνολικό ποσό των ασφαλιστικών εισφορών και του φόρου εισοδήματος που πλήρωσαν τα νοικοκυριά των μεταναστών το 2004 ήταν 488.000.000 ευρώ».

Με σπινθήρα λοιπόν εκκίνησης τα ανώτερα, προβληματίστηκα και συνάμα ονειρεύτηκα. Προβληματίστηκα διότι η χώρα πλέον δεν είναι αφιλόξενη μόνο για τους μετανάστες που στη ζωή τους μόνο βουνό προβλήματα έχουν αντιμετωπίσει , που η ζωή τους με 100 ευρώ το μήνα θεωρείται πλουσιοπάροχη, που περίθαλψη ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα δε φαντάζονταν να έχουν, που το λεωφορείο Κολωνός- Πέραμα είναι μέσο πολυτέλειας. Η χώρα είναι αφιλόξενη και για εμένα και εσένα. Που μεγαλώσαμε σε σπίτι με θέρμανση και κρέας, με ζεστό νερό στο μπάνιο και δύο παπλώματα στα μεγάλα κρύα. Που μάθαμε στο χαρτζιλίκι της μητέρας και του πατέρα για μία μπύρα και ένα σουβλάκι. Η χώρα γίνεται μαμά ψυχρή, αφιλόξενη για τα παιδιά της. Τα ενηλικίωσε κακήν κακώς, τα αφήνει ξυπόλητα και τα διαολοστέλνει. Μετανάστες και Ελληνες. Ελληνες μετανάστες και το ουσιαστικό γίνεται σαν επιθετικός προσδιορισμός. Και καμία αξία δεν έχει η εθνικότητα. Καμία σημασία η ιθαγένεια. Ισως και να αποτελεί και τροχοπέδη για τη νέα γενιά μεταναστών. Και όπως έχω αναφέρει και σε παλαιότερη ανάρτηση, (βλέπε εδώ) η μόρφωση που λάβαμε εμείς, τα παιδιά των παιδιών της γενιάς του Πολυτεχνείου, είναι αυτή που μας εφοδιάζει με πλούτο και χωρίς φόβο με μπαγκάζια γεμάτα για να ζήσουμε εκεί που θα επιλέξουμε εμείς πως οι κόποι αναγνωρίζονται. Πως εργάζεσαι και δεν είσαι ευγνώμων στον εργοδότη που σου δίνει ψωμί αλλά είναι μία σχέση ανάδρομη. Διότι κι εκείνος θα είναι ευγνώμων γιατί είσαι ανθρώπινος πόρος, παραγωγικός και θετικός. Και για να μην παρεξηγούμαι. Δε μιλώ για τη δική μου εργασία αλλά για το σύνολο. Είμαι από τους ευνοημένους που έχω τη χαρά να δουλεύω σε μία εταιρία αξιοπρεπή με τα επιδόματα της και με όλα της. Εξαίρεση θεωρείται. Εξαίρεση το αυτονόητο;! Δεν απογοητεύομαι. Παίρνω δύναμη. Γι αυτό και νιώθω και αντιφατικά. Η απογοήτευση για τη ζωή εδώ γεννά όνειρα. Γεμίζει δύναμη και κίνητρο.

Η κρίση είναι παντού. Φυσικά. Αλλά εκεί που υπάρχουν υποδομές και οι άνθρωποι δε βιώνουν κάτω από συμπλεγματικές σκιές, τα πράγματα είναι σαφώς καλύτερα. Τρανό παράδειγμα αποτελεί το αγαπημένο μου παραμύθι «Τα τρία γουρουνάκια». Τα αχυρένια σπιτάκια εξανεμίζονται με το φύσημα του κακού λύκου. Τα σπίτια με τα τούβλα είναι σαφώς πιο ανθεκτικά. Και επειδή περισσότερο με χαρακτηρίζει το συναίσθημα και όχι η λογική (αν και εδώ και τα δύο συνηγορούν προς τη φυγή στο εξωτερικό), η ζωή εκεί μυρίζει γιασεμί. Και το πρωί ξυπνάς να πας στη δουλειά και σταματάς στο Coquelicot και παίρνεις την πιο ωραία φοκάτσα. Και το πιο νόστιμο smoothie μπανάνας, ροδάκινου. Και το βραδάκι στη σκοτεινιά της βόρειας Ευρώπης, κόκκινα ψηλόλιγνα κεριά, ζεστό φαγητό φούρνου και μουσική θα μου κρατούν την καλύτερη συντροφιά. Δε θα νιώθω άγχος αν αρρωστήσω, ούτε για τη σακατεμένη μοίρα της περίθαλψης μου . Δε θα διστάζω να πάω σε δημόσια υπηρεσία υπό το φόβο της αποθαρρυντικής και εγκληματικής αδιαφορίας. Και όχι. Δε με ενοχλεί το κρύο. Με ενοχλεί η απαξίωση της ανθρωπιάς. Ελληνικό φαινόμενο. Κατηγορώ και τον εαυτό μου. Που δε διαμαρτυρήθηκα όταν δε μου έκοψε απόδειξη για να με δει ο πανάκριβος ΩΡΛ. Για να μου κάνει έκπτωση ο απατεώνας. Και εγώ, η ταπεινή baby sitter το δέχτηκα αδιαμαρτύρητα λόγω του πενιχρού εισοδήματος μου. Ντρεπόμουν μετά για λογαριασμό του αλλά περισσότερο για δικό μου. Δεν το είπα σε κανένα. Ντρεπόμουν.

Μακρόσυρτο κείμενο αλλά δεν έχετε παράπονο. Είχατε καιρό να ακούσετε το λόγο μου. Σας φιλώ ζεστά. Και καλό κουράγιο. Η κατάθλιψη προσμένει επικίνδυνα, αντισταθείτε σθεναρά. Οι πωλήσεις των Risperdal και άλλων σκευασμάτων αυξάνονται δραματικά και κάποιοι τρίβουν τα χέρια τους. Αγάπη, σύνεση, σωφροσύνη σύντροφοι. Φιλιά!

*Τίτλος εμπνευσμένος από το άρθρο της Ν. Δασκαλοπούλου στο Εψιλον, στις 17.10.10

Γάμος α λα πολιτά

2011-11-17T15:55:00.001+02:00

Αγαπημένοι μου μπλογκοφίλοι. Ηθελα για ακόμη μία φορά να σας εκμυστηρευτώ τις σκέψεις μου. Πόσο μ αρέσει όταν έρχεται αυτή η ώρα! Εχουμε και λέμε λοιπόν... Η Miss little Sunshine μεγάλωσε. Εικοσιοκτώ ολόκληρα χρόνια μετρά η καμπούρα μου. Δεν είμαι πολυ little τώρα πια, αν και στην ανεμελιά θα είμαι πάντα ή τουλάχιστον θα προσπαθώ, αν με αφήσουν ήσυχη τα μέλη της Bilderberg και λοιπών συμμοριών (τρελαίνομαι για ιστορίες συνωμοσιών). Γύρω στην άνοιξη λοιπόν λέμε με τον καλό και όμορφο άντρα μου να πάμε στο δήμ(ι)ο να μας παντρέψει, γιουχου!

Μικρή λοιπόν πίστευα πως ο γάμος είναι ένα ατελείωτο βασανιστήριο. Ελεγα πως συνοδεύεται αυτόματα από την επίπονη γέννηση παιδιού. Κοιλοπονάς να φέρεις στον κόσμο ένα μωρό που μονίμως κλαίει και παραπονιέται για ο,τιδήποτε συμβαίνει στον κόσμο, έχεις έγνοιες, βάσανα, λειψό ύπνο. Ολα αυτά μπορεί και να ισχύουν. Ομως γερνώντας, δε με τρομάζουν πολύ. Είμαι με έναν άνθρωπο που μαζί τού μπορώ να με φανταστώ και ύστερα απο σαράντα χρόνια. Ο λόγος; Είναι πολύ πολύ έξυπνος, έχει πολύ χιούμορ και συνήθως είναι υπεργελαστός. Παίζει και ωραία μουσική και εγώ χορεύω. Συννενοούμαστε μιά χαρά (συνήθως). Επικοινωνούμε σε καλό επίπεδο και επίσης τρώμε το φαγητό μου και χαιρόμαστε τόσο την ώρα του δείπνου (αν και δε με συνοδεύει ποτέ στο κρασί)! Με αυτόν λοιπόν τον άνθρωπο λέμε να παντρευτούμε σε λίγους μήνες. Και το μόνο που ονειρεύομαι για τότε είναι ένα ταξίδι που λέμε να κάνουμε κάπου μακρινά. Και αυτό που επίσης μου αρέσει είναι το πάρτυ που θα κάνουμε για φίλους. Με πολλά κοκτέηλ που θα φτιάξουν οι ειδικοί φίλοι κοκτεηλίστες και πολύ punk rock μουσική να γίνουμε μούσκεμα. Αυτά ονειρέυομαι. Επίσης μιας και θα είναι πολιτικός ο γάμος και τα δημαρχεία τα βρίσκω ξεχασμένα μνημεία τερατώδους γραφειοκρατίας, θα τον κάνουμε μέσα σε ένα πάρκο, σε πνευματικό κέντρο εμείς οι πνευματικοί άνθρωποι. Much better. Με λίγα λουλουδάκια για διακόσμηση και 15-20 δικά μας αγαπημένα πρόσωπα. Γιατί σε ένα γάμο σημασία έχει η αγάπη, η χημεία, η χαρά και το πολύ φαγητό.
Με τούτα λοιπόν και με εκείνα, παύει για τη little sunshine το γεγονός αυτό να είναι εφιαλτικό. Είναι μιά χαρά! Γιατί αγαπημένοι μου φίλοι έπαψε να υπάρχει σοκ στην ιδέα της μόνιμης συμβίωσης. Και αυτά που ονειρεύομαι να κάνω στη ζωή μου συνδυάζονται άνετα μαζί του. Ολα είναι μία ιδέα. Το θέμα είναι πως είναι δύσκολο να σου τύχει να βρεις εκείνο τον κολλητό φίλο που θες να κοιμάσαι και μαζί του. Που σε υπερευχαριστεί το γεγονός πως συμβιώνετε. Που ανυπομονείς να γυρίσεις στο σπίτι από τη δουλειά για να τον δεις. Που σκέφτεσαι με τρεχούμενα τα σάλια τι καλό θα μαγειρέψεις για να φάτε μαζί και να βυθιστείτε στην απόλαυση των γεύσεων. Δεν ανταλλάσω με τίποτα τις βόλτες μας στο κέντρο, τη μπύρα μας στα Εξάρχεια. Το μόνο που θα έδινα να φύγει μακριά είναι τα νεύρα του όταν χάνει ο Ολυμπιακός. Τα άλλα τα κρατάω όλα. Δεν τα ανταλλάσσω με τίποτα.
Μιας και λέμε για φαγητό και είμαι η πρώτη φαγού, να αλλάξω ακαριαία θέμα; Τι καλό να κάνω σήμερα;; Απειρη όρεξη για μπριζόλα μοσχαρίσια με σως πράσινου πιπεριού με μέλι και μουστάρδα βιολογική συνοδεία τηγανητών πατάτων και κόκκινο ημίξηρο κρασί (μόνη θα το πιω). Επιδόρπιο; Μους μερέντας με καραμελωμένια φουντούκια ή γαλακτομπούρεκο; Μάλλον προς το δεύτερο κλίνω. Πάλι τα καταφέρατε βρε άτιμα και μου άνοιξε η όρεξη. Από δω το πάω, απο κει το φέρνω ή σε Παρίσι καταλήγω την κουβέντα ή σε φαγητό. Τι να το κάνεις που είμαι κορίτσι λιχούδικο; Η psychologie (που λέει κι ένας καλός φίλος) κλείνει την ανάρτηση αυτή στο 97%. Κουράγιο να έχουμε να αντιμετωπίζουμε τα μέλη των τριμερών και ας έχουμε ψυχραιμία να δούμε πού θα βγάλει αυτή η απάνθρωπη,ιδρυματοποιημένη, επικίνδυνη παγκοσμιοποίηση. Σας φιλώ γλυκά.

Μαγεμένη σοφίτα, ζεστό κρουασάν

2011-10-30T01:24:00.005+03:00

Είδα το Μεσάνυχτα στο Παρίσι. Οχι δε θα γράψω κάτι για την ταινία, τα έχουν πει όλα άλλωστε από το Μαιο που είχε πάει στις Κάννες. Εμένα όμως μου έκανε κάτι. Με έβαλε σε κάτι περίεργες σκέψεις. Αυτές που εμάς, τα μέτρια μυαλά δε μας αφήνουν ποτέ ήσυχους. Τι θα ήμουν αν... Αν ζούσα εκεί, αν ήμουν με εκείνον αντί για τον άλλο, αν έκανα την τάδε δουλειά, αν είχα άλλους γονείς, αν ζούσα σε ένα άλλο μέρος, αν αν αν. Και θέτω στον εαυτό μου το εξής γουντιαλενικό ερώτημα. Τι θα κανα διαφορετικό από τώρα; Ωχ. Μπλακ αουτ και τρομερή παγίδα.

Κι αυθόρμητα όπως ΠΑΝΤΑ (μα τι κακό και αυτό που έχω;;) απαντώ. Θα πήγαινα αύριο στο Παρίσι. Και μιας και η ερώτηση είναι υποθετική και εγώ στη φαντασιώση μου μπορώ να χωρέσω ό,τι στην ευχή θελήσω, θα απαντήσω με μεγάλη χαρά! Θα μεταφερόμουν στο Παρίσι. θα έσπευδα στο μεσίτη να μου βρει μία όμορφη σοφίτα με κόκκινο τοίχο ή με ιδιοκτήτες δεκτικούς να το βάψω εγώ. Μια σοφίτα στο δέκατο ογδοο διαμέρισμα, κοντά στη Sacre Coeur. Χωμένο κάπου ανάμεσα στη rue des abesses και trois freres. Με ένα διπλό άνετο κρεβάτι και ένα πάπλωμα όλο πούπουλο, χρώματος κυπαρισσί. Και δεκάδες γλαστράκια εσωτερικόυ χώρου. Ενα για κάθε παραθυράκι και κάμποσα για το τραπεζάκι της κουζίνας μπροστα από το ροζ μου χοντρό ψυγείο. Κι ενα διθέσιο δερμάτινο καναπέ. Και ένα μωβ τραπέζι τσίγκινο, από εκείνα του καφενείου με τις αντίστοιχες καρέκλες τους. Και χακί κουρτίνες ινδικού στυλ. Και πολλά λευκά και μαύρα κεριά. Α!! Και τέλος, σειρές απο χρωματιστά φωτάκια σε σχημα τουλίπας να διακοσμούν και τα 32 τετραγωνικά. Τοσα το θέλω.

Και μετά έρχεται η δουλειά. Και επαναλαμβάνω πως μιας και είμαστε στη δική μου φαντασιώση, μπορώ κάλλιστα να κάνω ο,τι μου καπνίσει. Και συνεχίζω με εκρηκτικό ενθουσιασμό. Βρίσκω ένα χώρο που λέτε εκεί κοντά στην αγαπημενή μου, αληθινή, να τονίσω pub, που βρίσκεται στην οδό Bertes. Και τον κάνω ένα φίνο ελληνικό μαγαζί με τσιπουρα θεσσαλονίκης, ρακή λεβεντομάνας, ζιβανία της πατρίδας μου της Κύπρου και κάμποσο κρασί. Δυο τρία άτομα προσωπικο και αυτοί καλοί και μόνο φίλοι. Που αγαπούν την υπομονή, την προσμονή και εμένα. Που πιστεύουν στο νέο μας εγχείρημα και ξέρουν να ρισκάρουν. Και όλοι μαζί συνδράμουμε για το νέο μας μαγαζί που θα λέγεται " Au pays des couleurs il ya des animaux" (είναι η πρώτη πρόταση που έμαθα στα γαλλικά και σημαίνει: στη χώρα των χρωμάτων υπάρχουν ζώα). Στην ονείρωξη μου λοιπόν, εγώ εκτός απο την επιμέλεια του χώρου θα έχω και το μενού. Δεκα πιάτα όλα κι ολά θα εχουμε αλλα ολα φτιαγμένα από τα χεράκια μου, και ολα με αγάπη, φαντασία, μεράκι και μεσογειακά υλικά. Σαλάτα ροκας με σάλτσα πεπαλαιωμένου μπαλσάμικου και τυρι μετσοβόνε, σπανάκι με φέτες χαλούμι και σταφίδες, χωριάτικη παραδοσιακή, κεφτέδες, πατάτες φούρνου με πορτοκάλι και μέλι θα αποτελούν ορισμένα από τα νόστιμα, απλά και μερακλιδίκα πιάτα της γαλλικής βερσιόν μου. Και κάθε μέρα και άλλο γλυκό ημέρας. Μια το κανταιφι μου, το οποίο παρεπιπτόντως έχω ξεκινήσει να κάνω τώρα τελευταία και που θα πάει(;) θα το τελειοποιήσω, μελομακάρονα οποιαδήποτε εποχή, γαλακτομπούρεκο που θα είναι στα αλήθεια το αμέσως επόμενο ζαχαρένιο μου εγχείρημα, ραβανί με έντονη τη γεύση του πορτοκαλιού και ινδοκάρυδο στην κορυφή και λοιπά και λοιπά. Και ένα ποδήλατο θα έχω, αν και για τις περιοσσότερες μετακινήσεις μου εκεί θα είναι τα δυο, όχι και τόσο καλλίγραμμα μου πόδια.

Και τα βράδεια που θα δίνω λίγο χρόνο σε μένα θα πηγαίνω στα μυστικά μπιστρό να ακούσω κοντραμπάσο και τρομπέτα, να πιω ενα κόκκινο κρασί μπορντώ και να γυρίσω σπίτι διασχίζοντας σε χειμωνιάτικη κατάνυξη κόκκινου ουρανού το παγωμένο αλλα πανεμορφο Παρίσι. Θα χουχουλιάζω στα σκεπάσματα μου μέχρι να ξυπνήσω να πάω να παρω τα καλυτερα βιολογικα προιοντα για το pays des couleurs. Και φυσικά ένα καλό ξύπνημα που σέβεται τον εαυτό του, δε θα παραλείπει ποτέ τον αγαπημενο μου latte εσπρεσο και τα πιο νόστιμα βουτυρωμενα croissants au beurre απο τον βραβευμένο φουρνο της γαλλίας που η ταπεινοφροσύνη των αφεντικών του με κάνει να το αγαπώ σεχταριστικά, τον Levain D Antan. Και να μένω πιστή στους θησαυρόυς του και στην πιο καρεμελενια μηλοπιτα. Ολα αυτά θα τα μοιράζομαι με τον αγαπημενο μου, τι όμορφο να γευματίζεις με την αγάπη σου! Μετά από τέτοιο πρωινό, γεμάτη και δυνατή θα ντύνομαι με τα ομορφα μου σκουφακια υπό τον ήχο της μελέτης που θα κάνει ο αγαπημένος μου με το sting ray μπάσο του και θα ξεμυτίζω στην αγαπημένη μου πόλη.
Παρίσι σ αγαπω. Ζωή μου φανταστική σ αγαπω. Αληθινή ζώη σ αγαπω αλλά δε σου είμαι απόλυτα πιστή. Γιατί ο πειρασμός της φαντασίας είναι μεγαλειώδης και γαργαλιστικός. Κι εγώ, γυναίκα με πάθος, δεν της αντιστέκομαι. Καληνύχτα γλυκειά...

Αλογο σε Yellow Submarine!

2011-10-13T21:40:00.006+03:00

Τι σου μένει για να ακουμπήσεις τώρα που νιώθεις οτι βουλιάζεις; Ενα χαμόγελο μωρού, το πιο νόστιμο πικάντικο κόκκινο κρασί ή ο έρωτας του; Αν θεωρήσουμε την υγεία των αγαπημένων μου προσώπων δεδομένη αυτό που με σηκώνει από το κρεβάτι μου κάθε πρωί είναι εκείνος τον ποίο τόοοοσο αγαπώ. Από μικρή λοιπόν ήμουν απόλυτα εξαρτημένη από τον ανυπέρβλητο μου ενθουσιασμό για πράγματα που λάτρευα να κάνω. Πάντα αυτό ήταν ένα ρίσκο όμως για τα αντικείμενα και τα πρόσωπα του ενθουσιασμού μου. Γιατί σε άλλα είμαι αιώνια πιστή, κολλημένη και άλλα που κάποτε ήμουν προσκολλημένη πάνω τους σήμερα μου προκαλούν αηδία. Χαχα, έτσι ακραία. Κι έτσι απλά.

Σε τι λοιπόν είμαι και θα είμαι πάντα πιστή; Από μωρό παιδί λάτρευα τη μερέντα! Και εκείνο το κρουασαν από το Απολλώνειο, το κρουασάν το υπεργεμισμένο με μερέντα.

Οπως έχω προαναφέρει σε άλλες αναρτήσεις, τα θρίλερ απο ποιότητας μέχρι εκείνα τα σιχαμερομπαντζετ αστεία ταινιάκια ήταν από τους καλύτερους τρόπους ψυχαγωγίας. Από πέντε χρόνων έβαζα κρυφά το ξυπνητήρι στις 2.00πμ (Παρασκεύη ή Σάββατο πάντα) για να ξυπνήσω να δω θριλερ ή τσόντα.

Τσόντα λοιπόν. Πότε είδα την πρώτη μου τσόντα;;; Στα επτά μου ολόδροσα χρονάκια! Γιουπι! Ενα όμορφο ανοιξιάτικο σαββατόβραδο είχαμε πάει με τους γονείς μου, όπως συνηθίζαμε, στο σπίτι του θείου μου εκεί κοντά στη θάλασσα. Κι ενώ οι μεγάλοι έπαιζαν παντομίμα στο τεράστιο μπαλκόνι, εγώ και το ζιζάνιο ο αδερφός μου είπαμε να δούμε λίγη αθώα τηλεόραση. Και τι ανακαλύψαμε στο ζάπινγκ προς τεράστια μας ΧΑΡΑ; Μία άγρια τσόντα με γυναίκες(;;) να συνουσιάζονται με άλογα και πασάδες να χορευόυν τσίτσιδοι σε στάβλο! Η μητέρα μου αντιλήφθηκε το γεγονός τρία τέταρτα αργότερα και η πρώτη προβολή τελείωσε παντελώς άδοξα. Κανένα τραύμα δε μου άφησε, μόνο κέφι και καλή διάθεση.

