ΜΠΑΜ ΜΠΑΜΜΜΜΜΜΜΜ

Δε ζω σε άσχημη χώρα. Καλούτσικη είναι. Μικρή μάλιστα την αγαπούσα. Τώρα πια όχι και τόσο. Εκτιμώ πολύ παραπάνω άλλες χώρες όπως τη Γαλλία, τη Νορβηγία, τη Σουηδία. Δε θέλω πάλι να γκρινιάξω αλλά σκοπός του ιστοτόπου αυτού, όπως είπα και στις πρώτες αναρτήσεις μου, είναι ένα είδος ψυχοθεραπείας κι έτσι θέλω κάπου να τα πω. Είμαι 26 χρόνων γαιδούρα, κοντεύω τα 27. Εχω πτυχίο, παραπτυχίο, γλώσσες, αρετές και τι δουλειά κάμω το ον; Baby sitter των 600 ευρώ. Δε λέω, το άτομο που προσέχω είναι ένας υπέροχος άνθρωπος 16 μηνών ονόματι Τάσος. Είναι πολύ συγκαταβατικός, επικοινωνιακός, διαθέτει άπειρο χιούμορ, δε γκρινιάζει ΠΟΤΕ, τρώει συνεχώς, είναι πανκ ροκ (με ιδιαίτερη προτίμηση στους RAMONES) και γενικά μόνο καλά μπορώ να πω για εκείνον. Δεν είναι το πρόβλημα ο Τασος. Το πρόβλημα είναι οτι ζω με έναν άνθρωπο 34 χρόνων, υπέροχος και αυτός, και απόλυτα πρόθυμος να με βοηθά οικονομικά όταν ξεμένω (πόσο δύσκολο είναι να ξεμείνεις με 600 ευρώ το μήνα!!). Το θέμα είναι πως δε θέλω να ζητώ, θέλω να χτίσω οικοδόμημα πάνω σε αυτές τις δυνάμεις που κέρδισα με σπουδές και με αναζητήσεις προσωπικές μου. Η δουλειά με τον Τάσο είναι πραγματικά ευχάριστη για τη φύση της (είμαι τυχερή που προσέχω έναν τόσο καλό, μικροσκοπικό άνθρωπο) αλλά ως πότε ένα κορίτσι με πολλές αναζητήσεις, ενδιαφέροντα και γεμάτο ζωντάνια και χαρά θα κάνει κρέμες και θα βλέπει Μενεγάκη τα πρωινά τις ώρες που κοιμάται ο μπέμπης;
Κάνοντας συχνά όλες αυτές τις σκέψεις, καταλήγω συνήθως σε αυτό το αντιφατικό συμπέρασμα που συμβαδίζει με την αισιοδοξία του χαρακτήρα μου. Δεν πειράζει που βγάζω μόνο 600 ευρώ γιατί είμαι τυχερή και έχω γονείς που έχουν φροντίσει για μένα και δεν προβλεπεται να μείνω clauchard (μάλλον). Με τα λεφτουδάκια αυτά τα βολεύω μια χαρά. Πάω στις συναύλίες μου (πάντα βρίσκουμε τρόπους με το σαίνι το αγόρι μου να κερδίζουμε προσκλήσεις και να βλέπουμε σχεδόν τους πάντες απο εξωτερικό), πάω τα ταξιδάκια μου (πετάγομαι για 3ημερο στο Παρίσι God bless easy jet and Couchsurfing για το οποίο θα σας πω άλλη φορά), δεν έχω αφήσει bar για bar με την κολλητή μου την Αγάπη ως ότου να ανακαλύψουμε το καλύτερο Bloody Mary της πόλης και τουλάχιστον δεν επιβαρύνω κανένα με τα έξοδα μου. Εργοδότη Τάσο μου σ ευχαριστώ για όσα κάνεις για μένα και συγνωμη αν είμαι αχάριστη και γκρινιάζω. Γενιά των 600 ευρώ θέλουν; Αυτήν θα έχουν. Με όνειρα όμως ακριβά που μάλλον κάποια μέρα θα εκπληρωθούν αν δεν εφησυχάζουμε και γκρινιάζουμε πού και πού. Είναι μέχρι να τα καταφέρουμε!

ΖΗΤΩ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΛΟΓΟΥ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΣΤΕ ΑΒΟΛΑ!

