La vie est belle a Paris

La vie est belle a Paris

Σάββατο, 17 Απριλίου 2010

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΗ ΜΑΝΟΥΛΑ ΜΟΥ ΤΗ ΛΟΥΛΟΥΔΕΝΙΑ!

Τη μαμά μου τη γνώρισα πριν απο 27 χρόνια. Γνωρίζοντας το πρώτο άτομο με το που ήρθα στον κόσμο απέκτησα την πιο όμορφη εικόνα για αυτόν. Ενα τρυφερό απαλό πλάσμα. Μεγαλώνοντας γνώρισα και άλλους αλλά ετούτη παραμένει η αγαπημένη μου. Η ζωή της δεν ήταν πάρα πολύ εύκολη για εκείνη. Ξεσπιτώθηκε με την εισβολή των Τούρκων στο νησί της, σπούδασε επί χούντας με υποτροφίες για να μην επιβαρύνει τους γονείς της, ήταν στο Πολυτεχνείο και στα γεγονότα της Νομικής. Οι δυσκολίες της ζωής δεν ξέρω αν την επηρέασαν τόσο βαθειά, η ηρεμία της και η λογική της όμως κυριάρχησαν και εξακολουθούν να το κάνουν και στα 56 της χρόνια (μαμά σου κοψα 2 χρόνια, χαρτζιλίκι) .
Με έμαθε να αγαπώ να ταξιδεύω στον κόσμο όλο (έτσι λέει γίνεσαι συγκαταβατική με τους ανθρώπους), να μη με νοιάζουν τα πολλά υλικά αγαθά για να είμαι καλά, να είμαι ολιγαρκής και ευγνώμων για ό,τι έχω, να μην κρίνω κανένα αν δεν τον γνωρίσω καλά, να καλλιεργούμαι γιατί η εξωτερική ομορφιά ρυτιδιάζει και φυσικά να μαγειρεύω τόσο ωραίες λιχουδιές σαν εκεινη. Είναι πολύ ευαίσθητη (κι ας προσπαθεί να το πνίξει κάτω από τη στολή του επαγγέλματος της) ενώ ταυτόχρονα έχει απέραντο χιούμορ. Μικρή νόμιζα πως ο μπαμπάς μου είχε πλάκα. Δεν είχα ακόμα ανακαλύψει το ευφυές χιούμορ της Μεροπίτσας μου. Επίσης, είναι πολύ ανοιχτόμυαλη και παρά τα 55 (!!) της χρόνια σήμερα, ανεχεται όλες τις τρέλες και τις νεανικές περιπέτειες που της αφηγούμαστε εμείς τα τρελλά τέκνα της.
Η μαμά μου κάποτε!
Μαμούδα μου να ζήσεις (και το λέω και για εγωιστικούς λόγους γιατί όλοι εμείς σε έχουμε τεράστια ανάγκη), να είσαι καλά, λαμπερή, αφράτη και ζεν όπως είσαι τώρα. Σ αγαπάω θεοαφάνταστα των θεοαφανταστάτων θεοαφάνταστη μου αγάπη!

Τρίτη, 6 Απριλίου 2010

Ιστερ ατ Λίμνη Ευβοίας!

Μέρες κατάνυξης και νηστείας και εγώ έχω φάει όσο κρέας δεν τρώω το χρόνο όλο. Όχι δεν είναι ούτε από αντίδραση ούτε για κάποιον άλλο λόγο, απλά βρίσκομαι σε διακοπές με τον Γκουχου μου στη Λίμνη Ευβοίας και το τοπίο καθώς και η παρέα μου έχουν ανοίξει σφόδρα την όρεξη. Λίγες μέρες ξεκούρασης από τον υπέρβαρο μπέμπαρο που προσέχω είναι ό,τι μου λείπει τους τελευταίους οκτώ μήνες. Το μόνο που βαριέμαι το βράδυ προτού με πάρει καλά καλά ο ύπνος, είναι οι χριστιανικές ταινίες και οι παντελώς ανούσιες ειδήσεις για το «άγιο bic φως».

Την ιστορία της θρησκείας αυτής δεν την κατέχω καθόλου. Την κάναμε στο σχολείο 10 τάξεις παρακαλώ, αλλά πραγματικά ήταν τόσο βαρετό το μάθημα και τόσο ψυχροί οι διδάσκοντες του, που έχει προωθηθεί όλο στο ασυνείδητο, μην πω πως έχει ήδη πεταχτεί στον κάδο ανακύκλωσης του εγκεφάλου μου. Για όσους από εσάς έχετε δει το ντοκιμαντέρ «Zeitgeist” θα καταλάβετε γιατί δε δίνω βάση σε μαϊμούδες θρησκείες. Γιατί δε δίνω βάση στα λάθος νοήματα που έχουν εκλάβει οι άνθρωποι από αυτήν, όπως πχ είναι η νηστεία. Ο Χρηστός ή Μανώλης προφανώς μιλούσε συμβολικά μπας και έπειθε τους κύριους (κυρίως) που τον περιστοίχιζαν να κόψουν λίγη από την κακία τους. Τώρα το ότι βλέπω άτομα που νηστεύουν ενώ ταυτόχρονα τρώνε τον αγλέορα και γεμίζουν την κενή ψυχή τους με φαγητά «νηστίσιμα», το θεωρώ τουλάχιστον γελοίο. Το ότι βλέπω στις ειδήσεις του Αλτερ παπάδες στην Ιερουσαλήμ να πλακώνονται για το άγιο φως και ο εκφωνητής να μας διαβεβαιώνει ότι επιτελείται θαύμα αφού το φώς ανάβει από μόνο του, είναι τουλάχιστον γραφικό. Ευτυχώς την πεποίθηση πολλών παλιών πως τη μεγάλη Παρασκευή ο θεός θρηνεί και στέλνει βροχούλα, έχω καιρό να την ακούσω κι έτσι γλίτωσα το συναίσθημα ανατριχίλας που νιώθω με τη βλακεία που μας δέρνει. Από πολύ μικρή με θυμάμαι να έχω το εξής ακράδαντο επιχείρημα « Οκ εδώ μπορεί σήμερα να ναι βροχερά αλλά μόλις μίλησα με τη γιαγιά μου στην Κύπρο και με πληροφόρησε πως ο ήλιος εκεί λάμπει!!». Μόνο στον τόπο αυτόν αποφάσισε να εκδηλώσει ο monsieur τη λύπη του;
Κλείνω εδώ όμως γιατί στο σπίτι εδώ στο Ελύμνιο, στη βόρεια Εύβοια, με περιμένει η ωραία μου παρείτσα (Κωστής, Κατερίνα, Αλέκος) να φτιάξουμε την κοτόσουπα μας, να παίξουμε wii, να στολιστούμε για το προαύλιο της εκκλησίας και να ανάψουμε τις χειροποίητες λαμπάδες που μας έφτιαξε το Κατερινάκι μας με το άγιο φως μπας και μας κάνει άξιους ανθρώπους και δούμε κι εμείς μία άσπρη μέρα (αν κι εγώ ήδη βλέπω πολλές ). Ιταλέ μας έλειψες αλλά σε έφαγαν τα τσουρέκια και ο κυρ Ρένος. Xριστός Ανέστη πουλιά μου!