Κι επειδή, ως συνήθως ξέφυγα, επανέρχομαι. Σε τι άλλο είμαι πιστή διαχρονικά; Στο πάθος μου για τον εσπρέσσο, το καλό κόκκινο και λευκό κρασί, στο φαγητό, στα τυριά, στις τούρτες. Στη ζεστή μηλόπιττα, στο καλό τσουρέκι (πόσο δύσκολο είναι να βρεις ένα πεντανόστιμο σαν αυτό που είχα φάει σε ένα συνοικιακό ζαχαροπλαστείο του Βύρωνα), στην καραμέλα γάλακτος φτιαγμένη από ζαχαρούχο γάλα.

Σε τι άλλο, σε τί αλλο; Εχω πάθος με τις φίλες μου. Και για να είμαι αληθινή, η ζωή και οι συνθήκες αλλάζουν τους ανθρώπους με τους οποίους βρίσκομαι συχνότερα. Λίγους όμως αγαπώ τόσο πολύ και όταν φτάσω σε σημείο να ονοματίσω ένα κοριτσάκι φίλη μου, σημαίνει πως το αγαπώ πολύ. Λατρεύω λοιπόν τις βόλτες μαζί τους, την κατανάλωση ατελειωτων μανιταριών, ρόκας, βαλσάμικου, κατικίου δομοκού και μπλάντυ μέρυ. Τέτοιες ανέμελες στιγμές δεν τις αντικαθιστώ με τίποτα.

Εχω πάθος με τα μωρά. Οχι με όλα αλλά με τα περισσότερα. Τα παρομοιάζω με κουραμπιέδες που δε σε λιγώνουν όμως ποτέ, που μοσχοβολάνε βανίλια και τηγανήτες κανέλας ενώ ταυτόχρονα μπορείς να τα ζουμπήξεις σαν μας μελοους. Μ αρέσει να τα πηγαίνω βόλτα με το μετρό στα στέκια μου, στα δισκοπωλεία και να βλέπουν χρώματα απο σιντι (ο Τάσος είχε ξετρελαθεί με το σχέδιο του Yellow Submarine), σε κήπους και να κόβουμε λουλούδια, στην παραλία να χορεύουμε κομμάτια από το δίσκο Blood sugar sex magik.

Και τώρα στο επίμαχο θέμα. Στον έρωτα ήμουν comme ci comme ca. Απο 4 χρονών με θυμάμαι να ερωτεύομαι. τελικά όμως κατόπιν ώριμης, υπερήλικης, θα λεγα, σκέψης ελάχιστες ήταν οι αληθινές φορές. Και επειδή με τον άνθρωπο μου γουστάρω αληθινά να είμαι μαζί, να κάνουμε όλο αστεία, να τρώμε και να χοντραίνουμε παρέα, να μαλώνουμε για μακακίες, να δοκιμάζω συνταγές και να τα κατεβάζει όλα δίχως κανένα παράπονο, να βλέπουμε Game of thrones πορωμένα, να ακούμε μουσική και να με μαθαίνει κι άλλα, εκείνα τα ωραία τα μεγάλα, να χτυπιόμαστε όταν ο ολυμπιακός τρώει γκολ ή μαστιγώνεται ΑΔΙΚΩΣ από το γεροβασιλακόπουλο, να μου δίνει την πιο ζουμερή μπουκιά του μπον φιλέ του, να πηγαίνουμε βόλτες στην Ακρόπολη και στ αρχαία, να λιώνουν τα πόδια μας σε μουσεία ιμπρεσσιονισμου, να κάνουμε πεζοπορίες και να δροσίζω τα μουστάκια μου με οάσεις πηγών, να τρώμε το βρώμικο μας και ύστερα να γυρνάμε από το κρύο και να κολλάμε τις πατούσες μας κάτω από τα παπλώματα τα πουπουλένια για να ζεσταθούμε καταλήγω στο συμπέρασμα πως η πίστη για αυτά είναι απαραίτητη για να μπορώ να είμαι τόσο μα τόσο ευτυχισμένη. Πιστεύω τόσο πολύ σε αυτόν που κοντεύω να σκάσω! Και σκοπεύω να πιστεύω πολυυυ καιρό ακόμα, τόσο που με φαντάζομαι γριά, ξεδόντα, άσκημη, καραφλή και στεγνή.

Αυτά τα ολίγα, πάλι μου βγήκε ανάρτηση από του πουθενά. Αγάπη μωρά μου και υγεία! Και ένας πεφωτισμένος να μας ξαναθυμίσει τί σημαίνει επανάσταση.

υγ: το μωρό της τελευταίας φωτογραφίας είναι ο άντρας μου, ΧΑ ΧΑ ΧΑ (Κωστή συγχώρα με!)

Καραμελένια γλυκίσματα και αφρίζοντες οίνοι στο Lancaster!

2011-09-17T20:29:00.003+03:00

Θέλω να της κάνω ένα δώρο. Είναι εκεί έξω και θέλω να λάβει πακέτο από τη φιλενάδα της. Ενα πακέτο στοργικό. Βιταμίνες και μουσική. Και παστέλια. Οταν σπούδαζα στην Αγγλία η αγαπημένη μου στιγμή ήταν να ανοίγω τα δεματάκια που μου έστελνε η μαμά Μερόπη. Οχι, δεν έστελνε συχνά. Λίγα και καλά. Κι ενώ όσο είμαι Ελλάδα δεν αγγίζω το παστέλι και τα μουστοκούλουρα, το τί χαρά έκανα να τα λαμβάνω στο Λάνκαστερ δε λέγεται! Ισως η γεύση μου εκεί είχε ξεκομπλεξαριστεί. Οταν δεν έπινα εσπρεσσάκια (τον εσπρέσσο τον έμαθα από την όμορφη συγκάτοικο μου, τη Σερένα τη Σαρδηνιά), έκανα ελληνικό καφέ γλυκύ. Μοσχοβολούσε ο όροφος. Και τα μουστοκούλουρα της μαμάς γίνονταν ανάρπαστα στο λεπτό αφήνοντας μέχρι και τον ουρανίσκο του γκανέζου του Σίντνυ απόλυτα ικανοποιημένο. Μέχρι και λουκουμάκι του σερβίραμε στο πιατάκι. Και ξετρελαινόταν με το συριανό.
Κι ενώ ξεκίνησα για να γράφω τα δώρα που αρέσουν στους ξενιτεμένους, ο δρόμος με πήγε σε μία από τις ωραιότερες χρονιές της ζωής μου, τη χρονιά που έκανα το μεταπτυχιακό μου στο μεσαιωνικό Λάνκαστερ.

Κάθε Σάββατο, λοιπόν, στηνόταν στην πλατεία του παλιού Δημαρχείου ένα μεγάλο παζάρι (βλέπε πάνω). Κι εκεί έβρισκα σχεδόν πάντα τα καλύτερα (για τα δεδομένα της Αγγλίας) φρούτα, τις καλύτερες ντομάτες ενώ ο Ιταλός μανάβης στον οποίο είχα προτίμηση φρόντιζε πάντα να μου δίνει, δωρεάν παρακαλώ, υπερώριμες ντομάτες για να κάνω τις ντοματένιες μου νόστιμες σάλτσες. Επίσης, εκείνο το παζάρι είναι ένας βασικός λόγος που εκείνη τη χρονιά πήρα 4 κιλάκια. Γιατί οι πάγκοι με τις λιχουδιές στη μισή τιμή από το σούπερ μάρκετ φταίνε για όλα. Εκείνα τα μπισκοτένια γλυκίσματα με καραμέλα γάλακτος και κομματάκια φρούτων μου έκαναν μεγάλη ζημιά.
Αλλες μέρες η ζωή κυλούσε μέσα στο management school. Βράδυ ξεκινούσαμε (7.30 πμ στη βόρεια Αγγλία ήταν μαύρα μεσάνυχτα) με μόνο φως εκείνο το μελαγχολικό πορτοκαλί των δρόμων. Φτάναμε λοιπόν με το Α2 στην κεντρική πλατεία του πανεπιστημίου. Περπατούσαμε μεσ'από τη στοά, συναντώντας πρώτα στα αριστερά μας την καφετέρια των Τούρκων. Μετά από λίγο και στα δεξιά μας ήταν το τμήμα μας. Αλλος κόσμος εκεί μέσα. Φοιτητές ντυμένοι σε στυλ executive κι εμείς πιο χύμα κι από το κρασί που κάνει ο πεθερός μου στο υπόγειο του σπιτιού του. Κι εκεί, να σου οι ατελείωτες ακαταλαβίστικες καμιά φορά διαλέξεις του Μπόγκταν. Οταν ο ρουμάνος είχε τα κέφια του, όλα ήταν φανταστικά. Οταν όμως ήταν σοβαρός, μας κατάπινε ο μηδενισμός του.

Και μετά μεσημέριαζε και γυρνάγαμε στην πόλη, στην ζεστή μας εστία. Και πάλι σκοτάδι. Κανένα πρόβλημα όμως γιατί ήμουν χαρούμενη. Μετά τη συνήθη επίσκεψη στο Sainsbury's, άφιξη στο διαμέρισμα το απόγευμα. Και να η ώρα του δεύτερου και τελευταίου εσπρέσσο της μέρας.Και μετά διάβασμα και βραδινό περπάτημα. Ακολουθούσε ταινία με τα κορίτσια μου και ο πιο γλυκός ύπνος.
Δεν έχω ακόμα πει τίποτα για αυτήν την υπέροχη χρονιά. Μόνο πρώτες, αυθόρμητες, διάσπαρτες σκέψεις εκτοξεύτηκαν. Οι εκδρομές από το πουθενά στο κοντινό Πρέστον, τα αφρίζοντα κρασάκια μας στο δωμάτιο της Τσέλε, η εθιστική μυρωδιά των βιβλίων στην αχανή βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου, το πάμφτηνο εισιτήριο στο σινεμά του campus, τα πιο νόστιμα βιολογικά κέηκ καρότου και η γνωριμία μου με το μεγαλο έρωτα της ζωής μου έκαναν τη χρονιά εκείνη μαγεία με μία υπέργλυκεια νοσταλγία.
Ελπίζω ότι μια μέρα θα γυρίσω. Ισως για να κάνω ένα δεύτερο μεταπτυχιακό που θα με κάνει ακόμα καλύτερο άνθρωπο. Και όχι το χαρτί, αλλά οι μέρες που θα ζήσω προς την ολοκλήρωση του. Αγάπη και σοκολατένια φιλιά!

Summer and the city!!

2011-08-01T16:13:00.002+03:00

Ενας καφές λάττε. Μου τον κέρασε σήμερα ο Γιάννης για να με ευχαριστήσει για το νόστιμο μερεντοβούτημα που του πρόσφερα το πρωί. Ενα ξεχασμένο τηλεφώνημα, η αστεία φωνή του Χάρη, η κούραση της Δευτέρας. Αυτά γίνονται κοντά στο σχόλασμα μου. Ηρέμησαν τα πράγματα, ο κόσμος αποφάσισε να μην πολυαρρωσταίνει και καλύτερα να πάει διακοπές. Αλλωστε αυτό είναι το αντίδοτο για ορισμένες ασθένειες. Εγώ ακόμα δεν πηγαίνω. Στα τέλη του μήνα. Τότε που οι παραλίες θα παίρνουν ανάσα από τα πατήματα των επισκεπτών, από τις ξεχασμένες γόπες και τα υπόλοιπα καμώματα τους. Η Αθήνα είναι ακόμα ομορφότερη λοιπόν μέσα στον Αυγουστο. Είμαστε εμείς κι εμείς. Οι αποστάσεις ελάχιστες, μικρή πόλη που έχουμε! Τι να κάνεις λοιπόν μες στον Αυγουστο στην όμορφη μας γειτονιά;

Πρώτα απ όλα, εαν δουλεύεις με κομπιουτερ, βάλε φόντο με θάλασσα. Πάρε αουτάν, αγόρασε εφόδια και κάλεσε εναπομείναντες φίλους στη βέραντα σου. Ψήσε μπριζολάκια με σπιτική μπαρμπεκιου σως, καραμελωμένα κρεμμύδια και κρεμώδη πουρέ. Eαν πάλι βαριέσαι να την κάνεις εσύ, προτίμησε μία τζακ ντάνιελς μπαρμπεκιου σως και εμπλούτισε την με λίγη μαρμελάδα δαμάσκηνο. Αγόρασε φαναράκια χρωματιστά (στα Pallet stores θα βρεις όμορφα και παμφτηνα) και διακόσμησε το μπαλκόνι με ημίφως. Γέμισε το ψυγείο με μπυρίτσες (έχει και αυτές των 50 λεπτών απο το Βασιλόπουλο που μια χαρά πίνονται). Εγώ προτιμώ το κρασί. Πήγα τις προάλλες στο φίλο μου το Σπύρο που έχει εκείνη την ωραία κάβα κοντά μου και με κέρασε ένα καταπληκτικό ημίγλυκο κρασί. Χύμα. Το αγόρασα και τη βγάζω με αυτό στα εκάστοτε δείπνα. Είναι ένα βήμα πριν μελώσει και γίνει βινσάντο αν θέλετε να το πείτε κι εσείς στις κάβες σας.

Μία άλλη μέρα σχόλασε και πήγαινε στο 7 jokers στο Σύνταγμα για εσπρεσσάκι. Αν θες κήπο, στο 6 dogs. Εφοδιάσου με πρόγραμμα σινεμά και μόλις σουρουπώσει πήγαινε στο σινέ Θησείο και ταινία που θα μυρίζει γιασεμί και φρεσκοβουτυρωμένο ποπ κορν που τσούζει στα χείλη. Είδα trailer για το "yo tambien" και είμαι πανέτοιμη να πάω να το δω, φαίνεται φ α ν τ α σ τ ι κ ό!

Μία άλλη μέρα, σου δίνω λίγες ώρες ξεκούρασης, πριν ξεχυθείς στους δρόμους. Αν το σπίτι σου είναι στα βορειοανατολικά προάστια θα σε βολέψει η πρόταση μου. Πήγαινε ξεκουράσου 2-3 ωρίτσες και μετά πάρε το καλό σου κάρο και πήγαινε μία βόλτα στον Ελ. Βενιζέλο. Μέσα στην άδεια Αθήνα, προτιμώ το δρόμο εκτός Αττικής οδού, μέσω Παιανίας και Μαρκοπούλου που είναι εξίσου σύντομος όταν δεν υπάρχει κυκολοφοριακή συμφόρηση. Πρώτη στάση Ελευθερουδάκης για εφημερίδες και μετά καφές και ταξίδι με το μυαλό. Επίσης, πέρασε μία βόλτα και από τα Metropolis. Εχει αξιόλογες προσφορές. Και μετά από το άλλο το κατάστημα που πουλά gadgets! Πάμφτηνα τα περισσότερα και πολύ ευρηματικά. Κάθησε λοιπόν και για τον καφέ σου μπροστα από την τζαμαρία που βλέπει στην πίστα να βλέπεις τα αεροπλανάκια! Ταξίδεψε έτσι, αφού ακόμα δε μπορείς να φύγεις σωματικά. Είναι η αγαπημένη μου βόλτα και επειδή οι διακοπές μου αργούν, χαζοαφαιρούμαι βλέποντας τον πίνακα αναχωρήσεων με τους μαγικούς του προορισμούς. Ακου τώρα τί ονειρεύομαι! Οταν κερδίσω το τζόκερ, θα πάρω μία βαλίτσα και θα πάω χωρίς πρόγραμμα στο αεροδρόμιο. Για προορισμό που θα μου ρθει εκείνη την ώρα. Με κλειστά μάτια.

Εγώ προβλέπεται πως θα μείνω μόνη για αρκετές μέρες, ο άντρας διακοπές, οι φίλες το ίδιο, ως και αυτή η προδότρα η μάνα. Δεν πτοούμαι. Να είναι καλά οι μικρές μου χαρές που θα μείνουν ορθάνοιχτες (για μενα). Το βιβλιοπωλείο του κου Πέτρου στη Μπενάκη. Να συζητάμε για τη Νέα Υόρκη που ζούσε κάποτε και να με κερνά εκείνο το υπέροχο γλυκό του κουταλιού κεράσι της γυναίκας του της Ματούλας. Να ναι επίσης καλά τα θερινά ξάστερα σινεμά, η μη- κίνηση στους δρόμους, το όμορφο χρωματιστό μπαλκόνι μου, οι ταινίες που δείχνουν λίγο Παρίσι, η φρουταγορά και το κρεοπωλείο μας. A bien tot mes amis!

Roger Waters' GRINDER POWER!

2011-07-10T03:14:00.001+03:00

Συνοπτικά και απλά! Τι περιείχαν οι τελευταίες μέρες της ομολογουμένως ενδιαφέρουσας ζωής μου;

Τόνους δακρυγόνων και δολοφονικές επιθέσεις καθαρμάτων της ΦΑΓΕ.

Photo taken from http://do-it-like-pasxos.blogspot.com/2011/07/blog-post.html?spref=fb

Συνεχίσαμε με:

Aυτό

Ετούτο

Εκείνους τους περίεργους Ιρλανδούς

To άλλο

Το παράλλο

To μεγάλο

Το ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΕΣ

Η εβδομάδα μου έκλεισε με ό,τι πιο υπέροχο θα μπορούσε να συμβεί στη ζωή μου συναυλιακά και ευχαριστώ το σύμπαν που έφερε στη ζώη αυτό

Δεν έχω λόγια. Η εβδομάδα πήγε από το καλό στο καλύτερο. Ευχαριστώ για ο,τι είδα, είμαι περήφανη για τους άλλους συμπατριώτες μου που συμμετείχαν στα γεγονότα των παρατιθέμενων φωτογραφιών. Επίσης, ντρέπομαι για άλλους συμπατριώτες μου που καθιστούν συναυλίες σαν των πυξ λαξ sold out. Καλή μας νύχτα και dont stay out of trouble!

MATness in Athens

2011-06-30T16:15:00.000+03:00

Miss Little Sunshine σε κατάσταση αλλόφρονα. Μόνο αυτό μπορώ να πω για την κατάσταση μου τις τρεις τελευταίες ημέρες. Για τα δακρυγόνα δε θα αναφερθώ, είναι γνωστό τοις πάσι πως σε αριθμό ήταν αναρίθμητα, βάρβαρα και δυσανάλογα ως προς τον όγκο των διαδηλωτών. Το πιο τραγικό είναι πως θελήσαμε να ξαποστάσουμε για μισή ώρα στο Μοναστηράκι. Eχτες λοιπόν και κατά τις 16.30, καθήσαμε στο αντιεξουσιαστικό κέντρο "Μπαιρακταρης". Ενώ ήμαστε ανέμελοι και πεινασμένοι, δεχτήκαμε άνανδρη επίθεση από εκείνα τα χαμαιπέτικα ανθρωπάκια της δελτα. Ανάποδα γκλομπ, μπουνιές χωρίς αιτία και αφορμή, επίδειξη από έναν μη προικισμένο, των νάνων-γεννητικών οργάνων του. Θα πω ένα μεγάλο μπράβο στον Κωστή, το Θοδωρή, το Θάνο, τον Αλέκο, το Γιώργο και πολλόυς ακόμα χιλιάδες ανθρωπους που δε γνωρίζω προσωπικά. Θα τους πω ευχαριστώ πολύ. Ευχαριστώ πολύ για την προσπάθεια τους να μου κάνουν πιο όμορφο τον κόσμο. Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον τους να μη μου κόβουν στο μισό από τη φορολογία το μισθό, να μπορώ ακόμα να ταξιδεύω, να μπορώ να ζεσταίνομαι το χειμώνα, να φέρω παιδιά σε μία χωρά που δεν έχει βαλτώσει ακόμα, να έχω λεφτά για ένα παγωτό παραπάνω και για ένα μπουκαλάκι κρασί από την αγαπημένη μου ποικιλία. Ευχαριστώ πολύ τα παιδιά που με ψέκαζαν με μαλόξ κάθε τρεις και λίγο. Μεγάλη η ανακούφιση από την κάψα του χημικού. Ευχαριστώ πολύ τον Αλκίνοο και τους άλλους τραγουδιστάδες που παρά την αποπνικτική ατμόσφαιρα έδιναν κουράγιο στους διαδηλωτές να παραμείνουν ενωμένοι. Ευχαριστώ τους γονείς μου που μου έδωσαν όλη αυτή την αγωνιστική διάθεση (δε θα μιλήσω για δράση, έχω να διανύσω μίλια ακόμα). Ευχαριστώ τους καθηγητές μου στο Πανεπιστήμιο (τους περισσότερους) που έδιναν διαλέξεις που αρχικά δεν έβρισκα συνάφεια με το διδασκόμενο μάθημα. Αυτό που έκαναν είναι να θέσουν σε τροχιά τον κινητήρα της κρίσης, της σκέψης του νου. Ο υπέροχος αυτός Bogdan μας έλεγε συνεχώς για την αξία του dialectics. Το διάλογο δηλαδή με επιχειρήματα και αντεπιχειρήματα. Μεγαλη η αξία της λέξης.
Μετά τις ευχαριστίες, ήρθε η ώρα για δυσανασχέτηση, αηδία, πικρία με ένα σωρό αναπάντητα ερωτήματα. Γιατί βάναυσα ανθρωπάκια των 700 ευρώ επιτεθήκατε αλύπητα σε γυναικόπαιδα και άντρες που διαμαρτύρονταν και προσπαθούσαν να διασφαλίσουν και το δικό σας μέλλον; Γιατί η ΕΛΑΣ δίνει θέση στο σάπιο "σώμα" της με μεταμοντέρνους, μεταλλαγμένους κομπλεξικούς, εν δυνάμει δολοφόνους ακροδεξιούς της αισχρής και ποταπής ομάδας ΔΕΛΤΑ; Γιατί κυριε Βενιζέλο δε διαπραγματευτήκατε λίιιιιγο παραπάνω εκείνο το έρμο το μεσοπρόθεσμο; Τσαγανό το λένε και είναι βασικό συστατικό χαρακτήρα εαν θέλεις να είσαι υπό το έργο (υπουργός!!)12.000.000 πολιτών. Πόσα απωθημένα έχετε συλλέξει με επίμονη προσπάθεια εσείς μιχροχαρείς, μικρόψυχοι, ουτιδανοί, πρόστυχοι, τιποτένιοι, χαμαίζηλοι δελτάδες; Πόσο δυστυχισμένοι είσαστε; Και ποια μάνα χαίρεται για σας;

Είμαι σιχαμένη γιατί ζουν ανάμεσα μας. Οταν όμως δε φορούν κράνη, πού είναι η ρωμιοσύνη τους; Στο βόθρο. Το πιο επικίνδυνο είναι πως είναι όργανα τάξης! Ως επίλογο, έχω να πω το εξής. Θα αισθανόμουν πολύ πιο ασφαλής να κυκλοφορήσω στην λαική αγορά του Βιντχουκ της Ναμίμπια με στρινγκ και topless παρά στην πλατεία Μοναστηρακίου εχθές. Αυτή η ανατριχιαστική, ολόγυμνη ανάσφαλεια στα κοκκαλάκια μου από τους μισητούς κυρίους δέλτα δεν συγκρίνεται με τίποτα. Καλά μυαλά αγαπημένοι!