Πάντα ήμουν υπερ της ελευθερίας του λόγου. Ειδικά όταν αυτός εκφράζεται στο διαδίκτυο όπου η επιρροή δεν είναι ίσης δύναμης με αυτήν της τηλεόρασης. Δεν είχαμε με τί να ασχοληθούμε και σάλος έγινε με τον Πάνο Μουζουράκη, τραγουδιστή κατά κύριο λόγο, ηθοποιό κατά δεύτερο που το βράδυ της Παρασκευής δέχτηκε επίθεση από 4 μέλη της Χρυσής Αυγής. Αφορμή για την επίθεση στάθηκε ένα βιντεο που ανέβηκε στο site protagon.gr του Στάυρου Θεοδωράκη. Ο Π. Μουζουράκης βεβαίως είπε ίσως, για κάποιους, σάχλες και υπερβολές, λόγια βέβαια που δεν ήταν δικά του, αλλά τoυ Αμερικάνου κωμικού Bill Hicks. Στο βίντεο δηλαδή υποδυόταν ρόλο, πράγμα το οποίο διευκρίνιζε καθαρά, παραλήφθηκε όμως να προβληθεί αφού κόπηκε στο μοντάζ, την επιμέλεια του οποίου είχε ο κος Θεοδωράκης. Διευκρινίζω οτι αν και συμφωνώ οτι η σημαία είναι ένα κομμάτι ύφασμα και τίποτα παραπάνω, επειδή όμως αποτελεί σύμβολο για τους περισσότερους στη χώρα ετούτη, δεν ήταν πολύ φρόνιμο να θιγεί.Ομως η θέση μου είναι πως δεν υπάρχει ΑΠΟΛΥΤΩΣ καμία δικαιολογία στην επίθεση που δέχτηκε ο Μουζουράκης έξω από τη σκηνή OΞΥΓΟΝΟ LIVE και στην οποία ήμουν αυτόπτης μάρτυρας. 4 φουσκωτοί ψυχανώμαλοι σε ένα παραλήρημα μπούκαραν στη σκηνή λίγο πριν ξεκινήσει το πρόγραμμα και έψαχναν με μανία τον Μουζουράκη λέγοντας ότι ήθελαν να τον κάνουν να πληρώσει για ό,τι είπε. Εξαπόλυσαν τρομακτικές απειλές για εκείνον και την οικογένεια του ενώ όταν τον αντίκρυσαν, τον ψέκασαν με αυτοσχέδιο και επομένως πιο επικίνδυνο για την υγεία σπρέυ πιπεριού, ενώ του είπαν οτι θα ήταν θαύμα αν ζούσε μέχρι τη Δευτέρα το πρωί. Μη σας τα πολυλογώ, ήρθε έπειτα και η αστυνομία η οποία απαίτησε από το Μουζουράκη να ζητήσει συγνώμη από τα ψυχανώμαλα, λέγοντας του κατά λέξη "Μπορούν να γίνουν επικίνδυνοι"!!! Το συμβάν έληξε ομαλά, αφού πήγαν όλοι στη ΓΑΔΑ συμφωνώντας να αφήσουν το θέμα να τελειώσει εκεί. Ο,τι μα ό,τι και αν υποστηρίζει ο άλλος (του οποίου επαναλαμβάνω δεν ήταν θέσεις προσωπικές αλλά ρόλος που υποδύθηκε και που εξηγούσε τι ακριβώς έκανε αλλά το κοψε ο κυρ Θοδωράκης για να πετύχει το σάλο που έγινε), δεν έχει κανείς δικαίωμα να εξυβρίσει, πόσω μάλλον να ασκήσει και σωματική βία εις βάρος του.
Ενοχληθήκαμε ξαφνικά για ένα μάλλον ηλίθιο βιντεάκι απο ένα άτομο που το κανε μάλλον απερίσκεπτα και δεν ενοχλούνται αυτοί που τόσο λατρεύουν τη σημαία απο την κατακρεούργηση της από όλες εκείνες τις περιπτώσεις που εκπροσωπεί την Ελλάδα σε υποθέσεις που η χώρα είναι ουραγός και ρεζιλεύεται; Ντροπή τότε και στους πολιτικάντηδες (βλ. Καρατζαφέρη) που ναι μεν δεν καίνε τη σημαία αλλά χρησιμοποιώντας την ως πρόσχημα, πράττουν "τέρατα" κάθε φορά που εκπροσωπούν την Ελλάδα διεθνώς.
Πολύ κακό για το τίποτα όλα αυτά. Εγω πάντως περισσότερο από όλους αηδίασα με τον δήθεν εναλλακτικό Στ. Θεοδωράκη που υποσχέθηκε στον Μουζουράκη οτι θα δώσει κι αυτός εξηγήσεις για την παρεξήγηση με το βίντεο και για την προβολή του οποίου ήταν υπεύθυνος, πράγμα το οποίο δεν έκανε ποτέ παρά με τα ψυχανώμαλα κομπλεξικά ανθρωπάκια που ανήκουν στα Χρυσα Αυγα. Και μιας και λέμε για φωτιές, χαιρετώ, παώ να ανάψω το τζάκι μου, πήρα ξύλα σήμερα! Καλως ήρθες χειμώνα!

