La vie est belle a Paris

La vie est belle a Paris

Τετάρτη, 24 Απριλίου 2013

Καλό ταξίδι παππούλη μου...

Ο κύκλος της ζωής έχει αρχίσει και μου φανερώνεται δειλά δειλά τώρα, στα τριάντα μου. Μεγαλώνω και εγώ σιγά σιγά. Μα δε μεγαλώνω μόνη μου, μεγαλώνει και η μανούλα μου και ο μπαμπακούλης μου, και η γιαγιά και πάει λέγοντας. Ετσι, και ο πολυαγαπημένος μου παππούς έφυγε πριν από έναν ακριβώς μήνα θυμίζοντας μου τον κύκλο.
Ηθελα να γράψω για αυτόν εδώ και πολλές μέρες... Για να μιλήσω για αυτόν τον υπέροχο άνθρωπο, τον πιο ευγενικό τζεντλεμαν που γνώρισα ποτέ μου (σχώρα με πατέρα).
Ο παππούς ήταν υπεραγαπητή φιγούρα. Ξεριζωμένος το 74 από τον Καραβά της Κυρήνειας με καταγωγή απο το παραδεισένιο Μπελα Παις εκεί κοντά, είχε μια ζωή δύσκολη αλλά καλή. Ηταν άνθρωπος των γραμμάτων, ο πεφωτισμένος του χωριού, δάσκαλος και στο επάγγελμα αλλά και στην οικογένεια. Αυτό σήμαινε όπως έλεγε και η μαμά, τρυφερός αλλά και συνάμα ενα τσακ αυστηρός, όσο έπρεπε.
Εγω γνώρισα έναν άνθρωπο αξιολάτρευτο. Οι διακοπές μου στην Κύπρο από μωρό παιδί κάθε φορά ξεκινούσαν με την
χαμογελαστή του φατσούλα, με μία υπερθερμη υποδοχή στο αεροδρομίο. Μετά με φιλούσε, με έπαιρνε αγκαλιά και έλεγε "Καλώς ήρθε το μωρό μας!!". Κι έτσι τα χρόνια περάσανε. Με τον υπέροχο παππούλη μου να μας έχει μονίμως στο αυτοκίνητο του και να μας πηγαίνει εκδρομές, κι άλλες εκδρομές και να μας ταξιδεύει με τις ατελείωτες ιστορίες του- ανέκδοτα απο τα δασκαλίστικα χρόνια. Να μας φροντίζει φέρνοντας ζεστό ψωμάκι και λιχουδίτσες (ληξιές οπως λέμε στα κυπριακά) και χυμούληδες και υπερσοκολατούχα γαλατάκια, όλα αυτα για τα "μωρά" όπως αποκαλούσε με τρυφεράδα εμάς τα εγγόνια του.
Οταν έκανα ένα τρίμηνο στη Γ Λυκείου σχολείο στην Κύπρο, αυτός και η γιαγιούλα ήταν σα γονείς, κανένα κενό δεν ένιωσα. Φρόντιζε οταν ξυπνάω να με περιμένει πλούσιο πρωινό που ετοίμαζε ο ίδιος. Του άρεσε βλέπετε να ξυπνά χαράματα, να κάνει γυμναστική και ύστερα να παρφουμαρίζεται για να είναι έτοιμος ο μοσχοβολιστός μου να χαρεί τη μέρα. Κι όταν εγώ ήμουν στις μαύρες μου, επιστράτευε το υπέροχο χιούμορ του για να με παρηγορήσει. Και τα κατάφερνε μια χαρά.
Αυτά που αναφέρω είναι ελάχιστα, και άλλωστε όπως πολύ σωστά λέει ο άντρας μου, η μνήμη μου συχνά με απατά. Οφείλω σε αυτόν τη χαρά να έχω μια πολύ καλή μανούλα, με ιδιοσυγκρασία σαν και τη δική του, το χιουμορ μου και τη ζεστή καρδιά, την όρεξη του για ταξίδια και βόλτες και ξανά βόλτες κι άλλες βόλτες. Ο κύκλος της ζωούλας του έκλεισε πολυ φυσιολογικά. Χορτασμένος χρόνων, αντιμετωπίζοντας εξαιρετικές δυσκολίες με αποκορύφωμα την εισβολή των Τούρκων στο νησί το 74, ξαναχτίζωντας τη ζωή του από το μηδέν που έχτισε πολύ γερά, έφυγε στα ενενήντα του χρόνια. Είναι φυσιολογικό να φεύγουν οι μεγαλύτεροι και να ακολουθουν οι μικρότεροι. Ευχομαι σε όλους οταν φύγουμε να αφήσουμε πίσω  ζεστή καρδιά, αλληλεγγυη, μίσος για τη μισαλλοδοξία, συμπόνοια, καλλιέργεια μυαλού και αίσθησης χιουμορ. Ακριβώς αυτο που έκανε ο γλυκούλης μου δηλαδή. Σ αγαπώ θεοαφάνταστα παππούλινο μου.

Υγ: Στην πάνω φωτογραφία απεικονίζεται το μαγευτικό κυριολεκτικά Μπέλα Πάις, ενώ στην απο κάτω η Κυρήνεια.