Καφές στον Ελευθερουδάκη, apple crumble στο Windermere

2011-06-17T15:38:00.000+03:00

Αγαπημένοι μου μπλογκοφίλοι. Καιρό έχω να γράψω. Και υπάρχουν πολλά που θέλω να πω αλλα όταν πάω να τα γράψω με κουμπιά, με πιάνει η βαρεμάρα και το αφήνω. Πολλά με απασχολούν τον τελευταίο καιρό. Αυτά που απασχολούν τον κόσμο όλο. Αν και είμαι φύσει αισιόδοξη. Απο μικρή η άμυνα μου είναι να μην παίρνω κάποια πράγματα εύκολα βαρέως. Να είμαι στον κοσμάκη μου που μυρίζει μηλόπιτα, έχει αφίσες Λωτρεκ και είναι μπορντώ. Κλεισμένη μέσα στις λιχουδιές μου, στα όνειρα για ταξίδια, για βόλτες. Επίσης είμαι σε μία δουλειά που η ώρα περνά ευχάριστα. Βοηθά και αυτό πολύ. Ο λιχούδης επικεφαλής μου, τα ανέκδοτα για τον Τσακ Νόρρις που δε σταματούν ποτέ κάνουν το χώρο εργασίας εύπεπτο και καλό. Δε μου λείπει τίποτα σε προσωπικό επίπεδο.
Σε συλλογικό όμως επίπεδο μου λείπει η ασφάλεια για το μέλλον μας. Σκέφτομαι πολλά. Να κάνω παιδιά ή μήπως όχι; Το όχι το λέω γιατί ίσως όταν ωριμάσουν να με βρίζουν που τα έβαλα σε τέτοιο γκρίζο κελί. Μετά όμως λέω, και αν δε με βρίζουν; Και αν τους αρέσει η βόλτα στα βιολογικά μαγαζιά των εξαρχείων, ο καφές στον Ελευθερουδάκη, το μπάσσο του μπαμπά τους και οι συναυλίες; Οι άμυνες που σας έλεγα στριμώχνουν την απαισιοδοξία μου στην γωνιά. Και να σου οι ωραίες σκέψεις!
Θέλω να μαζέψω λεφτά να πάω την ανηψιά μου την Αίμιλυ στο Παρίσι. Η για να είμαι ακριβής στην Ντισνευλαντ. Της το χω πει άπειρες φορές. Τις ερεθίζω τις αισθήσεις συνέχεια. Της δείχνω βίντεο με τον Μικυ και το παλάτι της Χιονάτης. Θέλει οπωσδήποτε να πάει λέει σ αυτό το παλάτι. Δεν την πειράζει που είναι λίκο κιτς. Κι εγώ θέλω.
Θέλω να ξαναπάω στο Ελαικο στο Γουδί. Είχα πρωτοπάει το 2007 στο πρώτο Ελαικο που είχε ανοίξει και τώρα έκλεισε. Βαρβαγιάννη πράσινο με ατελειώτους μεζέδες. Γεμιστές πιπιριές, τηγανάδα, τυριά, σαλάτες ρόκα-παρμεζάνα, μανιτάρια με κρασί. Και πολύ ρακόμελο. Περιττό να πω πως τα μπουτάκια μου είχαν θρέψει αρκετά.
Θέλω να μου περάσει ο οξύς πόνος στη μέση που με βασανίζει ξανά αυτές τις μέρες. Εχει 1,5 χρόνο τώρα που πάει και έρχεται. Ισως είναι κατάλοιπο από τον υπερμπέμπη που πρόσεχα μέχρι πρόσφατα. Χαλάλι στον λιχούδη πρίγκηπα.
Θέλω εναν άξιο Πρωθυπουργό με μαγκιά, πυγμή, σθένος. Πολλοί ελληνάρες αρέσκονται στο να προβάλουν τη μαγκιά και την αντρίλλα τους. Βρε απόγονοι του Κολοκοτρώνη που είστε τώρα να κάνετε τους ήρωες;
Θέλω να ξαναγίνουμε δημοκρατική χώρα και να μειωθούν οι φασίστες που έχουν αρχίσει και φυτρώνουν ωσαν αγριόχορτα. Απαίδευτα μουλάρια που κατακρεουργούν την ελληνική γλώσσα και την ιστορία με την παροπιδική "γνώση" τους.
Θέλω να κάνω το γύρο της Αγγλίας αλλά αποκλείοντας όλες τις πόλεις. Να περιπλανηθώ σε πανέμορφα χωριά της επαρχίας. να πιω ντόπιο τσαι και butter bread, μπύρα από τις 7 το απόγευμα και δείπνο σε εστιατόριο με μεσαιωνική ατμόσφαιρα διαλέγοντας από τώρα το επιδόρπιο. Apple crumbleμε custard.
Πολλά θελω είπα η κακομαθημένη. Αυτοχαστουκίζομαι γιατι χτυπά το τηλέφωνο για ύστατη παραγγελία. Ciao!

Δυο δολοφονίες, δύο μέρες, ένας εχθρός.

2011-05-12T21:41:00.000+03:00

Νιώθω βαθειά θλίψη. Συντριβή. Για έναν μπαμπάκα που το μωρό του θα κάνει μαύρα γενέθλια για το υπόλοιπο της ζωής του. Για μία μητέρα που θα μισεί τον εαυτό της, ίσως και να τον κατηγορεί που έσπασαν τα νερά της στις 5 το πρωί και όχι πιο μετά. Είναι αναμφισβήτητα φρικτό. Αναρωτιέμαι όμως. Είναι η πρώτη φορά που κάποιον τον ληστεύουν μαχαιρώνοντας τον; Πιθανότατα όχι, στην Αθήνα ζούμε, όχι στην Αρλ της Νότιας Γαλλίας. Οι διαστάσεις που πήρε το θέμα καλώς πάρθηκαν. Πολύ καλώς. Απλά αναρωτιέμαι. Γιατί ξαφνικά τέτοια διάσταση;! Μηπως οι διαχειρίζοντες την πόλη και τη χώρα είναι απλά ανίκανοι να συλλογιστούν και να σχεδιάσουν μία αποτελεσματική μεταναστευτική πολιτική; Ισως επενδύουν σ αυτήν τη δίκαι οργή του κόσμου. Δίκαιη οργή γιατί εξαθλιωνόμαστε. Ομως ειλικρινά αναρωτιέμαι. Ποιος μαχαίρωσε πρώτος τον Τρίτο υπό ανάπτυξη Κόσμο; Ο δήθεν, δανεισμένος και βουτηγμένος μέχρι το κόκκαλο στα χρέη ανεπυγμένος. Ο εξαθλιωμένος, παραγκωνισμένος με ζώωδη ένστικτα επιβίωσης κακοποιός ίσως έχει μία ελάχιστη δικαιολογία που μόνο οι ψύχραιμοι μπορούν να την αποδώσουν. Αυτός που ίχνος ηθικής δεν έμαθε να έχει, θα σκοτώσει για να φάει. Τόσο απλά.
Διαδήλωση της 11ης Μαιου και ένας νέος άνθρωπος βρίσκεται σε προθανάτια κατάσταση στο νοσοκομείο. Φρικτό. Τρομακτικό. Τρομακτικό γιατί η δολοφονία του δεν προέρχεται από κτήνη που κανείς δε μπήκε στον κόπο να τους παρέχει παιδεία, ηθική, κουλτούρα. Πρόκειται για εσένα και για εμένα, για αστυνομικούς που ο θεος να φυλάει, σπούδασαν, μπήκαν σε ακαδημία, έλαβαν την "πλούσια" ελληνική παιδεία. Και τα δύο αυτά συμβάντα ΔΕΝ είναι αλληλοσυγκρουόμενα. Ετσι θέλουν να τα περάσουν. Οσοι θρηνούν για το χαμό του ευτυχισμένου πατέρα είναι χρυσαυγίτες. Οσοι πονούν για το χαμό του Γιάννη στη χθεσινή πορεία, είναι αριστεροί. Μέχρι και εδώ ο εμφύλιος; Ανατριχιάζω. Αυτές οι δύο περιπτώσεις και αν θα έπρεπε να μας συσπειρώσουν!! Αποκυήματα οικονομικής κρίσης και οι δυο, εκμετάλλευσης των κολοσσιαίων χρηματιστηριακών δολοφόνων, του παρακράτους αφού το κράτος είναι ανήμπορο να κάνει τα αυτονόητα, να παρέχει αξιοπρεπή ζωή στους πολίτες του. Σήμερα οι συγκεντρώσεις θα έπρεπε να είναι κοινές. Ενωμένες. Για απαίτηση στην αξιοπρέπεια όλων. Ο Μαχντί μαχαίρωσε έναν συμπατριώτη μας. Ο Μήτσος ο αστυνομικός σκότωσε έναν άλλο συμπατριώτη μου. Οι χρυσαυγίτες μαχαίρωσαν έναν άλλο συνάνθρωπο μας. Κοινές δράσεις, κοινές συνιστώσες. Ειλικρινά αδυνατώ να καταλάβω τι διαφοροποιεί τα συμβάντα. Σε όλα έχουμε άδικους φόνους που προέρχονται απο απαίδευτα τομάρια. Μόνο που εκείνοι οι αλλοδαποί που σκότωσαν τον άνθρωπο στην Ηπείρου, δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να μυρίσουν ένα βιβλίο, να μάθουν γράμματα, να έχουν πρόσβαση στη δημόσια δωρεάν παιδεία. Ο Μήτσος ο αστυνομικός όμως τα έκανε όλα αυτά, εδώ μεγάλωσε. Ανατατριχιαστικό.
Ας μας φωτίσει η Μητέρα Λογική να σκεφτούμε τους λόγους για τους οποίους γίνονται όλα αυτά. Ας μην αφήσουμε να πρυτανεύσει η βλακεία απο τους αναλφάβητους αποπροσανατολιστές. Εμείς οι νέοι που όλο παραπονιόμαστε ότι δεν έχουν απήχηση τα πτυχία μας τα πανεπιστημιακά, να η ευκαιρία να δείξουμε την καλλιέργεια μας. Εδώ φαίνεται φίλοι μου η δουλειά που κάνατε στα πανεπιστήμια. Από τη στάση σας σε όλα αυτά. Καλά μυαλά!

Η ονοματοδοσία είναι τυχαία.

"Καμία φορά όμως σκέφτομαι πως θα θελα να είσαι κρυφό"

2011-04-17T01:53:00.000+03:00

Ξέρω. Οχι δε σε παραμέλησα, βγηκαν υποχρεώσεις και άλλα αναγκαία κακά. Μια η γαστρεντερίτιδα, μία η ανακαίνιση ενός δωματίου και πρόσκαιρη απομάκρυνση απο το λαπτοπακι μου. Οχι, δε σου λέω δικαιολογίες. Ηθελα πολύ να σου γράψω. Καμία φορά όμως σκέφτομαι πως θα θελα να είσαι κρυφό. Ναι, ξέρω πως εγώ σε έκανα γνωστό αλλά καμιά φορά θα θελα να σαι κρυφό. Να εκφράζω άφοβα την αγάπη μου για εκείνον, να μη σκέφτομαι τί θα σκεφτούν διαβάζοντας σε οι φίλοι και οι συγγενείς, να στα λεώ όλα. Ναι, έχεις δίκιο, το κώλυμα είναι δικό μου. Σωστά λες! Θα γράψω.
Δε θέλω να φοβάμαι να πω ή να με πιάνουν οι εγωισμοί για να πω πως μου λείπει εκείνος ο φίλος από τα παλιά. Ναι, τον αγαπούσα πολύ πολύ, αυτός μάλλον όχι. Με θεωρούσε μπας κλας είπε. Δεν ξέρω τί μύγα τον τσίμπησε και με μίσησε ξαφνικά. Σου το ορκίζομαι, όλα καλά υποτίθεται πως ήταν. Κάναμε τρέλες που με άλλον άνθρωπο δεν κάνω εύκολα. Ούτε καν με το αγόρι μου. Νιώθει άσχημα αν κάνω βλακείες- τρέλες. Με θέλει σοβαρή. Να γυρίσω στο θέμα φίλου. Μου έλεγε διάφορα πράματα, μερικά απο τα οποία δεν έστεκαν. Πάλι τον αγαπούσα. Ναι μπλογκ μου σου λέω! Είχα πολλή κατανόηση για ό,τι μου έλεγε αλλά κι εκείνος με στήριζε. Σε πολλά. Χώρισα από μια σχέση του παρελθόντος, προβληματική βέβαια, για να είμαι με τον τωρινό μου άντρα. Στις αρχές η σχέση αυτή δοκιμάστηκε πολύπλευρα. Τον έπρηξα κι αυτόν και το όργανο του εκείνο που παράγει τις ανδρικές ορμόνες. Ο φίλος μου με έβαζε πάντα σε τάξη. "Πάψε πια να τον πρήζεις!". Με συνέφερνε. Παλιέ μου φίλε να ξέρεις πως μου λείπεις πολύ, θέλω να είσαι υγιής, να μη φαρμακώνεσαι όλη την ώρα με χάπια και επειδή ξέρω πως μάλλον δε θα ξαναμιλήσουμε ποτέ να ξέρεις πως ήσουν σημαντικότατος για μενα και σε αγαπούσα πολύ.
Οχι, μη μου λες να τελειώνω, δεν τελείωσα ακόμα. Θέλω κι άλλα να σου πω που δεν ξέρεις. Από πολύ μικρή έβρισκα τα κορίτσια κατίνες και στρίγγλες, κάτι που βέβαια δεν ισχύει καθώς στο πρόσωπο κάποιων γυναικών έχω βρει όλη τη γλυκύτητα και τη λάμψη του κόσμου (βλέπε Λίζα, Δήμητρα (Τασομήτηρ), Ζδραγκεντατς, Τσαπατσαρογκ κλπ κλπ). Ετσι λοιπόν απέκτησα κάποιες συνήθειες που ψιλοθεωρούνται άκυρες για ένα κορίτσι σαν και του λόγου μου. Με ενδιαφέρει πολύ το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, ο Μπόρατ και ο Μπρούνο, να πηγαίνω στο Καραισκάκη (το λατρεύω αυτό, ε ναι λοιπόν) και στο ΣΕΦ, γενικότερα βρίσκω τις παραπάνω ασχολίες υπερβολικά χαλαρωτικές και ψυχοθεραπευτικές.
Τελος νιώθω ενοχικά που ενώ είμαι πολιτικοποιημένο παιδί, δεν ασχολούμαι διεξοδικά με το θέμα σε τούτο τον ιστοτόπο. Ενώ σκέφτομαι ότι θέλω να πω πολλά, όταν φτάνει η ώρα της καταγραφής υπερνικά το θυμοειδές και η σελίδα αυτή γίνεται κάτι σαν προσωπικό ημερολόγιο. Πάντα βέβαια νιώθω έντονα την ανάγκη όλοι οι νέοι (και γέροι φυσικά) να ενημερώνονται συνεχώς, να διαβάζουν εφημερίδες, να λαμβάνουν πληροφόρίες απο πηγές ποικίλες, αντίθετες και με κριτική σκέψη να βγάζουν λογικά συμπεράσματα. Για καληνύχτα, κλείνω με ευχές. Αγαπάτε αλλήλους και νηστέψτε από την κακία και τη μιζέρια και όχι από το φαγητό. Είναι προκλητικό μια χώρα φτωχή σαν την Ελλάδα να έχει ανθρώπους που σκοπίμως νηστεύουν. Κρατήστε δυνάμεις για μέρες που θα χρειαστει να νηστέψουμε και όχι για θρησκευτικούς λόγους. Γεια!

Τhings to do before I die!

2011-02-28T13:59:00.000+02:00

Καλημέρα! Πέρασα ένα πολύ ωραίο σαββατοκύριακο, παρέα με καλούς φίλους. Παρεπιπτόντως, το Σάββατο είδα και την ταινία των αδερφών Κοεν. Δεν ήταν αριστούργημα αλλά ιδώθηκε ΜΙΑ ΧΑΡΑ! Φ΄τάνουμε στο σήμερα λοιπόν. Οπως κάθε πρωί, πριν πάω στους νηπιο-εργοδότες μου, διαβάζω στον ηλεκτρονικό τύπο την εξής ειδηση-πληροφορία."Οι ηλιακές εκλάμψεις αυξάνονται σε συχνότητα το τελευταίο διάστημα, καθώς ο Ήλιος πλησιάζει στο αποκορύφωμα της δραστηριότητάς του, η οποία ακολουθεί έναν κύκλο με περίοδο 11 ετών. Το λεγόμενο ηλιακό μέγιστο αναμένεται γύρω στο 2013." (http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1231081134). Και μετά; Δε λένε για μετά. Μετά τι; Θα σβήσει ο ήλιος, επομένως και η ζωή στον πλανήτη μας;; Ωχ μαμά μου, και δεν έχω προλάβει να κάνω όλα αυτά που ονειρευόμουν να έχω κάνει πριν πεθάνω. Μου γεννήθηκε λοιπόν η όρεξη να καταγράψω όλα αυτά που πρέπει να κάνω πριν δω τα ραπάνια ανάποδα.

Να πάω Νέα Υόρκη και να πάω σ ενα μπαρ με live για κρασί και να είναι εκεί τυχαία ο Γούντυ Αλλεν με τη μπάντα του και αυθόρμητα να τζαμάρουν!
Να αποκαταστήσω τη σχέση μου με όλους εκείνους (ελάχιστοι είναι, μην πω ένας!) πόυ για χψ λόγους (τους οποίους ακόμα δεν έχω καταλάβει) ψυχρανθήκαμε, να ξαναπάμε για ένα κοκτέηλ (θα προτιμήσουμε το Baba Au rum) και να γελάμε με τις σουρρεαλιστικές συζητήσεις μας
Παιδί θα θελα απεριόριστα να κάνω αλλά αν ήξερα ότι θα καταστραφεί ο κόσμος, δε θα του κανα ποτέ τόσο μεγάλο κακό ώστε να το φέρω στον κόσμο και μετά απο λίγο να πρέπει να την κάνει με ελαφρά πηδήματα.
Ενα Παρίσι πριν πεθάνω πρέπει να το ξαναεπισκεφτώ οπωσδήποτε. Να μεθύσω στα σκαλιά της Sacre Couer με το καλύτερο γαλλικό κρασί, να αποχαιρετήσω τα παιδιά του Βαν Γκογκ και των άλλων μεγάλων ιμπρεσιονιστών στο Μουσειο Ορσέ(http://www.musee-orsay.fr/en/home.html) και να θρηνήσω που θα γίνουν σκόνη στο σύμπαν τέτοια αριστουργήματα.
Να μοιράζομαι το μισθό μου με το φίλο μου τον Πακιστανό που μου πουλάει στα φανάρια του Τάθου τις πιο φρέσκες τουλίπες και γενικότερα με όλους εκείνους που η ζωή, εμείς τους φερθήκαμε τόσο άδικα που πρέπει οπωσδήποτε να επανορθώσουμε.
Να πάω να δώσω από ενα σκαμπίλι και μία μπουνιά στα αχαμνά σε όλα εκείνα τα λαμόγια που κατέστρεψαν τις ζωές των συμπολιτών μας και τη δική μας με την ανικανότητα να διαχειριστούν τα κοινά και με τη λαιμαργία τους να καταβροχθίσουν την εμπιστοσύνη μας και τα χρήματα μας.
Να πάω στο Καραισκάκη χωρίς να φοβάμαι πως θα γκαντεμιάσω την ομάδα μας, να απολαύσω με την καρδιά μου τους πρωταθλητές Ελλάδας
Να συμπεριφέρομαι όσο πιο άψογα γίνεται στο σύντροφο μου, είναι ο πιο καλός άντρας του κόσμου και οι τελευταίες του μέρες στη γη πρέπει να είναι άψογες
Επίσης κανά μήνα πριν σβήσει ο ήλιος θα τρωω τον αγλέορα, ακατάπαυστα παγωτά cookies με μερέντα, πίτσες με μοτσαρέλλα κλπ κλπ
Θα πω στον Τάσο πως είναι το πιο καλό παιδί που γνώρισα ποτέ μου (τώρα δε του το λεω για να μην το πάρει πάνω του και με ταράξει στις σκανταλιές ο δίχρονος) και πως τον ευχαριστώ που με άφηνε να τον ρουφάω στα φιλιά κάθε φορά που είχα ανάγκη να πάρω και να δώσω λίγη στοργή.
Θα ήμουν ακόμα περισσότερο αυθόρμητη! Οποιον δεν πηγαίνω απευθείας βρίσιμο κατάμουτρα, ενώ όσους αγαπώ όλο αγκαλιές, αγάπη και φροντίδα

Μην περιμένουμε το τέλος του κόσμου για να γίνουμε καλύτεροι, για να βοηθάμε τον διπλανό μας που πεινά ενώ εμάς το ψυγείο δε χωράει να κλείσει από τις αηδίες που αγοράζουμε. Για να πραγματοποιούμε ένα ένα τα όνειρα μας. Για να μην εχουμε απωθημένα και κόμπλεξ. Σας φιλώ, πάω να μελετήσω ισπανικά και να ετοιμαστώ να πάω στα μωρά μου.

Να καταρρεύσω;

2011-02-21T22:15:00.000+02:00

Τι δε μου πάει όπως το θέλω οεο;;

Δεν έχω δουλειά που να έχει λίγο παραπάνω αμοιβή. Στα 28 μου σκεφτόμουν οτι θα μπορούσα τουλάχιστον να πληρώσω το servvice του αυτοκινήτου.
Ορίζοντας αισιοδοξίας υπήρχε σε μενα μέχρι πρότινος. Να αρχίζω να απελπίζομαι; Να ξεκινήσω να κάνω πλάνα για μετανάστευση; Πού να παώ; Σκωτία μεριά ίσως, στην αγαπημένη μου Τσελέγκα (Ελένη συγνώμη που σε γράφω έτσι δημοσίως, έχω τα emo μου και συγχωρούμαι!).
Αφήνομαι λίιιγο στις λιχουδιές και ο μεταβολισμός μου δε μου κάνει καθόλου το χατίρι. Μία εβδομάδα παραπάνω να φάω σα γουρουνάκι, να η τιμωρία του κιλού.
Επίσης το ΔΝΤ και η miss τροικα ξεσαλώνουν και οι ΜΜΕτζηδες ξυνονται. Αποπροσανατολισμός της κοινής γνωμης λεγεται κυριε γελοιε δημοσιογραφε, ναι, εσας λεω που πρωτοστατουσατε σε επεισόδια της αγαπημένης σας ομαδας πετώντας μπουκάλια και τώρα μας κάνετε και τον ηθικολόγο!