ΤΙ ΟΜΟΡΦΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΚΙΑ!

Μία φθινοπωρινή ρομαντική διάθεση με έπιασε τούτες τις ημέρες και θέλω να παραθέσω βιντεάκια από τις αγαπημένες μου μπαλάντες. Κάθε μια απο αυτές σηματοδοτεί και σημαντικές στιγμές στη ζωή μου με αποκορύφωμα το "Ι want you" του Elvis Costello. Το έχω συνδυάσει με την λατρεία μου, τη Θεσσαλονίκη για λόγους που δε μπορώ να παραθέσω και αυτό είναι και το όμορφο. Οι αισθήσεις να συνδέονται με αναμνήσεις. Να' μαστε λοιπόν! ENJOY

ΕLVIS COSTELLO


Το τραγούδι που ακολουθεί είναι ενός πολύ αγαπημένου μου φίλου, του Ποίμη. Μακάρι μόνο τέτοιες φωνές να μας απασχολούσαν στην Ελλάδα.


Τελος, τι να πω εγώ η ταπεινή για τον υπέροχο Eric Clapton. Μια απο τις ωραιότερες στιγμές μου όσο σπούδαζα στο σκοτεινό Lancaster στην Αγγλία ήταν μετά το τέλος μίας τεράστια ημέρας να βάζω το αγαπημένο μου κρασί και να ακούω ξανά και ξανά το τραγούδι αυτό αφήνοντας τη γοητεία του Μορφέα σταδιακά να με πλανεύει.

Ζήτω το Δημόσιο!