Και σε όλα αυτά που με ταλαιπωρούν, να σου και η άμυνα της ψυχολογίας, αυτό το άγιο φυσικό ηρεμιστικό. Τι με κάνει να ΜΗΝ καταρρεύσω;

Η υγεία μου είναι καλή.
Υπάρχουν καλλιτέχνες ακόμα σε ετούτον εδώ τον Μεσαίωνα που λέγεται Ελλάδα. Ατομα σαν το Θάνο Κιούση (salata band, http://www.youtube.com/watch?v=BrIM4zvyXBM), το Γιώργο Χρυσοστόμου, τη Μαίρη Τσώνη που υπερχειλίζουν από ταλέντο καθαρίζουν ανιδιοτελώς τη σκοτεινιά αυτού του τόπου. Υπάγω και το σινεμά εδώ, τη χαρά που παίρνω όταν βλέπω αριστουργήματα στο ΑΤΤΙΚΟΝ (ο αγαπημένος μου κιν/φος), το αποτυχημένο κρασί που σερβίρουν και με συστηματική επιμονή συνεχίζω να πίνω όταν βλέπω ταινία, το υπερβουτυρωμένο ποπ κορν του και η σουπερ ευκαιρία που χω στο διάλειμμα να κλαψω από χαρά για αυτό που βλέπω και που δεν έχει ακόμα τελειώσει. Ολα αυτά είναι ανεκίμητης αξίας.
Ερωτας. Μου κάνει πιο χαρούμενα τα πρωινά μου, προσθέτει μουσική στη ζωή μου, με νευριάζει, με βγάζει εκτός εαυτού, με διασκεδάζει, με γεμίζει, μου κρατά πάντα ερεθισμένο το συναισθηματικό μου κόσμο. Δίνω τεράστια σημασία εδώ.

Φαγητό. Τα τελευταία χρόνια έχω γίνει μεγάλος λάτρης του φαγητού. Ανέκαθεν μαγείρευα, νομίζω πως γίνομαι καλύτερη, θέλω να ευχαριστώ τους άλλους και εμένα. Θέλω να ταξιδεύω για να τρώω, να δοκιμάζω κρασιά, γλυκά, μυρωδιές.

Φιλία. Χωρίς αυτά τα κορίτσια που ομορφαίνουν τη ζωή μου με την ομορφιά τους, τα γέλια τους, τα κοριτσιστικά τους σίγουρα θα κατέρρεα πιο εύκολα. Οι βόλτες μας στα μπαζααρ, το κρασί μας ενω έξω χιονίζει, το μάθημα που τους κάνω για την πολιτική και την επικαιρότητα, τα ατελείωτα όνειρα μας, οι φιλοφρονήσεις που ανταλλάσσουμε, οι σουρεαλ συζητήσεις μας, τα τρανταχτά μας γέλια, κορίτσια μου σας αγαπώ.

Το Παρίσι. Παρίσι μονάχα που υπάρχεις εγώ είμαι ευτυχισμένη. Τα λατρεμένα μου second hand δισκάδικα στη λεωφορο saint Michel, η πίτσα ντομάτα- παρμεζάνα στον αγαπημένο μου παπαρουνοφούρνο, η πιο ωραια πιτσα στο Πομοντορο, στην αγαπημενη μου γειτονια την Μονμαρτη, το πιο ωραιο κοκκινο ημιξηρο κρασι που εχω εντοπισει στο αγαπημένο μου bar un zebre a Montmartre.

Αποφάσισα απόψε να μην καταρρεύσω. Το αφήνω για άλλη φορα. Μια ισπανικη ομελετα θα σώσει την κατασταση. Και λίγη απο κείνη τη φτηνή σανγκρία που αποδείχτηκε όμως πεντανόστιμη! A bien tot!

ΕΠΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ

2011-02-12T00:03:00.001+02:00

Λάμβάνοντας βραβείο από την καλή μου φίλη http://ahappyloonyphant.blogspot.com/ Αλεξία, βρήκα ξανά ευκαιρία να περιαυτολογήσω! Επτά πράγματα μου ζήτησε να πω για μενα (αν και νομίζω πως τα περισσότερα ήδη τα ξέρετε) και ιδού.

1) Οταν ήμουν μικρή νόμιζα πως ο μπαμπάς μου είναι ο Θεός. Οντας γιατρός κάθε φορά που τον επισκεπτόμουν στο νοσκομείο για βόλτα (ναι ήταν από τις αγαπημένες μου βόλτες) έβρισκα άτομα που λέγανε "ο μπαμπάς σου με έσωσε" και φούσκωνα από υπερηφάνεια που ήμουν γόνος θείου αίματος.
2) Από ηλικία 6 ετών παρακολουθώ ασταμάτητα σειρές μυστηρίου ενώ από εκείνη την ηλικία ξεκίνησα τα θρίλερ.Πρωτη σειρά που παρακολουθούσα βρέξει χιονίσει ήταν το Μυστήριο της Παρασκευής ενώ το πρώτο μου θρίλερ ήταν ο Δρόμος με τις λεύκες. Πόσο αγάπησα εκείνον τον ατίθασο άντρα, τον Φρέντυ Κρούγκερ!
3) Αγαπώ βαθειά τον άντρα μου, είναι ο μόνος άντρας που μπορώ να με φανταστώ μαζί του ως τα βαθειά γεράματα. Επίσης είμαι μαμάκιας μεγάλος, περιττό να σας πω πως η μαμά μου είναι η καλύτερη όλων των μαμάδων.
4) Μου αρέσει η μουσική, οι πανκ ροκ συναυλίες αλλά η αγοραφοβία μου δε μου επιτρέπει να τις απολαμβάνω, ιδιαίτερα αν λαμβάνουν χώρα σε κλειστό χώρο (βλ. Γκαγκάριν ή στάδιο Ταε κβο ντο, μπλιαξ)
5) Οταν ήμουν μικρή, ήμουν ερωτευμένη με όλους τους φίλους της θείας μου της Μάρως. Μου είπαν πως στα έξι μου είχα ερωτευτει εναν φίλο της που έκανε και guest εμφάνιση στο αριστούργημα της τέχνης Ρετιρέ!!
6) Μου αρέσει το βινσάντο, τα Εξάρχεια, το Salero και το Υποβρύχιο.
7) Θα θελα να κάνω κάποτε ένα παιδί και να υιοθετήσω και μία σοκολάτα (ένα μιγάκι). Πόσο όμορφη θα ήταν η οικογένεια μας έτσι! Ακους εσύ που το 3) σε αφορά;;

Καλό μας βράδυ, πάω να ξεκουραστώ γιατί ο Τάχιος, ο Αντρέας και η Ευγενία ρούφηξαν όλο μου το είναι... Αποδίδω κι εγώ με τη σειρά μου το βραβείο αυτό στην λατρεμένη Katrin(http://www.megalopouthena.blogspot.com/), στο Μαράκι που βουτά απο ψηλά και στη συμπατριώτισσα μου κατά το ήμισυ, Σταλαματιά (http://stalamatia.blogspot.com/)

Καρδιά ζεστή

2011-01-25T01:23:00.001+02:00

Μου ζεσταίνει την καρδιά το χαμόγελο σου Βηχ μου. Το τρανταχτό σου γέλιο. Μου παγώνει την καρδιά η λύσσα που σε πιάνει όταν χάνει ο Ολυμπιακός. Ο Ολυμπιακός του ποδοσφαίρου, του μπασκετ, του βόλευ, ως και με τον Ολυμπιακό τρίλιζας ασχολείσαι. Μου ζεσταίνει την καρδιά η καθησυχαστική σου φωνή όταν καταστάσεις μου φαίνονται βουνό. Μου ζεσταίνει την καρδιά η ύπαρξη σου.
Μου παγώνει την καρδιά η αγωνία μου για όλους αυτούς τους μετανάστες και πρόσφυγες που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, ειδικά σε ετούτην εδώ, των εκ των πραγμάτων και όχι μόνο αφιλόξενη χώρα. Παγώνει επίσης στο άκουσμα των υψηλών ποσοστών ανεργίας, στην αγωνία των φίλων μου να βρουν δουλειά για να κάνουν τα αυτονόητα. Παγώνει η καρδιά μου που προσγειώνουμε τα ωραία μας όνειρα στην ελληνική πραγματικότητα.
Μου παγώνει το αίμα αν σκεφτώ ότι θα πάθουν κάτι κακό αγαπημένα μου πρόσωπα. Στη ζωή όλα θα γίνουν, ο θάνατος σίγουρα. Ας γίνει στα βαθειά τους γεράματα γιατί τους έχω πολλή ανάγκη. Συναισθηματική κυρίως. Δεν τους χόρτασα.
Ζεσταίνεται ξανά η καρδούλα μου όταν θυμάμαι αστείες αναμνήσεις, φίλους καλούς, φίλους παλιούς που έχασα αλλά τους αγαπώ και τους έχω πάντα στο μυαλό. Τη Σερένα να πίνει cappuccino lavazza στο windermere(ένα πανέμορφο χωρό στις όχθες λιμνών κοντά στο αγαπημένο μου Λάνκαστερ) και να είναι υπερενθουσιασμένη γι αυτό που της συμβαίνει, την Ελένη και την τρομαγμένη φάτσα της σε φάρσα που της έκανα όσο ήμαστε συγκάτοικοι στην Αγγλία, τα ατελείωτα κοκτέηλ μου με τον Ιταλό, τα μέχρι ούρων γέλια που κάναμε με φίλους τον περασμένο Μάιο στο Παρίσι...
Ζεσταίνεται ξανά η καρδιά μου με όμορφο κρασί, με μία καλή ταινία. Ζεστάθηκε η καρδιά μου το Σάββατο που ήπια τον λάττε μου στο όμορφο και ανθισμένο μπαλκόνι μου, αγναντεύοντας τα πράσινα Μεσόγεια. Πονάει η καρδιά μου με την απαράδεκτη συμπεριφορά του πολιτικου μας κόσμου απέναντι στα σκάνδαλα. Ο λόγος για πολιτικές ευθύνες πολύς. Για ποινική; Ουδείς!
Και για επίλογο, να ένα τραγούδι που σίγουρα μου ζεσταίνει την καρδιά μου και θα μου συνοδεύσει το ποτήρι με γάλα και μέλι

Πριν πάω δουλειά...

2010-12-22T15:32:00.002+02:00

Mία γλυκειά προσωρινή μοναξιά, οι γλυκές μελωδίες της Zaz, τα όνειρα για το νέο έτος, ο φορτωμένος μου εγκέφαλος από σκέψεις, άγχη, έγνοιες περιγράφουν τη miss little sunshine αυτήν ακριβώς τη στιγμή.
Δε μου αρέσει πολύ που απεργούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Νιώθω εγκλωβισμένη σπίτι μου, αν και δεν είμαι. Θέλω όμως να χω το μετρό πάντοτε διαθέσιμο για να κάνω την εξόρμηση μου στο όμορφο κέντρο μας. Να, μου λείπουν τυριά από το ψυγείο ας πούμε. Και τυριά νόστιμα. Τυριά που θα πλουτίζουν το λιτό μας δείπνο-μεζέ . Οχι φέτα και παρμεζάνα. Απο ετούτα έχω. Πότε θα πάω να πάρω Πετρωτή, Βικτώρια Θεσ/νίκης, Φορμαέλλα Αράχοβας Παρνασσού, Λαδοτύρι Μυτιλήνης, Σαν Μιχάλη, Μετσοβόνε, Ξινομυζήθρα Κρήτης, Κατίκι Δομοκού, Κρασοτύρι Κω, Μετσοβέλα,Φρουμαέλα Βαλμανδούρας, Μαστέλο Χίου, Μέριου Γραβιέρα Σοχού, Τυροζούλι; Χαχα, προφανώς αστειεύομαι, δεν τα θέλω όλα, ή μάλλον τα θελω αλλά δεν τα σηκώνει το οικογενειακό μου budget (έτσι δεν το λένε;) και η κυτταρίτιδα που ήδη έχω. Αλλα σίγουρα στην επόμενη μου εξόρμηση στη Σοφοκλέους, θα βρεθώ στο αγαπημένο μου Παντοπωλείο της Μεσογειακής Διατροφής να κάνω τις αγορές μου. Και μιας και η μεγάλη μου λατρεία σε αυτήν την ζωή είναι τα ταξίδια και οι παντώς καιρού λιχουδιές, δίνοντας έμφαση στις δεύτερες (λόγω δουλειάς δε μπορώ ακόμα να ταξιδέψω), μόλις το μετρό ξε-απεργήσει θα πάω και στη Ζαλοκώστα, εκεί απέναντι από τον εθνικο κήπο να πάρω τα αγαπημένα μου κουλούρια πορτοκαλιού. Το μαγαζί που μυρίζει ως τη Βασίλισσα Σοφία με τις υπέροχες πίτες του. Δε θυμάμαι το όνομα του, πάντα πάω εκ μνήμης. Χριστούγεννα χωρίς μυρουδιές από πορτοκάλι και πίτες δε γίνονται!

Και λέγοντας για το κέντρο, μόνο αυτό έμεινε να μου αρέσει, να με ταξιδεύει σε κόσμους έξω από αυτό μέσω αυτού. Γενικά δε μου αρέσει καθόλου η Ελλάδα αλλά προς το παρόν δεν έχω τα κότσια να φύγω. Με μερικά δώρα Χριστουγέννων λέω να κάνω λίγη διακόσμηση στο σπίτι, να δώσω μία εσάνς παρισινού αέρα στο διαμέρισμα μας. Και γράφοντας αυτό, τί θυμήθηκα. Οταν πηγαίνω στο Παρίσι, συνήθως νοικιάζω διαμέρισμα ολίγων ημερών (να μια ενδιαφέρουσα και οικονομική πρόταση για όσους ταξιδεύετε σε μεγάλες ευρωπαικές πόλεις!). Ενας λόγος που πηγαίνω εκεί, είναι το γειτονικό διαμέρισμα. Ενα διάρι. Εχει κουζίνα σαν ετούτη την εικονίτσα εδώ αριστερά. Μαγικό. Βλέποντας το, μου έρχονται εικόνες. Εικόνες και μυρουδιές. Μου μυρίζει κρασί και κερί βανίλια. Και καφές από το πρωί. Και βουτυρωμένο κρουασάν. Στο τραπέζι βλέπω τυριά, κερία, μερικά έχουν χυθεί πάνω στο γυμνό ξύλο. Κι έχει κι ένα μικρό μπαλκονάκι. Με χρωματιστές καρέκλες, ένα κόκκινο τραπεζάκι και πολλά πολλά τριανταφυλλάκια σε μικρές γλάστρες. Μηπως να φέρω κι εγώ εκείνη την παρισινή διάθεση στο διαμέρισμα μας; ε καλέ μου Κωστή; Ζεστά χρώματα θέλει, χρωματιστά φωτάκια θέλει, πολλά βιβλία θέλει. Cookies στον πάγκο της κουζίνας θέλει, μπόλικο κρασί στο ψυγείο θέλει, cd της γαλλικής τζαζ θέλει, νά τί θέλει!

Και κοιτάζοντας καταλάθος το ρολόι, 15.15 πήγε αυτή η βιαστική ώρα. Ωρα να ετοιμάζομαι να πάω στη δουλειά. Να βάλω την νέα μου κρέμα (Τresor in Love) να μοσχοβολώ στα μωρά μου. Τους αρέσουν οι γκουβερνάντες που μυρίζουν ωραία. Σας ευχαριστω που με κάνατε και ονειροπόλησα πάλι. Muchos besos...

Γιατί μαμά;;

2010-12-18T16:11:00.000+02:00

Aναρωτιέμαι για πολλά πράγματα τον τελευταίο καιρό.
Γιατί το ξύλο (έλα μωρέ, δυο τρεις ανάποδες ήταν για να λέμε και την αλήθεια) που έφαγε το χατζιδάκι έγινε τέτοιο θέμα, ενώ το ξύλο που τρώει ο Γιώργος, η Μαρία, η Ελένη σε πορείες και άλλες μορφές διαμαρτυρίας δεν αναφέρονται ποτέ μα ποτέ από τα ΜΜΕ;
Γιατί εξακολουθούμε να κάνουμε λαμογιές ενώ η χώρα πάει από το κακό στο χειρότερο; Τόσο ηλίθιοι είμαστε που δεν τρομάζουμε καν από τα προυπάρχοντα λάθη ή τόσο λαμόγια που τίποτα δε μας σταματά;
Γιατί η μία υπέροχη καφετέρια που συχνάζω χρεώνει τον λάττε μου 2.5 ευρώ και μία άλλη που σύχναζα (όχι δεν είμαι τόσο θύμα να εξακολουθώ να πηγαίνω) τον ίδιο καφέ τον κοστολογεί στα 4.5 ευρώ;
Γιατί όλοι μα όλοι γκρινιάζουμε πως όλα μας πάνε στραβά, δουλειά δε βρίσκουμε, αγαθά δεν έχουμε και όταν τους λες "Μα ξέρεις, ό,τι σου περισσεύει, χάρισε το να το πάρει κάποιος άλλος! Ας γίνουμε μία κοινωνία ανταλλαγής αγαθών" κλείνουν τα αυτιά τους και δεν ενδιαφέρονται καθόλου; Μα χαρίζοντας, μπορεί να σου ανταποδώσει κάποτε κάποιος τη χάρη και να σου δωρίσει κάτι που εσύ θεωρείς θησαυρό.
Γιατί δεν υπακούμε στο νόμο που απαγορεύει το κάπνισμα στους κλειστούς χώρους; Μου φαίνεται αδιανόητο που δεν μπορούν να καταλάβουν την ορθότητα του κάποιοι αντάρτες του πάτου.
Γαιτί οι περισσότεροι οδηγοί όταν σταματούν στο κόκκινο, σταματούν ΠΑΝΩ στη διάβαση των πεζών; Το βρίσκω πολύ αγενές και άξεστο.
Γιατί οι μπάτσοι που κάνουν πεζή περιπολία στο κέντρο της Αθήνας, φλερτάρουν ασύδοτα και ενοχλητικά νεαρές κορασίδες; Είναι δυνατόν τα όργανα της "τάξης" να ξεφτιλίζονται έτσι; Εγώ πάντως απαντώ τόσο άσχημα, όσο θα απαντουσα σε ένα πεζό και προσβλητικό σχόλιο οποιουδήποτε άντρα.
Γιατί νέοι της ηλικίας μου μπορεί να ξέρουν ποιο είναι το λογότυπο της... Φέντι (αν τη λέω καλά αυτή τη φίρμα) ενώ αγνοούν παντελώς το σήμα της ειρήνης, τα χρώματα στις παλαιστινιακές μαντήλες ή απλά τα δικαιώματα που δίνει ο νόμος στη νιότη (π.χ δωρεάν είσοδος σε όλα τα μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας και της Ε.Ε);
Γιατί εξακολουθούμε να ακούμε αραβική μουσική (γιατί τέτοια είναι η δήθεν ελληνική) και αγνοούμε αριστουργήματα μουσικής που ακούγονται στη Δύση και πραγματικά αξίζουν;
Γιατί είμαστε μισαλλόδοξοι οι περισσότεροι και δε βοηθάμε ανθρώπους που έχουν λίγο την ανάγκη μας; Η μήπως ξεσπάμε σε αυτούς διότι νιώθουμε ότι έχουμε πιάσει τόσο πάτο ώστε είμαστε μονάχα δυνατοί απέναντι στους πρόσφυγες και τους μετανάστες που βρίσκονται κάτω από μας οικονιμικά; Πραγματικά κομπλεξικό και ασυγχώρητο.
Γιατί οι δημοσιογράφοι παραμορφώνουν την ιστορία (ως τέτοια αναφέρω όλα τα γεγογονότα που έχουν ήδη συμβεί) και εμείς την χάβουμε με λαιμαργία χωρίς ίχνος καχυποψίας ή κριτικής σκέψης;
Εχω μυριάδες ερωτήματα που δε σταματούν ποτέ. Αν σκεφτώ κι άλλα θα σας πω. Προς το παρόν θα πάρω τους δρόμους να ψωνίσω συμβολικά δώρα στους αγαπημένους μου με τα πενιχρά χρήματα που χω βάλει στη μπάντα. Hasta luego!

The make up of the mood!

2010-12-08T15:49:00.003+02:00

H miss little Sunshine είναι σπάνια στις μαύρες της. Οι μέρες που διανύουμε είναι το "σπάνια". Δεν ξέρω τί φταίει, πάντως κάτι είναι. Νά σου κάποια προβλήματα υγείας που με στρεσάρουν και τα κάνουν να φαίνονται χειρότερα απ ότι είναι, κάτι μαύρη διάθεση αγαπημένων μου προσώπων, με κάνουν να θέλω να περάσει ο καιρός αυτός ανεπιστρεπτί.

Χρειάζομαι ξεκούραση, ψυχολογική κυρίως μιας και τα μπεμπάκια με τα οποία εργάζομαι μόνο ξεκούραστα μπορεί να είναι. Ενα ρουφηχτό φιλάκι στο μάγουλο του Τάσου, του Αντρέα και της Ευγενίας και τα ξεχνάς όλα. Προσωρινά. Πάντα κάτι περιμένω και αυτό με κάνει να ελπίζω και να ξεπερνώ εύκολα δυσάρεστες καταστάσεις. Ενα ταξίδι στο Παρίσι για αγορά σοκολάτας, ζεστό κρασί με κανέλα στα σκαλιά της Sacre Coeur και για ποικιλία τυριών στο Bistro Romain, ένα διήμερο στη Λίμνη Ευβοίας με αγαπημένους, χαλαρούς, ακομπλεξάριστους φίλους μπορούν σαφώς να μου φτιάξουν τη διάθεση. Οπως το προηγούμενο Σάββατο, τη διάθεση μου έφτιαξε κάτι πολύ πιο απλό. Ο ανανεωμένος Ελευθερουδάκης στην Πανεπιστημίου, κάθε όροφος και μία ανακάλυψη. Από τον πρώτο κιόλας όροφο η μυρουδιά του καφέ σε συνδυασμό με την ανάγνωση διηγημάτων ρομαντικού ή ψυχολογικού ενδιαφέροντος με έκανε χαρούμενη. Ο καταπληκτικός οδηγός αυτοεκμάθησης ισπανικών (τον οποίο και παρήγγειλα για δώρο χριστουγέννων στον αγαπημένο μου αντρούλη!) μου άνοιξε επίσης νέους ορίζοντες πρόκλησης. Μερικά πρωινά Σαββάτου, θα ανάβω τζάκι και θα κάνω μοναχούλα μου μαθήματα ισπανικών,θου θου θου. Ομορφο κι αυτό!
Ξαφνικά νιώθω καλύτερα. Πολύ καλύτερα. Ηδη γράφοντας για τις μικρές χαρές που με κάνουν ευτυχισμένη, νιώθω ανακουφισμένη. Τι άλλο με αναζωογονεί; Ενας πρωινός περίπατος με τη μαμά μου στα στενά κάτω από το Σύνταγμα. Ναι ναι, γέλια ανέμελα και κουτσομπολιό για όλα τα μη αγαπητά μας πρόσωπα. Κέρασμα μαμάς, συζητήσεις περί ανέμων και υδάτων, σαλάτα ρόκας με καραμελωμένα καρύδια και τυρί μετσόβου σε αγαπημένο μας στέκι σίγουρα λειτουργούν ψυχοθεραπευτικά πάνω μου. Κι άλλα πολλά. Αυθόρμητο κάλεσμα άπό τον Κωστή μου για περίπατο γύρω γύρω από την Ακρόπολη και καφές στο Θησείο. Οχι σε εκείνα τα καγκουρεξ καφέ στην αρχή της Ηρακλειδών, αλλά στα άλλα, τα πιο φωτεινά και χρωματιστά που βρίσκονται στον ίδιο δρόμο, λίγο πιο κάτω, κάνε υπομονή και θα τα δεις. Ευχαριστώ Κωστή μου που μου τα μαθες. Νομίζω πως δε σταματώ εδώ. Κι άλλα πράματα με χαροποιούν. Να μαγειρεύω ωραία φαγητάκια και να έρχονται φίλοι να τα τρώμε. Πόσο ωραία ήταν την περασμένη Παρασκευή που ήρθε ο Γιώργος να φάμε εκείνο το κοτόπουλο με σπιτική σάλτσα μέλι-μουστάρδα, εκείνες τις υπεροχες τραγανές πατατούλες, το σαγανάκι χαλούμι, τη σαλάτα με κατίκι δομοκού, λιαστή ντομάτα και παξιμάδι Κρήτης κι εκείνο το υγρό λαχταριστό σουφλέ σοκολάτας.

Ισως πρέπει να επικεντρωθώ περισσότερο σε ετούτες τις στιγμές που με κάνουν να αγαλιάζω. Στις όμορφες στιγμές σαν αυτή που πίνω εσπρέσσο στην Via Veneto στη Ρώμη με το μπαμπάκα μου κάτω από εναν βαθύ μπλε ουρανό και έναν δυνατό μεσογειακό ήλιο. Σαν εκείνη που πίνουμε μπύρες στο δρόμο του Παρισιού με φίλους γεμάτους χιούμορ σαν το Γιώργο, το Δημήτρη και το Vago και πανηγυρίζουμε την πρόκριση του Ολυμπιακού στο Final Four. Καλύτερα να επικεντρώνομαι σε ετούτα παρά στα άλλα τα κακά...

A letter to daddy (rare for me)

2010-11-01T00:10:00.004+02:00

Συνήθως εμείς τα καλομαθημένα παιδάκια γκρινιάζουμε για τους γονείς μας. Σπάνια τους λέμε ευχαριστώ και απόψε έχω μεγάλη ανάγκη να το πω στον τίμιο και καλό άντρα που μ έφερε στη ζωή, το μπαμπά μου (να με συχωρέσετε για το ύφος Μάρθα Βούρτση αλλά με έπιασαν τα συναισθηματικά μου…). Πρόσφατα μία γνωστή μου έχασε το μπαμπάκα της και σκέφτηκα ότι ίσως να μην πρόλαβε ποτέ να του πει όσα θέλει. Και για να πω την αλήθεια, στη δική μου οικογένεια, ο μπαμπάς μου είναι λίγο πιο αδικημένος από εμένα ως προς την έκφραση της αγάπης μου σε εκείνον. Ήθελα λοιπόν αυτή εδώ η ανάρτηση να είναι μία ελάχιστη έκφραση της απεριόριστης αγάπης μου για το μπαμπά.

Ο μπαμπάς μου γεννήθηκε στο Αγκίστρι και μεγάλωσε στην Αίγινα. Τα παιδικά του χρόνια νομίζω πως είχαν αρκετές ψυχολογικές διακυμάνσεις μιας και η ιδιοσυγκρασία της μητέρας του ήταν τουλάχιστον ιδιόρρυθμη ενώ ο πατέρας του ήταν για μεγάλα διαστήματα απών, λόγω του επαγγέλματος του (ναυτικός). Θα μιλήσω για το πώς ήταν αφότου γεννήθηκα.

Μεγάλωσα σε μία οικογένεια με μία μανούλα στοργική και ζεστή, έναν αδερφό sui generis αλλά πάντα ξεχωριστό( με ό,τι θετικό και αρνητικό συνεπάγεται τούτο) και με έναν μπαμπά συχνά κυκλοθυμικό αλλά κατά βάση πολύ πολύ, καλό. Στο παιδικό μου μυαλό τον έχω χαραγμένο με μεγάλη αγάπη και στοργικότητα. Πολλές φορές η απουσία της μητέρας μου (η οποία λόγω της δουλειάς της ήταν αναγκασμένη να πηγαινοέρχεται στη Λάρισα) αντιμετωπιζόταν από το μπαμπά μου με αμηχανία. Τις περισσότερες όμως φορές η ζωή μου μαζί του κυλούσε πολύ ευχάριστα. Βόλτες και πορτοκαλάδα με ανθρακικό στη Γλυφάδα, έξοδοι σε ταβέρνες για μπριζολάκια, λούνα παρκ στα Αηδονάκια και διασκεδαστικούς (;) φίλους του κλόουν κλπ. Ήταν επίσης και πολύ χαδιάρης. Αγαπημένη του στιγμή και παρακάλια να χορεύω στα 8 μου λαμπάντα στην πλάτη του, έτσι μου έλεγε τον ξεκούραζα. Το τί χορό έχω ρίξει εκεί πάνω μην το συζητάτε. Επίσης πριν το μεσημεριανό του ύπνο ήθελε να του διαβάζω παραμυθάκια (ο γλυκούλης μου). Έχει κάνει πολλά λάθη στη ζωή του, αλλά ελάχιστα μπροστά στα καλά, μπροστά σε όλους αυτούς τους εκατοντάδες λόγους που βρίσκω για να τον αγαπώ. Είναι πρότυπο γιατρού (μικρή νόμιζα πως είναι ο Χριστός γιατί ένας ασθενής στο νοσοκομείο όπου είχα πάει μία μέρα να τον επισκεφτώ μου είχε πει πως τον είχε αναστήσει!!), τρυφερός και τίμιος αριστερός που με έμαθε να αγαπώ με το παραπάνω το υπέρτατο δικαίωμα του συνανθρώπου στην αξιοπρεπή ζωή, παρορμητικός και εκρηκτικός (σίγουρα μου το κληροδότησε) και με ιδιότυπο χιούμορ. Μπαμπάκα να ξέρεις πως για μένα είσαι ο καλύτερος μπαμπάς του κόσμου, κι αν δε στο εκφράζω όσο συχνά θα θελα είναι γιατί κομπλάρω κι όχι επειδή δεν το νιώθω. θέλω να συνεχίσω να πηγαίνω μαζί σου πασχαλιάτικα στο Ναό του Ποσειδώνα, ταξιδάκια στην Ευρώπη και να ξέρεις ότι σε υπεραγαπώ και σε ευχαριστώ για όλα όσα έχεις κάνει για μένα. Κι αν δεν είμαι αντάξια των κόπων σου, σου υπόσχομαι ότι όταν θα με αφήσει αυτή η χώρα, η κρίση και άλλες εξωγενείς συνθήκες, σίγουρα θα το κάνω. Σε αγαπώ. Η κορούλα σου.

Η ανεργία φέρνει... όνειρα!

2010-10-08T14:52:00.001+03:00

"Η ρουφιανιά σήμερα λέγεται καριέρα". Ηταν το πρώτο θέμα στο οποίο κλήθηκα να δώσω γραπτές εξετάσεις στο μάθημα του Γ. Βέλτσου. Αυτές τις μέρες (και δεν ξέρω για πόσο ακόμα) είμαι άνεργη, επομένως δεν είμαι ρουφιάνα! Οχι, δε στεναχωριέμαι. Δεν απογοητέύομαι. Μη σου πω πως ασυνείδητα μπορεί και να χαίρομαι, μπορεί αυτή να είναι η ευκαιρία μου να ζήσω στο Παρίσι. Να βρω δουλειά σε έναν μοσχομυρωδάτο φούρνο στη Μονμάρτη. Να νοικιάσω μια γκαρσονιέρα 23 τ.μ και να την βάψω μπορντό. Και να έχω και μια μικρή μικρή κουζινίτσα με τέσσερις πολύχρωμες καρέκλες. Και πολλά πολλά κεράκια. Και πολλά cd. Και πολλές φωτογραφίες. Και φυσικά τη μηχανή εσπρέσσο μου. Να μου' ρχονται συνεχώς φίλοι απο Ελλάδα και να σχολάω και να τους πηγαίνω στα πιο μυστικά μέρη της πόλης. Στις πιο κρυφές γκαλερί. Στις πιο γοητευτικές τραττορίες. Επίσης όταν πάω κάποτε να ζήσω μόνιμα εκεί, θα ανακαλύψω, ευελπιστώ, σε κάποια φάση κάποιο ωραίο κρασί. Γιατί ξέρω πως έχει ωραία κρασάκια, απλά εγώ είμαι άτυχη στις επιλογές μου. Στην Ελλάδα θα έρχομαι ίσως τα Χριστούγεννα αλλά σίγουρα το καλοκαίρι. Ο φούρνος που θα με εργοδοτεί δε θα μου δίνει και πολλή άδεια. Νομίζω πως τα Χριστούγεννα θα χουμε πολλή δουλειά κάνοντας τέτοια οπότε θα είναι δύσκολο να αποχωρίζομαι τις fete du Noel!

Οταν μετοικήσω μόνιμα εκεί, λέω να αλλάξω και το στυλ μου. Να γίνω λίγο πιο σικ, να είμαι σαν τις άλλες παριζιάνες. Εδώ στην Αθήνα το χάσαμε το στυλ μας. ΒΛέπεις ομοιομορφία, καλά ντυσίματα αλλά καμία άποψη, καμία προσωπική πινελιά. Εκεί θα τολμήσω παραπάνω. Θα φορώ τις καλτσούλες μου μέχρι το γόνατο και δε θα με νοιάζει το κράξιμο των φίλων. Επίσης θα είμαι χαρούμενη γιατί θέλω να πιστεύω στη μαχητικότητα και την επαναστικότητα της γαλλικής νεολαίας και θα μετέχω σε όσο το δυνατόν περισσότερες πορείες θα με αφορούν. Θα μοιράζομαι το κρασί μου με clauchard φίλους στα σκαλάκια της Sacre Coeur χωρίς φόβο και πάθος. Και μέχρι να κάνω φιλίες, είμαι σίγουρη πως οι ανέχοντες θα μου κρατήσουν καλή συντροφιά. Επίσης θα πρέπει να βρω έναν καλό μανάβη να προμηθεύομαι τις λιχουδιές τις υγιεινές. Τη ρόκα μου και τα ντοματίνια μου. Ισως διαλέξω την παρακάτω από την οποία ψώνιζε και η Αμελί.

Λάδι θα φέρνω απο την πατρίδα, αξίζει. Τι θυμήθηκα τώρα! Όταν πήγαινα να σπουδάσω στο Λάνκαστερ στην Αγγλία, μία συμφοιτήτρια μου ελληνίδα είχε τη φαεινή ιδέα να κουβαλήσει μαζί της τενεκεδένια γάλατα εβαπορέ για να μην της λείψουν. Jesus! Εγώ νομίζω πως θα χω πιο λογικό υπέρβαρος.

Τέλος, επειδή η αγορά cd που θα μου κρατούν συντροφιά θα είναι μία μεγάλη μηνιαία δαπάνη, θα προτιμήσω το Quartier latin με τα δισκάδικα με τα μεταχειρσμένα βιβλία και cd. Ρίξτε μια ματιά κάτω αριστερά.

Θα κλείσω λίγο απότομα όπως έκανα και με τις εκθέσεις στο δημοτικό. Μακρηγόρησα άθελα μου αλλά ονειροβατώ μία ζωή. Σήμερα είμαι 27 χρόνων. Θα το κάνω και στα 76 μου, αν ζω. Τώρα πάω να φάω και να πάω στην συγκέντρωση συμπαράστασης στα θύματα του Αγριου Παντελεήμονα. Γεια σας!

Ηλιαχτίδα on vacation!

2010-08-18T13:56:00.004+03:00

Σκέψεις ηλιαχτίδας σε περίοδο διακοπών

Για μένα οι διακοπές της καλοκαιρίας είναι σα Πρωτοχρονιά. Είναι η περίοδος που ονειροπολώ ΑΤΕΛΕΙΩΤΑ, που βάζω τελείως μη ρεαλιστικούς στόχους και ορέγομαι μεγάλες καριέρες για να μου δίνουν τα λεφτά να κάνω ταξίδια.

Στόχοι σχολικής χρονιάς 2010- 2011:

• Να ξεκινήσω να μαθαίνω οπωσδήποτε μια ξένη γλώσσα (κατά προτίμηση Ισπανικά ή Ιταλικά, καθότι τεμπέλα τα δεύτερα μου φαίνονται εύκολα).

• Να συγκρατώ τον εκρηκτικό μου χαρακτήρα. Χάρη σε αυτόν πολλοί με συμπαθούν αλλά και το αντίθετο. Δε θα αυτοσυγκρατούμαι για να γίνω αρεστή σε αυτούς που δε θέλουν να με βλέπουν μπροστά τους, αλλά για να μην πληγώνω τους αγαπημένους μου με το γνωστό μου παρορμητισμό.

• Να δώσω εξετάσεις για την Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης. Θα μου πείτε, τι προσγείωση ήταν αυτή; Κι όμως. Αν διοριστώ, θα γίνω μία εξαίσια δημόσιος υπάλληλος που όμως θα έχει χρόνο να πίνει τα κοκτεηλάκια της, να κάνει τον εθελοντισμό της, να ταξιδεύει μέσα κι έξω, να κάνει γλώσσες (βλέπε παραπάνω), να ανακαλύπτει ζαχαροπλαστεία με χειροποίητα μπισκοτάκια και να κάνει ένα καλό δεύτερο μεταπτυχιακό στο, αυτή τη φορά αγαπημένο της αντικείμενο, Ιστορία της Τέχνης (γιατί ας μη γελιόμαστε, το HR που έκανα σα πρώτο απέβλεπε σε μία «καλή» δουλειά και διόλου δε με ενδιέφερε ως αντικείμενο).

• Να διακοσμήσω το μπάνιο μου. Είναι ο (σχεδόν) μοναδικός χώρος του σπιτιού μου που το θεωρώ αδιάφορο και θα θελα να τον κάνω όμορφο

• Να θυσιάζω ουσιαστικό χρόνο από πράγματα που μου αρέσει να κάνω ή από ξεκούραση, για να βοηθήσω τους άλλους. Ποιος είναι «πιο πολύ» εθελοντής; Αυτός που δουλεύει στη Σαλαμίνα και θυσιάζει χρόνο από την οικογένεια του και την ξεκούραση του για να ναι κοντά στα νοσηλευόμενα παιδάκια στο Παίδων ή αυτή που έχει άπειρο χρόνο και θέλει να τον σκοτώσει κάπου;

• Να ανακαλύψω νέες γκουρμέ συνταγές με τον αντρούλη μου ως πειραματόζωο γευσιγνωσίας.

• And last but not least, να πάω Παρίσι κοντά στα Χριστούγεννα (όχι μέσα στις γιορτές) που θα είναι υπερστολισμένο αλλά όχι οχλοκρατούμενο και να πιω ζεστή λευκή σοκολάτα καθήμενη στα σκαλάκια της Sacre Coeur.

Χρώματα, βόλτες, καφές, Ματωμένη Μαίρη ανά την Ευρώπη!

2010-08-02T19:16:00.000+03:00

Πάμε μία βόλτα στην Ευρώπη με το μαγικό μου πατινοblog;;;; Αντε μπείτε, βγάλτε καπέλα και φύγαμεεεεεεεεεεεε

Φυσικά θα αρχίσω απο το πολυλατρεμένο μου Παρίσι. Μιας και το 'χω επισκεφτεί εννέα φορές πια, τώρα τελευταία άρχισα να ξεχωρίζω και αγαπημένα μου μέρη με λιχουδιές. Στην αγαπημένη μου λοιπόν περιοχή, που είναι η Μονμάρτη, ξεκινώ πάντα τη μέρα μου πηγαίνοντας στον ονειρεμένο μου φούρνο να πάρω τη ζεστή μου μηλόπιτα, το φρέσκο μου χυμούλη και να απολάυσω το ονειρικό ντεκόρ του φούρνου. Σ αυτήν την πόλη, ακόμα και οι φούρνοι είναι σκηνικά Μαίρη Πόππινς.
Coquelicot- Montmartre, 24 rue des Abesses
http://www.coquelicot-montmartre.com/visite/visite.php

Συνεχίζω με την Αθήνα και πάω να προσθέσω λίγο αλκοόλ στον οισοφάγο μας. Εκεί που ένα ολόκληρο χειμώνα την έβγαζα με τον Ιταλό, απολαμβάνοντας bloody mary και άπειρα άλλα κοκτέηλ απ' τα χεράκια ενός bar tender, σωσία του Γιάννη Παπαδόπουλου του Ολυμπιακού. Και πολύ καλές τιμές!
I proudly present you Baba au roum, Κλειτίου 6, Κέντρο Αθήνας.
http://babaaurum.blogspot.com/

Eνα ακόμα βήμα και φεύγω απο την Αθήνα για να σας πάω στην πόλη που έκανα το μεταπτυχιακό μου, στο πανέμορφο Lancaster, στη Βορειοδυτική Αγγλία. Εκεί που μετά τις ακατανόητες διαλέξεις του Bogdan κατέφευγα με τις λατρεμένες μου φίλες να φάμε καροτοκέηκ από το αγαπημένο μας veggie cafe. Υπέροχα βιολογικά προιόντα και λιχουδιές φτιαγμένες από τα χεράκια της Κάθριν. Αν ποτέ σας βγάλει ο δρόμος σας προς την ιπποτική πόλη του Λάνκαστερ να πάτε στο Whale Tail Cafe. Θα με θυμηθείτε!
http://www.whaletailcafe.co.uk/
78a Penny Street, Lancaster, Lancashire

Συνειρμικά από την Αγγλία, μου έρχεται η Κύπρος και συγκεκριμένα η Λευκωσία. Στην περίεργα αυτή όμορφη πόλη, πρέπει να ξέρεις όντως τα μυστικά της για να μπορείς να καθίσεις το ποπάκι σου σε ένα ωραίο μέρος (και όχι σε τρεντοβλαχειά, όπως είναι πολλά κυπριακά νεοσύστατα μπαράκια). Θα πήγαινα για ελληνικό καφεδάκι ή κομανταρία(σαν τη δική μας μαυροδάφνη) στα Καλά Καθούμενα, όπου θα δεις κυρίως «ψαγμένο κόσμο». Από διανοούμενους- καθηγητές πανεπιστημίου που θα σου πουν τα μεταμοντέρνα τους ακαταλαβίστικα ως φοιτήτριες υποκριτικής τέχνης, που με την εξωπραγματική, για την κυπριακή κουλτούρα, κοινωνικότητα τους, ζητούν χαριτωμένα να τις βοηθήσεις με τη μελέτη τους. Όμορφες τιμές, καλό περιβάλλον, ανέμελες στιγμές στα Καλά Καθούμενα.
Kαλά Καθούμενα, Nικοκλέους 21, Στοά Εκκλησίας Παναγίας Φανερωμένης

Και τώρα στα καλά καθούμενα, μου ήρθε πάλι η Αγγλία αλλά αυτή τη φορά το Λονδίνο. Τί πιο όμορφο από το να περιπλανηθείς στην χαώδη, γκρίζα αλλά παράδοξα χρωματιστή αγορά του Κάμντεν; Γνωρίζεις κόσμο από το Θιβέτ που σου πουλά happy gothic χρωματιστά φορέματα σε εξευτελιστική τιμή και αγοράζεις μεταχειρισμένα cd των Specials αφού κάνεις τα παζάρια σου. Nice!
Camden Town, North-West London (Travelcard Zone 2)

Aνηφορίζοντας προς Σκωτία μεριά, αποβιβαζόμαστε στο Εδιμβούργο. Τι να πω εγώ για αυτήν την αιθέρια, μαγική και σοφή πρωτεύουσα των Σκώτων; Αν είσαι τυχερός και πέφτει Πέμπτη η επίσεκψη σου, μη χάσεις την υπαίθρια αγορά που βρίσκεται στο Castle Street. Θα βρεις λέλουδα της σκωτσέζικης γης, ενώ αν θες μετά να πας για πικ-νικ στo πανέμορφο πάρκο Princess Street Gardens, μην ξεχάσεις να προμηθευτείς με κρασί και τυριά από τα ιταλικά κιόσκια. Επίσης, αξίζει μία επίσκεψη στην οδό Victoria που τα χρωματιστά κτίρια με κάθε λογής προϊόντα και αντικείμενα, σου φωνάζουν (διατάζουν θα ‘λεγα) να τα επισκεφτείς. Στην ίδια οδό, να πας να αγοράσεις σπιτικό ουίσκι από το Whisky Shop, αφού όμως πρώτα ζητήσεις να δοκιμάσεις δύο τρία σφηνοπότηρα ουίσκι με γεύση του γούστου σου.