Αν μου έλεγες πριν απο 6 χρόνια ότι θα πάλευα με νύχια και με δόντια αυτόν τον καιρό να μπω στο Δημόσιο θα σε έβγαζα σίγουρα παράλογο και θα σε απέφευγα για φίλο μου. Θεωρούσα με το μικρό μου άγουρο μυαλό πως το Δημόσιο είναι για κατίνες που ασχολούνται με τα λαχανί νύχια τους και για βαρετούς κυρίους που βρωμάνε και δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον στη ζωή τους παρά μόνο τη βολεψιά τους. Υστερα από απόκτηση μεταπτυχιακού διπλώματος και αποτυχημένες συνεντεύξεις στον ιδιωτικό τομέα τα δεδομένα άλλαξαν.
Εχω βάλει βουρ για να δώσω εξετάσεις στη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης. Θεωρούνται αδιάβλητες(;) και πολύ πολύ δύσκολες, κάτι βέβαια που δε με επηρεάζει καθόλου. Πιο δύσκολο είναι για μενα να δουλεύω στον ιδιωτικό τομέα για τον κάθε κύριο Παπάροβιτς και να τρέμω μήπως χάσω τη δουλειά μου αν δεν είμαι ρομποτ, παρά να στρώσω τον ποπό μου τον παχύ και να διαβάσω Συνταγματικό και Διοικητικό Δίκαιο.
Στην Αγγλία έκανα μεταπτυχιακό πάνω στη Διοίκηση Ανθρωπίνου Δυναμικού. Τι είναι αυτό που μου έμεινε κυρίως από τα μαθήματα; Οτι τα πράγματα άπό τα τέλη του 20ου αιώνα στρέφονται προς την εκτεταμένη εκμετάλλευση των ανθρώπινων πόρων. Οι εργαζόμενοι γίνονται το πιο πολύτιμο κεφάλαιο μίας επιχείρησης. To well-being τους, η πορεία τους για το self actualization αναλαμβάνεται από τους εργοδότες που ξαφνικά γίνονται μεσσίες μιας ζωής χαρισάμενης (βλέπε εδώ). Αλλά εσύ αγαπητέ εργαζόμενε μην πέφτεις στην παγίδα. Δεν το κάνουν για το δικό σου καλό, ειλικρινά χέστηκαν. Θέλουν να ξεζουμίσουν το Είναι σου και να τους αφιερώνεις όλο τον χρόνο σου αγνοώντας ελεύθερο χρόνο και παιδιά.
Είσαι υπάλληλος της Google; Θεωρείται το πιο ιδανικό εργασιακό περιβάλλον του κόσμου. Κι αυτό όχι τυχαία. Οι εγκαταστάεις της εταιρίας ανά τον κόσμο είναι ένας μεγάλος παιχνιδότοπος όπου οι εργαζόμενοι μπορούν να σταματήσουν ανά πάσα στιγμή την εργασία τους και να παίξουν πινγκ πονγκ, να κάνουν γιόγκα ή να παρευρεθούν σε σεμινάρια ζαχαροπλαστικής εντός της εταιρίας. Και όλα αυτά φορώντας... πυτζάμες και τρώγοντας δωρεάν φαγητά από σεφ εντός πάντα της εταιρίας! Ποιό το τίμημα; Οτι θα φύγουν από την εταιρία μαύρα μεσάνυχτα γιατί περνούν τόσο τόσο όμορφα που καμία ουτοπία εκεί έξω δεν είναι σαν αυτή της google. Για μία γεύση παραπάνω δες το παρακάτω βιντεάκι
Τι θέλω να πω με όλα αυτά; Πως δε δελεάζομαι πλέον με τον ιδιωτικό τομέα. Θέλω το Δημόσιο μου ώστε να μπορώ να κάνω αυτά που ΕΓΩ θέλω όταν τα θέλω κι όχι στα πλαίσια εγκαταστάσεων για να μου ελέγχουν όλο μου το Είναι (βλέπε ταινία Truman Show). Το Δημόσιο σε αφήνει να είσαι και μάνα αν γουστάρεις, να κάνεις και κανά ταξιδάκι, να μάθεις καμία γλώσσα και γιατί όχι να προσφέρεις εθελοντισμό εκεί που θέλεις να προσφέρεις κοινωνικά. Δε σου πηδά τη ζωή, σε αφήνει να αναπνεύσεις. Κι εσύ όμως μην το παρακάνεις και διαιωνίζεις τη συμπεριφορά του υπαλληλίσκου του δημοσίου που έχουμε συνηθίσει. Αυτές τις ώρες που θα είσαι εκεί, να εργαστείς έντιμα και αξιοκρατικά, να αξιοποιήσεις ό,τι έμαθες στα πανεπιστήμια ή οπουδήποτε σου ανοίχτηκαν οι ορίζοντες.Ετσι να μπει νέος αέρας από άτομα νέα που θα ξεριζωθούν από λαμογιές αμφότερων προυπαρχόντων στο χώρο!

ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ;;; Μακάρι!