Aγαπημένα μέρη, ωραίες αναμνήσεις, ζεστές στιγμές έχω περάσει σε όλα τα παραπάνω. Μία άλλη πρόταση αν τύχει και επισκεφτείτε τις παραπάνω πόλεις, μεσ'από τα μάτια μου τα μαύρα! Κι αν δε μπορείτε να πάτε, γι αυτο έχουμε το Internet, το google map και εικόνες ατελείωτες να ταξιδεύουμε με το ασταμάτητο μυαλό μας!

Σκέψεις μίας "γραμματιζούμενης" γκουβερνάντας

2010-07-17T13:33:00.000+03:00

Το κριαράκι που λατρεύει να αλλάζει επαγγέλματα σαν τα πουκάμισα επανέρχεται δριμύτερο με μεγάλη ανάγη να εκφράσει για ακόμη μία φορά τα εσώψυχα του. Λίγες μέρες ξεκούρασης εδώ στη Λίμνη Ευβοίας και ένας καβγάς με το γονίδιο μου, με έκαναν να δω καθαρά τί άποψη έχω για το επαγγελματικό μου μέλλον.

Σου παρουσιάζεται μία ευκαιρία εν καιρώ κρίσης. Φυσικά και την αρπάζεις απ' τα μαλλιά. Είμαι 27 χρόνων, έχω πειραματιστεί αρκετά με δουλειές του ποδαριού που λάτρεψα ή όχι, ή που τουλάχιστον μου εξασφάλισαν οριακά το απαραίτητο χαρτζιλίκι για να μπορώ να κάνω και τα ταξίδια μου στο πολυαγαπημένο μου Παρίσι. Τώρα έρχονται ορισμένα έλλογα όντα (σύμφωνα με τις προσταγές ετούτης εδώ της ελληνικής κοινωνίας) και σου λένε "τέλος στις δουλειές αυτές, ήρθε η ώρα να νοικοκυρευτείς επαγγελματικά¨. Παλαιότερα οι μαμάδες σε ανάγκαζαν να νοικοκυρευτείς με κάποιον άνευρο και αδιάφορο άντρα. Τώρα το μέλλον μας είναι η εργασία, φυσικά προτιμότερο. Ολοι οι γονείς, αυτό ονειρεύονται για τα παιδιά τους. ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΕΡΓΑΣΙΑ. Τη λέξη αυτή μου την εύχονται πολύ συχνότερα, απ ότι μου έυχονται πχ υγεία την οποία πολύ πιο πολύ έχω ανάγκη για να ζήσω αι να ξεπεράσω και ορισμένα σοβαρούτσικα προβληματάκια που με απασχολούν αν και είμαι ακόμα "μικρή".

Το τί είναι βέβαια καλό και σταθερό έχει πλέον αποδομηθεί εντελώς, κατι που οι γονείς μας καθώς και οι συνομήλικοι εκείνων αδυνατούν να καταλάβουν. Σύνταξη; Η μόνη σύνταξη που γνωρίζω ως δημοσιογράφος είναι αυτή που αφορά κείμενα και γραπτό λόγο εν γένει. Οσο λοιπόν έχω υγεία (πολύ σημαντικό αγαθό κυρίες και κύριοι) και όσο πιάνουν τα όμορφα δαχτυλάκια μου και χεράκια μου, πείνα δε θα περάσω. Τη δουλειά δεν τη φοβάμαι και τις ταμπέλες τις πετώ από πάνω μου. Τι πά να πει έχω δύο πτυχία; Τα γονίδια μου νομίζουν οτι σπούδασα για να γίνω μεγαλο-κάτι. Οχι μαμά και μπαμπά. Σπούδασα για να έχω χιούμορ, για να βρίσκω έξυπνους τρόπους επιβίωσης, για να κατανοήσω κάπως καλύτερα τον κόσμο που ζω, για να ελλίσσομαι στις κατάστασεις και για να είναι πιο εύκολο για μένα να ζήσω όπου χρειαστεί. Ποιος αφήνει πιο εύκολα το χωριό του; Η κυρά Λένα που δεν ξέρει ότι το "επικεφαλής" δεν κλίνεται ή ο Πέτρος που μιλά 2 γλώσσες και λόγω μόρφωσης δε φοβάται; Σπούδασα για να μη φοβάμαι να μάθω τον κόσμο και όχι μόνο και μόνο για να πάρω "τίτλο". Μην ανησυχείτε λοιπόν. Ενα φωτεινό και νεανικό μυαλό φωτίζει και τους πιο σκοτεινούς διαδρόμους, δοκιμάζεται, πειραματίζεται, φεύγει, έρχεται. Και σίγουρα ποτέ δεν πάει χαμένο.

ΦΙΛΕ Η ΦΥΛΗ ΜΑΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΣΤΩ ΚΙ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΦΥΛΛΟ ΑΓΑΠΗΣ

2010-07-11T19:20:00.000+03:00

Φιλία. Φιλώ στα αρχαία ελληνικά σημαίνει "αγαπώ". Πόσο εύκολα λέμε "να, να η φίλη μου η Κατερίνα, ο Χρήστος, η Αναστασία" κλπ; Εγώ να πω την αλήθεια όχι και τόσο. Οι πραγματικοί μου φίλοι είναι ελάχιστοι (τρεις- τέσσερις). Ενθουσιάζομαι εύκολα, πολύ εύκολα θα λεγα, με ανθρώπους που νομίζω πως μου μοιάζουν λόγω παρόμοιου υποβάθρου ενώ πολλές φορές δε δέχομαι καν να γνωρίσω άτομα που λόγω πεποιθήσεων μπορεί απευθείας να απορρίψω. How sick is that? Παράλογο και όχι διαίσθηση. Δε μπορείς να είσαι διαισθητικός με ανθρώπους που δε γνωρίζεις. Διαισθητική είμαι με τον άντρα μου που επειδή τον αγαπώ και τον ξέρω, τον "διαισθάνομαι" χωρίς να είναι απαραίτη η λεκτική επικοινωνία. Φίλους λοιπόν κάνω αυτούς που έχουν χιούμορ, που είναι έξυπνοι, που δεν κατηγορουύν άλλους φίλους (γιατί σίγουρα αν το κάνει, το κάνει και για τη γράφουσα που δεν κατουρά σε πηγάδι), που έχουν παρόμοιο μορφωτικό επίπεδο με μενα και φυσικά όμοιες θρησκευτικές (δηλαδή ανύπαρκτες) και πολιτικές πεποιθήσεις.
Και εκεί που λες πως όλα είναι ρόδινα, σκάει η βόμβα και ξεροδιάζουν απότομα. Μαθαίνεις οτι προσωπικές ιστορίες που της εξιστόρούσες, τις καρπωνόταν ως δικές της αφηγούμενη τες σε άλλους ! Συνειδητοποιείς ότι σχεδόν τίποτα απο όσα σου χει πει δε στέκει αληθινά και αισθάνεσαι κορόιδο κοροιδεμένο. Πικράθηκα αλλά προχωρώ. Και αν και δε συμφωνώ γενικά με τη ρήση "ουδείς αναντικατάστατος" (όλοι αναντικατάστατοι είμαστε), η εν λόγω κυρία αντικαταστάθηκε κάλλιστα από αξιόλογους ανθρώπους. Αν είχα αγαπήσει σε αυτήν το ψέμμα της και τις ψεύτικες ιστορίες που μου λεγε όμως; Περιπλέκεται η κατάσταση γιατί αν είχα αγαπήσει τα ψέματα, καλώς έκανα και τα άφησα να φύγουν από την ζωή μου. Αν ομως οπως λένε αγαπάς τους φίλους σου όπως είναι, θα έπρεπε να μη με νοιάζουν; Μάλλον όχι γιατί και η ίδια καμία διάθεση δεν έχει να αποφασίσει να ανοιχτεί, παρά προτιμά να αλλάζει φίλους και ζωές, να επαναλαμβάνει αυτά που εγω άκουγα χρόνια και να κάνει delete σε όσους την έπαιρναν χαμπάρι. Δικαίωμα της. Μου λείπει αλλά με έχει πληγώσει τόσο ώστε το ότι μου λείπει μπορεί να ξεπεραστεί σε μικρότερο χρονικό διάστημα απ ότι αν απλά είχαν χωρίσει οι δρόμοι μας. Την αγαπώ ακόμα και προσπαθώ να την καταλάβω, όπως προσπαθώ να καταλάβω και εμένα και τον άντρα μου, τη μαμά μου, το μπαμπά μου, όλους όσους αγαπώ. Θέλω να τους κατανοώ γιατί ακριβώς τους αγαπώ. Και στη σχέση η επικοινωνία προυποθέτει κατανόηση.

Ξέρω πως τα άνωθεν φαίνονται μπλα μπλα μπλα, αλλά θα επαναλάβω ακόμα μία φορά τον εαυτό μου λέγοντας πως ο χώρος αυτός εδώ είναι ψυχοθεραπευτικός. Κι εσάς τους πέντε που με διαβάζετε, σας υπέρευχαριστώ για την υπομονή σας αν γίνομαι αυτιστική. Λέω λοιπόν πως επειδή πολύ φοβάμαι πως σε λίγα χρόνια δε θα μας μένει τίποτα άλλο παρά η αγάπη, ελέω χρεωκοπίας, εναπομείναντες φίλοι μου μία παράκληση. ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ. Θέλετε να με βρίσετε για 1200 λόγους; Just do it, I m kind enough to hear you with patience. Θέλετε να πάρω μία μέρα άδεια από τον Ταθούλη και να βγούμε να τα πιούμε μέχρι ολικού ιλίγγου επειδή δεν είστε καλά; ΕΙΜΑΙ ΟΛΗ ΔΙΚΗ ΣΑΣ. Θέλετε να μοιραστούμε τα 600 ευρώ που παίρνω να πάμε να τα φάμε σε γκουρμεδιές και 2ήμερο στο Παρίσι; ΔΙΚΑ ΣΑΣ ΟΛΑ! Δέχομαι τους φίλους μου κατά 100% όπως είναι αρκεί να μην προβαίνουν σε σοβαρές εγκληματικές πράξεις όπως η προδοσία. Μπορώ για τον άντρα της ζωής μου να τα αφήσω όλα και να πάω να μείνω σε μία μεζονέτα στο Μανχάταν για το υπόλοιπο ης ζωής μας (χμμμμμ, υπερβολική θυσία;). Είμαι δοτική με τους έχοντες καλές προθέσεις για να επιβιώσουμε στην ψυχροπολεμική εποχή μας.
Τώρα που ψίχουλα παίρνουμε για μισθούς, σύνταξη θα πάρουμε στα 1009 μας και πρόνοια δε θα χουμε ούτε ακόμα κι αν ο Πουγιόλ έρθει στον Ολυμπιακό, αγαπηθείτε, προσφέρετε, και μην ξεκατινιάζεστε. ΑΓΑΠΗΘΕΙΤΕ!

Σε περίπτωση χρεοκοπίας, η ζωή μπορεί να ομορφύνει!

2010-06-05T21:20:00.000+03:00

Πολύ απλά τα πράγματα φίλοι μου. Η Ελλάδα πολύ πιθανόν να χρεοκοπήσει. Εσύ κι εγώ πρέπει να είμαστε έτοιμοι για όλα. Είμαι 27 χρόνων και μέχρι πρότινος έλεγα μέσα μου πως ευτυχώς εγώ δεν έζησα δικτατορίες, λιμούς, καταποντισμούς και πολέμους. Δεν ξέρω αν ήταν τόσο αίσθημα χαράς, όσο βολέματος. Μάλλον το δεύτερο. Ήρθε λοιπόν η περσινή και κυρίως η φετινή χρονιά να με ταρακουνήσει. Η Ελλάδα πολύ πιθανό να χρεοκοπήσει. Το τι σημαίνει αυτό, μπορείτε να το διαβάσετε εν ολίγοις εδώ . Σοκ. Είμαι μπέιμπι σίττερ, αν και έχω δυο πτυχία, γεγονός που πίστευα ακράδαντα πως θα άλλαζε από μήνα σε μήνα. Λάθος. Η ανεργία θα εκτοξευθεί κατακόρυφα και μου φαίνεται πως θα παραμείνω παραμάνα για πολλά ακόμα χρόνια... Με μικρές όμως μεμονωμένες αρχικά πρωτοβουλίες νέων και μη, μπορούμε να κάνουμε την καθημερινότητα μας πιο εύκολη.

Θα ξεκινήσω από ένα φωτεινό παράδειγμα, αναφέροντας τα πλάνα μου για αύριο. Αύριο Κυριακή λοιπόν, 06-06-10 λέω να πάω στο SIX D.O.G.S. Τι θα γίνει εκεί; Θα αποκτήσω ξαφνικά πολλά, νέα για εμένα ρούχα εντελώς δωρεάν!! Ναι, ναι εντελώς δωρεάν! Τι πρέπει να κάνω; Να πάω μια μεγάλη (ή μικρή) τσάντα από ρούχα που δε θέλω ή δε φοράω πια και να τα ανταλλάξω με ρούχα που σε μένα θα προκαλέσουν μεγάλη χαρά και ενθουσιασμό από την καινούργια μας αυτή γνωριμία. Χάρη στην πρωτοβουλία των τριών υπέροχων κοριτσιών, της Βιβιάνας, της Θάλειας και της Σάντρας – Οντέτ, το swap not shop είναι γεγονός. Λαμβάνει χώρα 2-3 φορές το χρόνο και σου δίνει περιθώριο να ανανεώσεις την γκαρνταρόμπα σου μερικώς η ολικώς (βλέπε εδώ)
Η πρωτοποριακή αυτή ιδέα ανοίγει πόρτες και παράθυρα για διάφορα εμπορικά είδη! Τώρα με την κρίση ή ακόμα και σε ενδεχόμενη πτώχευση, χιλιάδες ιδέες ανταλλαγής εμπορικών προϊόντων και υπηρεσιών θα μπορούσαν να υλοποιηθούν. Εγώ πχ η Χαριτίνη θα κάνω μία λίστα πραγμάτων και υπηρεσιών που θεωρώ πως είμαι καλή. Αυτό είναι η συγγραφή άρθρων (λόγω και της εκπαίδευσης μου ως δημοσιογράφος), η φύλαξη μωρών μιας και είμαι ερωτευμένη με ανθρώπους κάτω του 1,50 μέτρου που μιλούν ψευδά, θέλουν να κάνουν όλο αταξίες και έχουν δίψα να γνωρίσουν τον κόσμο, η μαγειρική (;) κλπ. Θα μπορώ να προσφέρω ανταλλαγή λειτουργημάτων με εσένα που είσαι καλός στη γεωπονική, στη διδασκαλία μίας ξένης γλώσσας, ή στο να παίζεις μπάσο. Με τον τρόπο αυτό, ακόμα και σε δυσμενείς οικονομικές συνθήκες, εμείς δε θα χρειαστεί να αποχωριστούμε σε ΤΕΡΑΣΤΙΟ βαθμό ανέσεις που χρωματίζουν τη ζωή μας και την κάνουν δημιουργικότερη. Βέβαια το ίδιο θα μπορούσε να ισχύει και για εμπορικά προϊόντα αλλά και για ταξίδια. Φιλοξένησε με στο πανέμορφο Παρίσι και εγώ θα σου προσφέρω μία ζεστή φιλοξενία στην ασχημούτσικη Αθήνα (ήδη γίνεται κάτι τέτοιο με το couch surfing στο οποίο και είμαι μέλος.

Παιδιά μου μην πτοηθούμε από κρίση, κρισάρες βιώνουμε καθημερινά. Η μαγκιά είναι να βρίσκουμε χρωματιστούς τρόπους να ομορφύνουμε τη ζωούλα μας! Σας αφήνω τώρα γιατί με περιμένει ο αντρούλης μου να πάμε τη βόλτα μας. Εδώ είμαστε να τα συζητάμε όλα και να αλληλοϋποστηριζόμαστε ψυχοθεραπευτικά!

M AΡΕΣΕΙ- ΔΕ Μ ΑΡΕΣΕΙ ΝΤΕ!

2010-05-29T21:07:00.000+03:00

Μ αρέσει η μέρα μου που ξεκινά με τον Ταθούλη να μου λέει «καλημέρα Τίτη» και να μου τραγουδά βλακείες μωρουδίστικες

Δε μ αρέσει να ξεκινά η μέρα μου με ανίκανους οδηγούς πρωί πρωί, να αισθάνομαι πως η οδική κυκλοφορία στο Κάιρο είναι πιο ασφαλής

Μ αρέσει η μυρωδιά της θάλασσας με τα κρυστάλλινα νερά της Γλύφας και το ατελείωτο γέλιο του Βήχου που απλώνεται σε όλη την παραλία

Δε μ αρέσει να ανεβαίνω και ειδικά να κατεβαίνω ένα μικρό λοφάκι για να φτάσεις στην προαναφερθείσα παραλία, μου ενοχλεί την υψοφοβία μου

Μου αρέσει να είμαι ελεύθερη και να κάνω ό,τι μου κατέβει στο κεφάλι με τη συναίνεση και παραίνεση των αγαπημένων μου προσώπων (βλ. Ιταλός)

Δε μου αρέσει να μου κάνουν παρατηρήσεις που αφορούν σε 5χρονα παιδάκια (πχ ντύσου, φάε, κοιμήσου)! Η μάνα μου πάντα είχε εμπιστοσύνη στο ένστικτο επιβίωσης μου και στην αγάπη για τον εαυτό μου, κάντε κι εσείς το ίδιο!

Με τρελαίνει να είμαι ερωτευμένη ακόμα με το Βηχάκι μου και να τον κοιτώ στα μάτια νιώθοντας τα ίδια έντονα συναισθήματα της 1ης Ιουλίου 2008

Πλήττω απεριόριστα με στημένα άτομα που συζητάνε στην παραλία για αποτρίχωση και ψώνια

Θαυμάζω πολύ φίλους μου αυτοδημιούργητους που κατορθώνουν να στέκονται γερά στις εσπαντρίγιες τους ακόμα και αν έχουν χάσει πολύ δικά τους πρόσωπα σε τρυφερή ηλικία

Χαίρομαι για την ανακάλυψη νέων ατόμων που με κάνουν αισιόδοξη για τη νεολαία ετούτης της χώρας. ΑΡΓΥΡΩ, ΤΣΕΡΒΑΚΗ κλπ μ αρέσετε για το χιούμορ σας, τα ανοιχτά σας μυαλά και τις φρέσκες σας ιδέες για καλοζωία! Ναι εμείς οι γενιά των 450 ευρώ θα τα καταφέρουμε!

Σιχαίνομαι τους μιζαδόρους, τους μιζαποδόχους, τους σκοτεινούς συμφεροντολόγους

Ανατριχιάζω όταν ακούω τη λέξη παναθηναϊκός

Είμαι περήφανη που είμαι Ολυμπιακός, χάρη σε αυτόν γνώρισα σουπερ κουλ άτομα, όπως ο Μήτσος ο ψηλός , ο Θωμό κλπ

Μ αρέσει τρομερά να πηγαίνω για 3ημερα στη Θεσσαλονίκη και να τα πίνω με τρομερή παρέα Τσελε στο μπαράκι του Άρη στην Παύλου Μελά

Πεθαίνω για το Παρίσι και ιδιαίτερα για το purple bar στη Μονμάρτη. Επίσης για τον αγαπημένο μου φούρνο με βιολογικά προϊόντα και φρέσκο χυμούλη την οδό Abbesses.

Είμαι πολύ περήφανη για τους γονείς μου και τρομερά τυχερή που έσμιξαν και μ έκαναν

Ακόμα πιο τυχερή είμαι που συγκατοικώ με έναν τόσο υπέροχο άνθρωπο και σύντροφο, σαν αυτόν τον όμορφο μπασίστα

Λατρεύω τον Τάσο και την Αιμίλια και θα θελα να τους απαγάγω και να τα μεγαλώσω σα δικά μου παιδιά σε ένα όμορφο χωριό στις Άλπεις (κατά προτίμηση τις Γαλλικές)

Δε μου αρέσει να μου απευθύνουν το λόγο άτομα που δε συμπαθώ, θέλω να τους φτύσω αλλά συγκρατούμαι για κοινωνικούς λόγους

Μου αρέσουν τα swap not shop parties, ετοιμάζομαι για ένα προσεχές!

Η συνέχεια σε λίγες μέρες…

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΗ ΜΑΝΟΥΛΑ ΜΟΥ ΤΗ ΛΟΥΛΟΥΔΕΝΙΑ!

2010-04-17T13:01:00.000+03:00

Τη μαμά μου τη γνώρισα πριν απο 27 χρόνια. Γνωρίζοντας το πρώτο άτομο με το που ήρθα στον κόσμο απέκτησα την πιο όμορφη εικόνα για αυτόν. Ενα τρυφερό απαλό πλάσμα. Μεγαλώνοντας γνώρισα και άλλους αλλά ετούτη παραμένει η αγαπημένη μου. Η ζωή της δεν ήταν πάρα πολύ εύκολη για εκείνη. Ξεσπιτώθηκε με την εισβολή των Τούρκων στο νησί της, σπούδασε επί χούντας με υποτροφίες για να μην επιβαρύνει τους γονείς της, ήταν στο Πολυτεχνείο και στα γεγονότα της Νομικής. Οι δυσκολίες της ζωής δεν ξέρω αν την επηρέασαν τόσο βαθειά, η ηρεμία της και η λογική της όμως κυριάρχησαν και εξακολουθούν να το κάνουν και στα 56 της χρόνια (μαμά σου κοψα 2 χρόνια, χαρτζιλίκι) .
Με έμαθε να αγαπώ να ταξιδεύω στον κόσμο όλο (έτσι λέει γίνεσαι συγκαταβατική με τους ανθρώπους), να μη με νοιάζουν τα πολλά υλικά αγαθά για να είμαι καλά, να είμαι ολιγαρκής και ευγνώμων για ό,τι έχω, να μην κρίνω κανένα αν δεν τον γνωρίσω καλά, να καλλιεργούμαι γιατί η εξωτερική ομορφιά ρυτιδιάζει και φυσικά να μαγειρεύω τόσο ωραίες λιχουδιές σαν εκεινη. Είναι πολύ ευαίσθητη (κι ας προσπαθεί να το πνίξει κάτω από τη στολή του επαγγέλματος της) ενώ ταυτόχρονα έχει απέραντο χιούμορ. Μικρή νόμιζα πως ο μπαμπάς μου είχε πλάκα. Δεν είχα ακόμα ανακαλύψει το ευφυές χιούμορ της Μεροπίτσας μου. Επίσης, είναι πολύ ανοιχτόμυαλη και παρά τα 55 (!!) της χρόνια σήμερα, ανεχεται όλες τις τρέλες και τις νεανικές περιπέτειες που της αφηγούμαστε εμείς τα τρελλά τέκνα της.

Η μαμά μου κάποτε!

Μαμούδα μου να ζήσεις (και το λέω και για εγωιστικούς λόγους γιατί όλοι εμείς σε έχουμε τεράστια ανάγκη), να είσαι καλά, λαμπερή, αφράτη και ζεν όπως είσαι τώρα. Σ αγαπάω θεοαφάνταστα των θεοαφανταστάτων θεοαφάνταστη μου αγάπη!

Ιστερ ατ Λίμνη Ευβοίας!

2010-04-06T17:35:00.000+03:00

Μέρες κατάνυξης και νηστείας και εγώ έχω φάει όσο κρέας δεν τρώω το χρόνο όλο. Όχι δεν είναι ούτε από αντίδραση ούτε για κάποιον άλλο λόγο, απλά βρίσκομαι σε διακοπές με τον Γκουχου μου στη Λίμνη Ευβοίας και το τοπίο καθώς και η παρέα μου έχουν ανοίξει σφόδρα την όρεξη. Λίγες μέρες ξεκούρασης από τον υπέρβαρο μπέμπαρο που προσέχω είναι ό,τι μου λείπει τους τελευταίους οκτώ μήνες. Το μόνο που βαριέμαι το βράδυ προτού με πάρει καλά καλά ο ύπνος, είναι οι χριστιανικές ταινίες και οι παντελώς ανούσιες ειδήσεις για το «άγιο bic φως».

Την ιστορία της θρησκείας αυτής δεν την κατέχω καθόλου. Την κάναμε στο σχολείο 10 τάξεις παρακαλώ, αλλά πραγματικά ήταν τόσο βαρετό το μάθημα και τόσο ψυχροί οι διδάσκοντες του, που έχει προωθηθεί όλο στο ασυνείδητο, μην πω πως έχει ήδη πεταχτεί στον κάδο ανακύκλωσης του εγκεφάλου μου. Για όσους από εσάς έχετε δει το ντοκιμαντέρ «Zeitgeist” θα καταλάβετε γιατί δε δίνω βάση σε μαϊμούδες θρησκείες. Γιατί δε δίνω βάση στα λάθος νοήματα που έχουν εκλάβει οι άνθρωποι από αυτήν, όπως πχ είναι η νηστεία. Ο Χρηστός ή Μανώλης προφανώς μιλούσε συμβολικά μπας και έπειθε τους κύριους (κυρίως) που τον περιστοίχιζαν να κόψουν λίγη από την κακία τους. Τώρα το ότι βλέπω άτομα που νηστεύουν ενώ ταυτόχρονα τρώνε τον αγλέορα και γεμίζουν την κενή ψυχή τους με φαγητά «νηστίσιμα», το θεωρώ τουλάχιστον γελοίο. Το ότι βλέπω στις ειδήσεις του Αλτερ παπάδες στην Ιερουσαλήμ να πλακώνονται για το άγιο φως και ο εκφωνητής να μας διαβεβαιώνει ότι επιτελείται θαύμα αφού το φώς ανάβει από μόνο του, είναι τουλάχιστον γραφικό. Ευτυχώς την πεποίθηση πολλών παλιών πως τη μεγάλη Παρασκευή ο θεός θρηνεί και στέλνει βροχούλα, έχω καιρό να την ακούσω κι έτσι γλίτωσα το συναίσθημα ανατριχίλας που νιώθω με τη βλακεία που μας δέρνει. Από πολύ μικρή με θυμάμαι να έχω το εξής ακράδαντο επιχείρημα « Οκ εδώ μπορεί σήμερα να ναι βροχερά αλλά μόλις μίλησα με τη γιαγιά μου στην Κύπρο και με πληροφόρησε πως ο ήλιος εκεί λάμπει!!». Μόνο στον τόπο αυτόν αποφάσισε να εκδηλώσει ο monsieur τη λύπη του;
Κλείνω εδώ όμως γιατί στο σπίτι εδώ στο Ελύμνιο, στη βόρεια Εύβοια, με περιμένει η ωραία μου παρείτσα (Κωστής, Κατερίνα, Αλέκος) να φτιάξουμε την κοτόσουπα μας, να παίξουμε wii, να στολιστούμε για το προαύλιο της εκκλησίας και να ανάψουμε τις χειροποίητες λαμπάδες που μας έφτιαξε το Κατερινάκι μας με το άγιο φως μπας και μας κάνει άξιους ανθρώπους και δούμε κι εμείς μία άσπρη μέρα (αν κι εγώ ήδη βλέπω πολλές ). Ιταλέ μας έλειψες αλλά σε έφαγαν τα τσουρέκια και ο κυρ Ρένος. Xριστός Ανέστη πουλιά μου!

Shut your mouth !

2010-03-13T12:30:00.000+02:00

Ciao Ciao mi amici!! Πριν από λίγες μέρες μίλαγα με τον αντρούλη μου και μου είπε πως ένας γνωστός του, τραγουδιστής και δημιουργός του εντέχνου τω επάγγελμα αντιμετώπισε (παρολίγο) κρούσμα λογοκρισίας από πασίγνωστη "εναλλακτική" εφημερίδα free press. Τι ακριβώς έγινε; Ο νέος δημιουργός εκφράστηκε ειρωνικά και καυστικά για πολιτικό πρόσωπο τοπικής αυτοδιοίκησης μεγάαααααλου δήμου. Εξέφρασε την επιθυμία του να βλέπει περισσότερους πράσινους χώρους γύρω του... Τί παράλογη απαίτηση!! Του τηλεφώνησε λοιπόν ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας λέγοντάς του πως όλα καλά με τη συνέντευξη αλλά το κομμάτι που αναφερόταν στον εν λόγω κύριο ΟΤΑ θα παραλειπόταν! ΑΙΣΧΟΣ. Ντρέπομαι πραγματικά για εκείνον. Ο τραγουδιστής ευτυχώς επέμεινε λέγοντας πως απαιτεί να μπει ή όλη συνέντευξη ή καθόλου. Η κακιά εφημερίδα με χίλια ζόρια δέχτηκε αλλά διέταξε τους δημοσιογράφους της να μην ξανακάνουν πολιτικές ερωτήσεις στους συνεντευξιαζόμενους για να αποφεύγονται παρόμοια περιστατικά. Αν γίνεται τέτοια ιστορία με έναν δημαρχούλη, φανταστείτε τί γίνεται όταν πας να τα βάλεις με αληθινό πολιτικό. Στο 2010, σε μία χώρα που τίποτα δε μας ανήκει και βουλιάζει ως ουραγός της Ε.Ε, που κανένας αξιοπρεπής νόμος δεν τηρείται, μας έχει μείνει ένας ήλιος και μία ελευθερία να εκφραζόμαστε. Μέχρι και με τον γνωστό λαικό αοιδό Νότη Σφακιανάκη ήρθα εχθές να συμφωνήσω που όπως και να τον χαρακτηρίζουν δεν αυτολογοκρίνεται ποτέ. Πηγαίνοντας καλεσμένος σε δύο βουτυρομπεμπέκια πρωινης εκπομπής, σόκαρε την ελληνική κοινωνία (!!!!) λέγοντας πως είναι άθεος. Οι δύο παρουσιαστές έμειναν άφωνοι σαρακοστιάτικα. Η Ελλάδα χάνεται, ο κόσμος πεινά και αυτοί φαγουριάστηκαν επειδή ο τύπος δεν πιστεύει σε κανένα θεό. Σοκαρισμένοι τον ρώτησαν: "Δε φοβάσαι τώρα τί θα πει ο Ανθιμος;". Η απάντηση που ήρθε από το στόμα του και με εκφράζει απόλυτα για να κλείσω και τούτη την ανάρτηση (στο πρόσωπο του Ανθιμου που είναι εξουσία κακής μορφής, βάζω κάθε πολιτική εξουσία τέτοιας σκοτεινής μορφής και συγχωρέστε με αν είναι απότομη αλλά δεν απευθύνεται σε σας) ήρθε εκ στόματος Νότη. "ΧΕΣΤΗΚΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΙΜΟ".

Σε μέρες κρίσης ΘΕΛΩ ΑΓΑΠΗ!

2010-02-28T01:10:00.000+02:00

"Τα άλλα ειναι κοράλλια που ακομα δεν τα φτασαμε, ειν' η αγάπη απάτητη γη".Γράφοντας την ανάρτηση αυτήν, το πανεμορφο αυτό τραγούδι του Θηβαίου μου χαιδεύει τα αυτιά.
Και μπαίνω κατευθείαν στη σκέψη μου που μου τσιμπά το μυαλό απόψε. Αραγε αγαπώ μόνο αυτούς που με αγαπούν ή και κάποιους που τους είμαι παντελώς αδιάφορη; Κι αν αυτό συμβαίνει, αν δηλαδή αγαπώ μόνο αυτούς που με αγαπούν, πόσο ανιδιοτελές και αληθινό είναι; Αγαπώ τον Τάσο γιατί με έχει ανάγκη και θέλει να τον παίρνω αγκαλιά συνέχεια. Αν εγώ σταματήσω να το κάνω, δε θα με αγαπά πια. Είμαι ανασφαλής ή έτσι είναι; Πονώ τη μέση μου τόσο πολύ. Αν δε τον σηκώσω στα χέρια, θα πάψει να με αγαπά. Αν δεν του κάνω όλα τα χατήρια επίσης. Αυτές είναι οι ανασφάλειες μου. Ο Κωστής μου με αγαπά; Νομίζω πως ναι. Ανήκει όμως σε μία άλλη κατηγορία. Δε με έχει ανάγκη, τουλάχιστον άμεση. Η μόνη φορά στη ζωή του που μου είπε πως με έχει ανάγκη είναι οταν είχε πάθει βαρύ διάστρεμμα και ήμουν εκεί για να τον βοηθώ στην καθημερινότητα του. Και μία μέρα, καθώς πηγαίναμε για μπάνιο στην υπέροχη παραλία του Αη Γιώργη κάπου στη Βόρεια Ευβοια, μου είπε όλο γλύκα "Δεν ξέρω τί θα κανα χωρίς εσένα". Καθώς οδηγουσα, γεμάτη συγκίνηση για την απρόσμενη αυτή εκδήλωση αγάπης, γυρίζω δεξιά το κεφάλι και του λέω "Αχ, αγάπη μου και εγώ το ίδιο!". Και η απάντηση; "Οχι, δεν κατάλαβες, αλήθεια δεν ξέρω τι θα κανα χωρίς εσένα, τώρα με το διάστρεμμα. Θα ήμουν καθηλωμένος όλο το καλοκαίρι σε έναν καναπέ". Απότομη προσγείωση, ναυτία κατά την πρόσκρουση στη γη, καμία εκδήλωση τρυφερότητας δεν περιείχε το "δεν ξέρω τι θα κανα χωρίς εσένα". Μια ωμή πραγματκότητα ήταν στο ότι τον βοηθούσα στην καθημερινότητα του, όντας κουτσός.
Δεν ξέρω κατά πόσο οι σχέσεις που έχω δημιουργήσει βασίζονται στην αληθινή αγάπη. Ισως όλες, ισως καμία. Πάντως εγώ τους αγαπώ και τους έχω ανάγκη όλους αυτους. Και τον μπέμπη(Τάσο) μου, και το φίλο μου τον Ιταλό, τη φίλη μου την Αγάπη και τον Κωστή μου κυρίως. Και τους έχω ανάγκη χωρίς να έχω πάθει διάστρεμμα ή ανεξάρτητα από μια ισχυαλγία που με ταλαιπωρεί αυτές τις ημέρες...

Βινσάντο με θεά το βουνό

2010-01-22T23:26:00.000+02:00

Δεν ήθελα να ακούω για Γλυκά Νερά, για βουνό, καθαρό αέρα, ανθρώπινες συνθήκες. Τι με έκανε λάτρη του κέντρου Αθηνων; Ο φόβος μου οτι δε θα είναι όλα κοντά μου, ήθελα να μυρίζω καυσαέριο και να νιώθω ότι είμαι κοντά στους φιλους μου για να μου κάνουν επισκέψεις ανά πάσα στιγμή. Τι ήταν αυτό τελικά; Ανασφάλεια μεγάλη μη μείνω μόνη. Μολις είχα ξεκινήσει μία νέα σχέση με εναν άντρα με τον οποίο ήμουν και είμαι τρελλά ερωτευμένη και με έτρωγε η ανασφάλεια. Ειχα όλα τα καλούδια του θεού, ενα υπέροχο πολύχρωμο σπίτι τέρμα θεού στον Υμηττό και γύρευα κέντρο για να έρχονται οι φίλοι μου.
Τώρα τί γίνεται; Λάτρεψα τη φωλιά μου. Οι φίλοι μου με αγαπούν και αγαπούν να έρχονται εδώ να ξεμένουμε τα Σ/Κ δίπλα στο αναμμένο τζάκι, στα κεριά, στα Βινσάντο μας και στους λιχούδικους μεζέδες που κάνω με τα χεράκια μου. Οι ανασφάλειες έφυγαν, οι φίλοι έρχονται, ο έρωτας έμεινε και στο κρύο αυτό Παρασκευιάτικο βράδυ η ρομαντική διάθεση-αποκύημα του πυρετού που με ταλαιπωρεί μ έκανε να γράψω ετούτα εδώ τα ανούσια πραγματάκια.

ΜΠΑΜ ΜΠΑΜΜΜΜΜΜΜΜ

2009-12-15T18:27:00.000+02:00

Δε ζω σε άσχημη χώρα. Καλούτσικη είναι. Μικρή μάλιστα την αγαπούσα. Τώρα πια όχι και τόσο. Εκτιμώ πολύ παραπάνω άλλες χώρες όπως τη Γαλλία, τη Νορβηγία, τη Σουηδία. Δε θέλω πάλι να γκρινιάξω αλλά σκοπός του ιστοτόπου αυτού, όπως είπα και στις πρώτες αναρτήσεις μου, είναι ένα είδος ψυχοθεραπείας κι έτσι θέλω κάπου να τα πω. Είμαι 26 χρόνων γαιδούρα, κοντεύω τα 27. Εχω πτυχίο, παραπτυχίο, γλώσσες, αρετές και τι δουλειά κάμω το ον; Baby sitter των 600 ευρώ. Δε λέω, το άτομο που προσέχω είναι ένας υπέροχος άνθρωπος 16 μηνών ονόματι Τάσος. Είναι πολύ συγκαταβατικός, επικοινωνιακός, διαθέτει άπειρο χιούμορ, δε γκρινιάζει ΠΟΤΕ, τρώει συνεχώς, είναι πανκ ροκ (με ιδιαίτερη προτίμηση στους RAMONES) και γενικά μόνο καλά μπορώ να πω για εκείνον. Δεν είναι το πρόβλημα ο Τασος. Το πρόβλημα είναι οτι ζω με έναν άνθρωπο 34 χρόνων, υπέροχος και αυτός, και απόλυτα πρόθυμος να με βοηθά οικονομικά όταν ξεμένω (πόσο δύσκολο είναι να ξεμείνεις με 600 ευρώ το μήνα!!). Το θέμα είναι πως δε θέλω να ζητώ, θέλω να χτίσω οικοδόμημα πάνω σε αυτές τις δυνάμεις που κέρδισα με σπουδές και με αναζητήσεις προσωπικές μου. Η δουλειά με τον Τάσο είναι πραγματικά ευχάριστη για τη φύση της (είμαι τυχερή που προσέχω έναν τόσο καλό, μικροσκοπικό άνθρωπο) αλλά ως πότε ένα κορίτσι με πολλές αναζητήσεις, ενδιαφέροντα και γεμάτο ζωντάνια και χαρά θα κάνει κρέμες και θα βλέπει Μενεγάκη τα πρωινά τις ώρες που κοιμάται ο μπέμπης;
Κάνοντας συχνά όλες αυτές τις σκέψεις, καταλήγω συνήθως σε αυτό το αντιφατικό συμπέρασμα που συμβαδίζει με την αισιοδοξία του χαρακτήρα μου. Δεν πειράζει που βγάζω μόνο 600 ευρώ γιατί είμαι τυχερή και έχω γονείς που έχουν φροντίσει για μένα και δεν προβλεπεται να μείνω clauchard (μάλλον). Με τα λεφτουδάκια αυτά τα βολεύω μια χαρά. Πάω στις συναύλίες μου (πάντα βρίσκουμε τρόπους με το σαίνι το αγόρι μου να κερδίζουμε προσκλήσεις και να βλέπουμε σχεδόν τους πάντες απο εξωτερικό), πάω τα ταξιδάκια μου (πετάγομαι για 3ημερο στο Παρίσι God bless easy jet and Couchsurfing για το οποίο θα σας πω άλλη φορά), δεν έχω αφήσει bar για bar με την κολλητή μου την Αγάπη ως ότου να ανακαλύψουμε το καλύτερο Bloody Mary της πόλης και τουλάχιστον δεν επιβαρύνω κανένα με τα έξοδα μου. Εργοδότη Τάσο μου σ ευχαριστώ για όσα κάνεις για μένα και συγνωμη αν είμαι αχάριστη και γκρινιάζω. Γενιά των 600 ευρώ θέλουν; Αυτήν θα έχουν. Με όνειρα όμως ακριβά που μάλλον κάποια μέρα θα εκπληρωθούν αν δεν εφησυχάζουμε και γκρινιάζουμε πού και πού. Είναι μέχρι να τα καταφέρουμε!

ΖΗΤΩ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΛΟΓΟΥ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΣΤΕ ΑΒΟΛΑ!

2009-11-01T19:56:00.000+02:00

Πάντα ήμουν υπερ της ελευθερίας του λόγου. Ειδικά όταν αυτός εκφράζεται στο διαδίκτυο όπου η επιρροή δεν είναι ίσης δύναμης με αυτήν της τηλεόρασης. Δεν είχαμε με τί να ασχοληθούμε και σάλος έγινε με τον Πάνο Μουζουράκη, τραγουδιστή κατά κύριο λόγο, ηθοποιό κατά δεύτερο που το βράδυ της Παρασκευής δέχτηκε επίθεση από 4 μέλη της Χρυσής Αυγής. Αφορμή για την επίθεση στάθηκε ένα βιντεο που ανέβηκε στο site protagon.gr του Στάυρου Θεοδωράκη. Ο Π. Μουζουράκης βεβαίως είπε ίσως, για κάποιους, σάχλες και υπερβολές, λόγια βέβαια που δεν ήταν δικά του, αλλά τoυ Αμερικάνου κωμικού Bill Hicks. Στο βίντεο δηλαδή υποδυόταν ρόλο, πράγμα το οποίο διευκρίνιζε καθαρά, παραλήφθηκε όμως να προβληθεί αφού κόπηκε στο μοντάζ, την επιμέλεια του οποίου είχε ο κος Θεοδωράκης. Διευκρινίζω οτι αν και συμφωνώ οτι η σημαία είναι ένα κομμάτι ύφασμα και τίποτα παραπάνω, επειδή όμως αποτελεί σύμβολο για τους περισσότερους στη χώρα ετούτη, δεν ήταν πολύ φρόνιμο να θιγεί.Ομως η θέση μου είναι πως δεν υπάρχει ΑΠΟΛΥΤΩΣ καμία δικαιολογία στην επίθεση που δέχτηκε ο Μουζουράκης έξω από τη σκηνή OΞΥΓΟΝΟ LIVE και στην οποία ήμουν αυτόπτης μάρτυρας. 4 φουσκωτοί ψυχανώμαλοι σε ένα παραλήρημα μπούκαραν στη σκηνή λίγο πριν ξεκινήσει το πρόγραμμα και έψαχναν με μανία τον Μουζουράκη λέγοντας ότι ήθελαν να τον κάνουν να πληρώσει για ό,τι είπε. Εξαπόλυσαν τρομακτικές απειλές για εκείνον και την οικογένεια του ενώ όταν τον αντίκρυσαν, τον ψέκασαν με αυτοσχέδιο και επομένως πιο επικίνδυνο για την υγεία σπρέυ πιπεριού, ενώ του είπαν οτι θα ήταν θαύμα αν ζούσε μέχρι τη Δευτέρα το πρωί. Μη σας τα πολυλογώ, ήρθε έπειτα και η αστυνομία η οποία απαίτησε από το Μουζουράκη να ζητήσει συγνώμη από τα ψυχανώμαλα, λέγοντας του κατά λέξη "Μπορούν να γίνουν επικίνδυνοι"!!! Το συμβάν έληξε ομαλά, αφού πήγαν όλοι στη ΓΑΔΑ συμφωνώντας να αφήσουν το θέμα να τελειώσει εκεί. Ο,τι μα ό,τι και αν υποστηρίζει ο άλλος (του οποίου επαναλαμβάνω δεν ήταν θέσεις προσωπικές αλλά ρόλος που υποδύθηκε και που εξηγούσε τι ακριβώς έκανε αλλά το κοψε ο κυρ Θοδωράκης για να πετύχει το σάλο που έγινε), δεν έχει κανείς δικαίωμα να εξυβρίσει, πόσω μάλλον να ασκήσει και σωματική βία εις βάρος του.
Ενοχληθήκαμε ξαφνικά για ένα μάλλον ηλίθιο βιντεάκι απο ένα άτομο που το κανε μάλλον απερίσκεπτα και δεν ενοχλούνται αυτοί που τόσο λατρεύουν τη σημαία απο την κατακρεούργηση της από όλες εκείνες τις περιπτώσεις που εκπροσωπεί την Ελλάδα σε υποθέσεις που η χώρα είναι ουραγός και ρεζιλεύεται; Ντροπή τότε και στους πολιτικάντηδες (βλ. Καρατζαφέρη) που ναι μεν δεν καίνε τη σημαία αλλά χρησιμοποιώντας την ως πρόσχημα, πράττουν "τέρατα" κάθε φορά που εκπροσωπούν την Ελλάδα διεθνώς.
Πολύ κακό για το τίποτα όλα αυτά. Εγω πάντως περισσότερο από όλους αηδίασα με τον δήθεν εναλλακτικό Στ. Θεοδωράκη που υποσχέθηκε στον Μουζουράκη οτι θα δώσει κι αυτός εξηγήσεις για την παρεξήγηση με το βίντεο και για την προβολή του οποίου ήταν υπεύθυνος, πράγμα το οποίο δεν έκανε ποτέ παρά με τα ψυχανώμαλα κομπλεξικά ανθρωπάκια που ανήκουν στα Χρυσα Αυγα. Και μιας και λέμε για φωτιές, χαιρετώ, παώ να ανάψω το τζάκι μου, πήρα ξύλα σήμερα! Καλως ήρθες χειμώνα!