1η Σεπτεμβρίου και ξεκίνησαν οι ευχές για καλό χειμώνα!! Ποτέ δε με νευρίαζε αυτή η ευχή. Αντιθέτως με γεμίζει νέες προσδοκίες και όνειρα για το ξεκίνημα μίας νέας δυναμικής, για μία 26χρόνη, χρονιάς.
Στο 2009 όμως που είμαστε ο χειμώνας θα αργήσει να έρθει και αν θε να ρθει έχει καλώς. Πολύ φοβάμαι όμως πως με τον κυκεώνα των κλιματικών αλλαγών που γνωρίζει ο πλανητάκος μας η ευχή αυτή που τώρα μόνο ευπρόσδεκτη δεν είναι, θα συνοδεύεται εφεξής από την απάντηση «μακάρι!». Η ΕΕ προσπαθεί με κάποιους τρόπους να βάλει μάσκα οικολογικού προφίλ για πολλούς και ίσως πολλές φορές μη πραγματικούς πράσινους λόγους. Να πω και την αλήθεια δε με ενδιαφέρει καθόλου αν πίσω από τις πράσινες πολιτικές βρίσκονται σκοπιμότητες που εν τέλει δε με επηρεάζουν καθόλου. Ας γίνει κάτι με αυτό το έρμο το μέρος που λέγεται Γη και έχει την ατυχία να κατοικείται και από ανθρώπους… Ένα από τα νέα οικολογικά μέτρα που λήφθηκαν και από την χώρα μας και τίθενται σε εφαρμογή από σήμερα είναι η κατάργηση των συμβατικών λαμπτήρων (βλ. http://www.enet.gr/?i=news.el.episthmh-texnologia&id=77646) . Είναι κι αυτό ένα μέτρο εξοικονόμησης ενέργειας που το αισθητικό αποτέλεσμα ομολογώ πως δε μου αρέσει καθόλου. Ο φωτισμός που προέρχεται από τις οικονομικές- οικολογικές λάμπες μου θυμίζει σανατόρια που βλέπω σε ταινίες στυλ David Lynch Είναι όμως λένε πολύ καλό για την οικολογική βελτίωση οπότε το ασπάζομαι και το αγαπω! Επίσης, λένε πως η Αθήνα σε καμιά 30αριά χρονάκια θα μυρίζει Λευκωσία! Και η Λευκωσία Αλεξάνδρεια (http://www.enet.gr/?i=news.el.episthmh-texnologia&id=77034). Οι γυναίκες να ξεχάσουν το ίσιο μαλλί, τη ματ επιδερμίδα και οι άντρες τις μυρωδάτες μασχάλες.
Γι αυτό λοιπόν η ευχή «Καλό χειμώνα να’ χουμε» σας παρακαλώ να μην υποτιμάται αλλά να είμαστε ευγνώμονες που για μερικά ακόμα χρόνια θα γευόμαστε την εποχή του κρύου. Βέβαια το ευτυχές είναι πως σε τόσα χρόνια από σήμερα δεν ξέρω αν θα έχει κατοίκους η χώρα ετούτη και αυτό όχι λόγω κλιματικών αλλαγών αλλά λόγω μίας δύναμης σαφώς ανώτερης, της πολιτικής. Πολλοί φίλοι είμαστε με το ένα πόδι εδώ και με το άλλο προς αναζήτηση χώρας πραγματικά ευρωπαικής όπου η ανασφάλεια, η μιζέρια και το βίσμα δε θα έχουν πλέον θέσης στις ζωές μας. Το μεταπτυχιακό εκεί είναι πιο σημαντικό από τη συγγένεια DNA με έναν από τους 300 άσχημους και κομπλεξικούς βουλευτές , το να είσαι απλά πολίτης είναι οπωσδήποτε υπεράνω οποιασδήποτε κοινωνικής και οικονομικής πελατειακής σχέσης. Καλο φθινόπωρο μωρά!!

Απολαμβάνοντας

Οι διακοπές κοντεύουν να τελειώσουν και περνάω τόσο μα τόσο όμορφα. Η άνεργη Miss Little Sunshine "χτύπησε" φέτος στη Λίμνη Ευβοίας με την καλύτερη παρέα (παράσιτο- φιλοξενούμενη λατρεμένων ατόμων) και ετοιμάζεται και για τη δόση της, για Παρίσι!! Μόλις έρθω θα σας πω τα νέα γιατί τα χω μαζεμένα, άσε που τα χω πάρει και στο κρανίο με διάφορα και ΠΡΕΠΕΙ να τα μοιραστώ μαζί σας. Μέχρι τότε αφιερωμένο αυτό από τους Faith no more για τους οποίους διέκοψα τις διακοπές μου για να δω στο Θέατρο Βράχων στις 10 Αυγούστου.

ΤΙ ΔΕ Μ ΑΡΕΣΕΙ! (ανάμεσα σε άλλα)

Δε μου αρέσει καθόλου ο τρόπος που ξεκινά το Σύνταγμα της Γ Ελληνικής Δημοκρατίας: «Εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος». Δε μου αρέσουν οι σταυροί που κρέμονται ανευ καμίας ουσίας από τους καθρέπτες αυτοκινήτων με οδηγούς που μόνο χριστιανικη συμπεριφορά δε διαθέτουν. Το ίδιο ισχύει και για τις καδένες σε λαιμούς κυρίων που καμία σχέση δεν έχουν με την καλωσύνη και τη γενναιοψυχία που υποτίθεται πως διδάσκει ο χριστιανισμός στον οποίο «πιστεύουν». Δε μου αρέσει καθόλου η έκφραση «Πρώτα ο Θεός». Τη θεωρώ μοιρολατρική και ευθυνόφοβη. Με ενοχλεί η διδασκαλία μίας και μόνον θρησκείας στα σχολεία με μικρή και κυρίως απαξιωτική αναφορά στις υπόλοιπες γνωστές θρησκείες του κόσμου. Τέλος βρίσκω αφόρητα βαρετά και ανέπνευστα τα χριστιανικά μας ονόματα.