ΤΙ ΟΜΟΡΦΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΚΙΑ!

2009-09-26T17:25:00.000+03:00

Μία φθινοπωρινή ρομαντική διάθεση με έπιασε τούτες τις ημέρες και θέλω να παραθέσω βιντεάκια από τις αγαπημένες μου μπαλάντες. Κάθε μια απο αυτές σηματοδοτεί και σημαντικές στιγμές στη ζωή μου με αποκορύφωμα το "Ι want you" του Elvis Costello. Το έχω συνδυάσει με την λατρεία μου, τη Θεσσαλονίκη για λόγους που δε μπορώ να παραθέσω και αυτό είναι και το όμορφο. Οι αισθήσεις να συνδέονται με αναμνήσεις. Να' μαστε λοιπόν! ENJOY

ΕLVIS COSTELLO

Το τραγούδι που ακολουθεί είναι ενός πολύ αγαπημένου μου φίλου, του Ποίμη. Μακάρι μόνο τέτοιες φωνές να μας απασχολούσαν στην Ελλάδα.

Τελος, τι να πω εγώ η ταπεινή για τον υπέροχο Eric Clapton. Μια απο τις ωραιότερες στιγμές μου όσο σπούδαζα στο σκοτεινό Lancaster στην Αγγλία ήταν μετά το τέλος μίας τεράστια ημέρας να βάζω το αγαπημένο μου κρασί και να ακούω ξανά και ξανά το τραγούδι αυτό αφήνοντας τη γοητεία του Μορφέα σταδιακά να με πλανεύει.

Ζήτω το Δημόσιο!

2009-09-09T12:20:00.000+03:00

Αν μου έλεγες πριν απο 6 χρόνια ότι θα πάλευα με νύχια και με δόντια αυτόν τον καιρό να μπω στο Δημόσιο θα σε έβγαζα σίγουρα παράλογο και θα σε απέφευγα για φίλο μου. Θεωρούσα με το μικρό μου άγουρο μυαλό πως το Δημόσιο είναι για κατίνες που ασχολούνται με τα λαχανί νύχια τους και για βαρετούς κυρίους που βρωμάνε και δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον στη ζωή τους παρά μόνο τη βολεψιά τους. Υστερα από απόκτηση μεταπτυχιακού διπλώματος και αποτυχημένες συνεντεύξεις στον ιδιωτικό τομέα τα δεδομένα άλλαξαν.
Εχω βάλει βουρ για να δώσω εξετάσεις στη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης. Θεωρούνται αδιάβλητες(;) και πολύ πολύ δύσκολες, κάτι βέβαια που δε με επηρεάζει καθόλου. Πιο δύσκολο είναι για μενα να δουλεύω στον ιδιωτικό τομέα για τον κάθε κύριο Παπάροβιτς και να τρέμω μήπως χάσω τη δουλειά μου αν δεν είμαι ρομποτ, παρά να στρώσω τον ποπό μου τον παχύ και να διαβάσω Συνταγματικό και Διοικητικό Δίκαιο.
Στην Αγγλία έκανα μεταπτυχιακό πάνω στη Διοίκηση Ανθρωπίνου Δυναμικού. Τι είναι αυτό που μου έμεινε κυρίως από τα μαθήματα; Οτι τα πράγματα άπό τα τέλη του 20ου αιώνα στρέφονται προς την εκτεταμένη εκμετάλλευση των ανθρώπινων πόρων. Οι εργαζόμενοι γίνονται το πιο πολύτιμο κεφάλαιο μίας επιχείρησης. To well-being τους, η πορεία τους για το self actualization αναλαμβάνεται από τους εργοδότες που ξαφνικά γίνονται μεσσίες μιας ζωής χαρισάμενης (βλέπε εδώ). Αλλά εσύ αγαπητέ εργαζόμενε μην πέφτεις στην παγίδα. Δεν το κάνουν για το δικό σου καλό, ειλικρινά χέστηκαν. Θέλουν να ξεζουμίσουν το Είναι σου και να τους αφιερώνεις όλο τον χρόνο σου αγνοώντας ελεύθερο χρόνο και παιδιά.
Είσαι υπάλληλος της Google; Θεωρείται το πιο ιδανικό εργασιακό περιβάλλον του κόσμου. Κι αυτό όχι τυχαία. Οι εγκαταστάεις της εταιρίας ανά τον κόσμο είναι ένας μεγάλος παιχνιδότοπος όπου οι εργαζόμενοι μπορούν να σταματήσουν ανά πάσα στιγμή την εργασία τους και να παίξουν πινγκ πονγκ, να κάνουν γιόγκα ή να παρευρεθούν σε σεμινάρια ζαχαροπλαστικής εντός της εταιρίας. Και όλα αυτά φορώντας... πυτζάμες και τρώγοντας δωρεάν φαγητά από σεφ εντός πάντα της εταιρίας! Ποιό το τίμημα; Οτι θα φύγουν από την εταιρία μαύρα μεσάνυχτα γιατί περνούν τόσο τόσο όμορφα που καμία ουτοπία εκεί έξω δεν είναι σαν αυτή της google. Για μία γεύση παραπάνω δες το παρακάτω βιντεάκι
Τι θέλω να πω με όλα αυτά; Πως δε δελεάζομαι πλέον με τον ιδιωτικό τομέα. Θέλω το Δημόσιο μου ώστε να μπορώ να κάνω αυτά που ΕΓΩ θέλω όταν τα θέλω κι όχι στα πλαίσια εγκαταστάσεων για να μου ελέγχουν όλο μου το Είναι (βλέπε ταινία Truman Show). Το Δημόσιο σε αφήνει να είσαι και μάνα αν γουστάρεις, να κάνεις και κανά ταξιδάκι, να μάθεις καμία γλώσσα και γιατί όχι να προσφέρεις εθελοντισμό εκεί που θέλεις να προσφέρεις κοινωνικά. Δε σου πηδά τη ζωή, σε αφήνει να αναπνεύσεις. Κι εσύ όμως μην το παρακάνεις και διαιωνίζεις τη συμπεριφορά του υπαλληλίσκου του δημοσίου που έχουμε συνηθίσει. Αυτές τις ώρες που θα είσαι εκεί, να εργαστείς έντιμα και αξιοκρατικά, να αξιοποιήσεις ό,τι έμαθες στα πανεπιστήμια ή οπουδήποτε σου ανοίχτηκαν οι ορίζοντες.Ετσι να μπει νέος αέρας από άτομα νέα που θα ξεριζωθούν από λαμογιές αμφότερων προυπαρχόντων στο χώρο!

ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ;;; Μακάρι!

2009-09-02T00:42:00.000+03:00

1η Σεπτεμβρίου και ξεκίνησαν οι ευχές για καλό χειμώνα!! Ποτέ δε με νευρίαζε αυτή η ευχή. Αντιθέτως με γεμίζει νέες προσδοκίες και όνειρα για το ξεκίνημα μίας νέας δυναμικής, για μία 26χρόνη, χρονιάς.
Στο 2009 όμως που είμαστε ο χειμώνας θα αργήσει να έρθει και αν θε να ρθει έχει καλώς. Πολύ φοβάμαι όμως πως με τον κυκεώνα των κλιματικών αλλαγών που γνωρίζει ο πλανητάκος μας η ευχή αυτή που τώρα μόνο ευπρόσδεκτη δεν είναι, θα συνοδεύεται εφεξής από την απάντηση «μακάρι!». Η ΕΕ προσπαθεί με κάποιους τρόπους να βάλει μάσκα οικολογικού προφίλ για πολλούς και ίσως πολλές φορές μη πραγματικούς πράσινους λόγους. Να πω και την αλήθεια δε με ενδιαφέρει καθόλου αν πίσω από τις πράσινες πολιτικές βρίσκονται σκοπιμότητες που εν τέλει δε με επηρεάζουν καθόλου. Ας γίνει κάτι με αυτό το έρμο το μέρος που λέγεται Γη και έχει την ατυχία να κατοικείται και από ανθρώπους… Ένα από τα νέα οικολογικά μέτρα που λήφθηκαν και από την χώρα μας και τίθενται σε εφαρμογή από σήμερα είναι η κατάργηση των συμβατικών λαμπτήρων (βλ. http://www.enet.gr/?i=news.el.episthmh-texnologia&id=77646) . Είναι κι αυτό ένα μέτρο εξοικονόμησης ενέργειας που το αισθητικό αποτέλεσμα ομολογώ πως δε μου αρέσει καθόλου. Ο φωτισμός που προέρχεται από τις οικονομικές- οικολογικές λάμπες μου θυμίζει σανατόρια που βλέπω σε ταινίες στυλ David Lynch Είναι όμως λένε πολύ καλό για την οικολογική βελτίωση οπότε το ασπάζομαι και το αγαπω! Επίσης, λένε πως η Αθήνα σε καμιά 30αριά χρονάκια θα μυρίζει Λευκωσία! Και η Λευκωσία Αλεξάνδρεια (http://www.enet.gr/?i=news.el.episthmh-texnologia&id=77034). Οι γυναίκες να ξεχάσουν το ίσιο μαλλί, τη ματ επιδερμίδα και οι άντρες τις μυρωδάτες μασχάλες.
Γι αυτό λοιπόν η ευχή «Καλό χειμώνα να’ χουμε» σας παρακαλώ να μην υποτιμάται αλλά να είμαστε ευγνώμονες που για μερικά ακόμα χρόνια θα γευόμαστε την εποχή του κρύου. Βέβαια το ευτυχές είναι πως σε τόσα χρόνια από σήμερα δεν ξέρω αν θα έχει κατοίκους η χώρα ετούτη και αυτό όχι λόγω κλιματικών αλλαγών αλλά λόγω μίας δύναμης σαφώς ανώτερης, της πολιτικής. Πολλοί φίλοι είμαστε με το ένα πόδι εδώ και με το άλλο προς αναζήτηση χώρας πραγματικά ευρωπαικής όπου η ανασφάλεια, η μιζέρια και το βίσμα δε θα έχουν πλέον θέσης στις ζωές μας. Το μεταπτυχιακό εκεί είναι πιο σημαντικό από τη συγγένεια DNA με έναν από τους 300 άσχημους και κομπλεξικούς βουλευτές , το να είσαι απλά πολίτης είναι οπωσδήποτε υπεράνω οποιασδήποτε κοινωνικής και οικονομικής πελατειακής σχέσης. Καλο φθινόπωρο μωρά!!

Απολαμβάνοντας

2009-08-18T21:10:00.000+03:00

Οι διακοπές κοντεύουν να τελειώσουν και περνάω τόσο μα τόσο όμορφα. Η άνεργη Miss Little Sunshine "χτύπησε" φέτος στη Λίμνη Ευβοίας με την καλύτερη παρέα (παράσιτο- φιλοξενούμενη λατρεμένων ατόμων) και ετοιμάζεται και για τη δόση της, για Παρίσι!! Μόλις έρθω θα σας πω τα νέα γιατί τα χω μαζεμένα, άσε που τα χω πάρει και στο κρανίο με διάφορα και ΠΡΕΠΕΙ να τα μοιραστώ μαζί σας. Μέχρι τότε αφιερωμένο αυτό από τους Faith no more για τους οποίους διέκοψα τις διακοπές μου για να δω στο Θέατρο Βράχων στις 10 Αυγούστου.

ΤΙ ΔΕ Μ ΑΡΕΣΕΙ! (ανάμεσα σε άλλα)

2009-07-21T00:13:00.000+03:00

Δε μου αρέσει καθόλου ο τρόπος που ξεκινά το Σύνταγμα της Γ Ελληνικής Δημοκρατίας: «Εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος». Δε μου αρέσουν οι σταυροί που κρέμονται ανευ καμίας ουσίας από τους καθρέπτες αυτοκινήτων με οδηγούς που μόνο χριστιανικη συμπεριφορά δε διαθέτουν. Το ίδιο ισχύει και για τις καδένες σε λαιμούς κυρίων που καμία σχέση δεν έχουν με την καλωσύνη και τη γενναιοψυχία που υποτίθεται πως διδάσκει ο χριστιανισμός στον οποίο «πιστεύουν». Δε μου αρέσει καθόλου η έκφραση «Πρώτα ο Θεός». Τη θεωρώ μοιρολατρική και ευθυνόφοβη. Με ενοχλεί η διδασκαλία μίας και μόνον θρησκείας στα σχολεία με μικρή και κυρίως απαξιωτική αναφορά στις υπόλοιπες γνωστές θρησκείες του κόσμου. Τέλος βρίσκω αφόρητα βαρετά και ανέπνευστα τα χριστιανικά μας ονόματα.

Βουρρρ για Παρίσι!

2009-07-16T18:53:00.000+03:00

Μετά το καλωσόρισμα σε περιδιαβάτες του διαδικτύου θα αρχίσω και να ανοίγομαι. Δε μου είναι δύσκολο βλέπετε καθώς είμαι ον σαφώς και κοινωνικό και θέλω να μοιράζομαι τα εσωτερικά μου χίλια μύρια ζητήματα.
Και μιας που το καλοκαίρι ήδη βράζει (αν και εγώ έχω την αίσθηση οτι μόλις άρχισε) θέλω να κάνω σαφές και να πω αρκετά απενεχοποιημένη πια (αν και όλοι προσπαθούν για το αντίθετο) ότι καμία δίψα δεν έχω να λιώσω στις παραλίες και το κολύμπι. Πως φαντάζομαι τις ιδανικές διακοπες; 2 μήνες στο Παρίσι, ξεχασμένη από όλους, νοικιάζοντας ένα όμορφο στούντιο στο δικό μου παράδεισο, στην οδό Lepic της Μονμάρτης, στο κτίριο όπου και ο Βαν Γκογκ πέρασε σημαντικό χρόνο από τη ζωή του. Ναι, ο Βαν Γκογκ είναι η έμπνευση της ζωής μου και το Παρίσι ο δικός μου παράδεισος. Πώς θα ήταν για μένα οι ιδανικές αυτές διακοπές; Με φαντάζομαι να ξυπνώ γεμάτη όρεξη από τις θορυβώδεις οδούς της πολυσύχναστης Μονμάρτης, να επισκέπτομαι το Μr Jacques με τον πιο λαχταριστό και μυρωδάτο φούρνο στη Μονμάρτη αγοράζοντας πότε την υπέροχη μπαγκετούλα με τις νιφάδες βελγικής σοκολάτας και πότε εκείνο το υπέροχο ψωμάκι pain au pomme με την ακαταμάχητη ρευστή κρέμα βανίλιας και μήλου περιλουσμένες με κανέλα. Το διαμερισματάκι που θα έχω θα έχει ενα μπαλκονάκι τόσο δα μικρό να χωρά την ατομική μου καρέκλα και τραπεζάκι όπου θα προγευματίζω και θα πίνω το λάττε μου. Τα ρούχα των ιδανικών μου διακοπών δεν τα αφήνω στην τύχη τους. Το Παρισάκι πιστέυω ακράδαντα πως θέλει και το ανάλογο styling. Μη βιαστείτε να με πείτε ψώνιο, το όνειρο μου ομως ολοκληρώνεται απο μικρές λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά. Και επειδή θα είμαι καλεσμένη του απερίγραπτου αυτού τόπου, θα πρέπει να το τιμήσω δεόντως. Θα φορώ λοιπόν, απελευθερωμένη από τους ελληναράδες και τις ελληναρούδες που σπεύδουν να κρίνουν άσχημα το εκκεντρικό ντύσιμο ενώ ανέχονται άλλες εκκεντρικές προσωπικότητες με περισσή ευκολία (βλ. Κωστάκη, Ψωμιάδη, Κακλαμάνη κλπ) ,τις τσιγγάνικες μακριές μου φούστες, τις πράσινες μπαλαρίνες μου και το κοκκινο βαθυ κραγιον μου και θα ξεχύνομαι στους δρόμους, τα πεζοδρόμια και παντού!!
Η περιήγηση μου σε αυτό το ονειρεμένο δίμηνο θα περιλαμβάνει γωνιές γοητευτικές που κάνουν το πάθος που έχω για την πολη αυτή ανυπόφορο, από το μουσείο των εντυπώσεων ή αλλιώς το Μουσείο των Ιμπρεσσιονιστών Ορσέ εως το αγαπημένο μου κατάστημα γλειφιτζουριών και άλλων ζαχαρούχων τεράτων στην οδό pietonne στο quartier Latin για μία γερή δόση ινσουλίνης. Μιας και είπα Ορσέ, θα ήθελα να αναφερθώ λίγο εκτενέστερα και να σας διαφωτίσω για τις αγαπημένες μου γωνίες μέσα του μιας και τίνει να γίνει το δεύτερο μου σπίτι κάθε φορά που επισκέπτομαι το Παρισάκι μου. Η λειτουργία του ξεκίνησε ως σιδηροδρομικός σταθμός στις αρχές του 20ου αιώνα. Ενας πολυτελής όμως σταθμός (ξεχάστε το δικό μας σταθμό Λαρίσης !!) που σταμάτησε να λειτουργεί το 1939 για να γίνει κέντρο υποδοχής γραμμάτων στο Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Πρωταγωνίστησε σε πολλές ταινίες όπως στο The trial. Σήμερα λειτουργεί ως μουσείο και διατηρεί και εξέχουσα θέση στο μυαλό της γραφούσας. Φιλοξενεί έργα κατά βάση Ιμπρεσσιονιστών ενώ εισάγει το θεατή στο μοντερνισμό του 2Οου αιώνα. Βρίσκεται στη "μέση" της ιστορικής αναδρομής των μουσείων καθώς το Λούβρο αναφέρεται από την Αναγέννηση εως και τα πρώτα στάδια του Ιμπρεσσιονισμού, το Ορσέ στα βασικά στάδια του Ιμπρεσσιονισμού και στην αφετηρία της μοντέρνας τέχνης ενώ το Pompidou στον Εικοστό και Εικοστό Πρώτο Αιώνα. Η αγάπη μου, το Ορσέ δηλαδή φιλοξενεί το λατρεμένο μου Van Gogh και πλείστους σύγχρονούς του όπως Gauguin, Lautrec κ.ο.κ. Η έλξη που έχω για τον χώρο αυτό δεν προέρχεται μόνο από όσα βλέπω κρεμασμένα στους τοίζους του αλλά και από όλα αυτά που βλέπω στα παραθυρά του, την απεριόριστη δηλαδή θέα του όπως οι γειτονιές της Μονμάρτης. Το ονειρεμένο μου λοιπόν ταξίδι θα με βρει πολλές από αυτές τις 60 μέρες της παραμονής μου στην Γαλλική πρωτεύουσα να χάνομαι στον 4ο όροφο του Ορσέ, να ανεβάινω στον 5ο (για να μην ξεχνάμε και τη δύναμη μας) να τρώω το ζεστό μου croissant au beurre και φεύγοντας να μην μπορώ να αντισταθώ και να επισκέπτομαι το πανάκριβο αλλά ενδιαφέρον μαγαζί αγοράζοντας φουλάρια με τα νούφαρα του Monet.
Για να εξακολουθεί όμως η Little Miss Sunshine να λαμποκοπά θα πηγαίνει τα μεσημέρια στο πολύχρωμο της στούντιο, έτσι μία ωρίτσα ύπνου για το ανυπέρβλητο δερματάκι της είναι αρκετή. Τα απογεύματα θα με βρίσκουν να διαβάζω διαδικτυακά καμιά αναξιόπιστη ελληνική εφημερίδα και να κάνω chat μέσω msn με τον Ιταλό ή με τη μαμά μου.
Τα περισσότερα βράδια θα με βρίσκουν στη γειτονιά μου, εκεί στη Μονμάρτη. Επίσκεψη στον αγαπημένο παντοπώλη Μοsieur Collignon (γνωστό από την ταινία Αμελί) όπου θα προμηθεύομαι απο τα αγαπημένα μου κρασία, τυριά και φρούτα και άμεση "αναρρίχηση" στο λόφο με τελικό προορισμό τα σκαλιά της Sacre Coeur παρέα με φιλικούς clauchards, φοιτητές ξένους αλλά και ντόπιους που θα έχουν όρεξη και διάθεση να μοιραστόυν τις σκέψεις τους παρέα με ένα ποτήρι κρασί και μια άξεστη Ελληνίδα σαν και του λόγου μου. Και πριν τις αγάπες και τα ερωτοτροπίσματα με το Μορφέα, ε δε θα πω και όχι στα αρώματα και τα φρου φρου βυθισμένη στη στενή γαλλική μπανιέρα μου.
Το οτι χρησιμοποίησα τη λέξη "ιδανικές" για αυτές τις διακοπές δε σημαίνει ότι είναι άπιαστες. Ειναι κάτι που θα επιδιώξω να κάνω όσο το δυνατό πιο άμεσα (λιγότερες βέβαια μέρες) καθώς εγώ αγαπημένοι μου αναγνώστες έτσι "τη βρίσκω". Οι θάλασσες δε με πολυσυγκινούν και ας ξέρω πως θεωρούμαι παράλογη για αυτό αλλά να τανε και το μόνο! Νιώθω και λίγο άσχημα που δεν έχω πάθος για τον ήλιο ενώ υποτίθεται πως είμαι ελληνίδα (μπασταρδεμένη είμαι αφού είμαι μισή Κύπρια και μισή Αρβανίτισσα). Νιώθω για πολλά πράγματα άσχημα καθώς δε μου αρέσουν πολλά πράγματα που υποτίθεται πως αρέσουν σε όλους. Πάντως μου αρέσουν απεριόριστα πράγματα και θα αναφερθώ σε αυτά σε επόμενες αναρτήσεις μου. Προς το παρόν σας φιλώ και ευχαριστώ για την επίσκεψη! Με το δεξί!

ΟΜΟΡΦΑ!!

2009-07-16T18:46:00.000+03:00

Ξεκίνησα ως σχολιάστρια διαδικτυακών τόπων συγγενών και φίλων.Θέλησα για πάρα πολύ καιρό να παραμείνω έτσι καθώς είναι πιο ανέμελο να σχολιάζεις χωρίς να λαμβάνεις απάντηση. Να λες τα καλά και τα κακά ευθεία και ειλικρινώς στον άλλο. Να γίνεσαι καυστικός και κυνικός χωρίς ουδεμία συνέπεια. Δεν εχω τη γραφική ικανότητα της πολυτάλαντης μαμάς μου ούτε και την ευφυία του πολυαγαπημένου μου αδερφού. Ξέρω πως υπάρχουν πολλές πιθανότητες να με διαβάζω μόνο εγώ αλλά και αυτό έχει πολύ πλάκα και μου αρέσει πολύ! Καλή μας αρχή λοιπόν!