La vie est belle a Paris

La vie est belle a Paris

Δευτέρα, 1 Νοεμβρίου 2010

A letter to daddy (rare for me)

Συνήθως εμείς τα καλομαθημένα παιδάκια γκρινιάζουμε για τους γονείς μας. Σπάνια τους λέμε ευχαριστώ και απόψε έχω μεγάλη ανάγκη να το πω στον τίμιο και καλό άντρα που μ έφερε στη ζωή, το μπαμπά μου (να με συχωρέσετε για το ύφος Μάρθα Βούρτση αλλά με έπιασαν τα συναισθηματικά μου…). Πρόσφατα μία γνωστή μου έχασε το μπαμπάκα της και σκέφτηκα ότι ίσως να μην πρόλαβε ποτέ να του πει όσα θέλει. Και για να πω την αλήθεια, στη δική μου οικογένεια, ο μπαμπάς μου είναι λίγο πιο αδικημένος από εμένα ως προς την έκφραση της αγάπης μου σε εκείνον. Ήθελα λοιπόν αυτή εδώ η ανάρτηση να είναι μία ελάχιστη έκφραση της απεριόριστης αγάπης μου για το μπαμπά.

Ο μπαμπάς μου γεννήθηκε στο Αγκίστρι και μεγάλωσε στην Αίγινα. Τα παιδικά του χρόνια νομίζω πως είχαν αρκετές ψυχολογικές διακυμάνσεις μιας και η ιδιοσυγκρασία της μητέρας του ήταν τουλάχιστον ιδιόρρυθμη ενώ ο πατέρας του ήταν για μεγάλα διαστήματα απών, λόγω του επαγγέλματος του (ναυτικός). Θα μιλήσω για το πώς ήταν αφότου γεννήθηκα.

Μεγάλωσα σε μία οικογένεια με μία μανούλα στοργική και ζεστή, έναν αδερφό sui generis αλλά πάντα ξεχωριστό( με ό,τι θετικό και αρνητικό συνεπάγεται τούτο) και με έναν μπαμπά συχνά κυκλοθυμικό αλλά κατά βάση πολύ πολύ, καλό. Στο παιδικό μου μυαλό τον έχω χαραγμένο με μεγάλη αγάπη και στοργικότητα. Πολλές φορές η απουσία της μητέρας μου (η οποία λόγω της δουλειάς της ήταν αναγκασμένη να πηγαινοέρχεται στη Λάρισα) αντιμετωπιζόταν από το μπαμπά μου με αμηχανία. Τις περισσότερες όμως φορές η ζωή μου μαζί του κυλούσε πολύ ευχάριστα. Βόλτες και πορτοκαλάδα με ανθρακικό στη Γλυφάδα, έξοδοι σε ταβέρνες για μπριζολάκια, λούνα παρκ στα Αηδονάκια και διασκεδαστικούς (;) φίλους του κλόουν κλπ. Ήταν επίσης και πολύ χαδιάρης. Αγαπημένη του στιγμή και παρακάλια να χορεύω στα 8 μου λαμπάντα στην πλάτη του, έτσι μου έλεγε τον ξεκούραζα. Το τί χορό έχω ρίξει εκεί πάνω μην το συζητάτε. Επίσης πριν το μεσημεριανό του ύπνο ήθελε να του διαβάζω παραμυθάκια (ο γλυκούλης μου). Έχει κάνει πολλά λάθη στη ζωή του, αλλά ελάχιστα μπροστά στα καλά, μπροστά σε όλους αυτούς τους εκατοντάδες λόγους που βρίσκω για να τον αγαπώ. Είναι πρότυπο γιατρού (μικρή νόμιζα πως είναι ο Χριστός γιατί ένας ασθενής στο νοσοκομείο όπου είχα πάει μία μέρα να τον επισκεφτώ μου είχε πει πως τον είχε αναστήσει!!), τρυφερός και τίμιος αριστερός που με έμαθε να αγαπώ με το παραπάνω το υπέρτατο δικαίωμα του συνανθρώπου στην αξιοπρεπή ζωή, παρορμητικός και εκρηκτικός (σίγουρα μου το κληροδότησε) και με ιδιότυπο χιούμορ. Μπαμπάκα να ξέρεις πως για μένα είσαι ο καλύτερος μπαμπάς του κόσμου, κι αν δε στο εκφράζω όσο συχνά θα θελα είναι γιατί κομπλάρω κι όχι επειδή δεν το νιώθω. θέλω να συνεχίσω να πηγαίνω μαζί σου πασχαλιάτικα στο Ναό του Ποσειδώνα, ταξιδάκια στην Ευρώπη και να ξέρεις ότι σε υπεραγαπώ και σε ευχαριστώ για όλα όσα έχεις κάνει για μένα. Κι αν δεν είμαι αντάξια των κόπων σου, σου υπόσχομαι ότι όταν θα με αφήσει αυτή η χώρα, η κρίση και άλλες εξωγενείς συνθήκες, σίγουρα θα το κάνω. Σε αγαπώ. Η κορούλα σου.

9 σχόλια:

k* είπε...

den mporw na stamatisw na klaiw kakourga.

new-girl-on-the-blog είπε...

Πολύτιμη έκφραση αγάπης..(θα τη βάλω πλάι στην ανάρτησή σου για τη μανούλα σου παλιότερα)

Μπράβο σου, κοριτσάκι μου, μπράβο..

miss little sunshine είπε...

Σας ευχαριστώ πολύ κοριτσάκια μου. Με πιάνουν τα συναισθηματικά μου κατά καιρούς... Τους αγαπώ τους άτιμους και νιώθω οτι δεν κάνω τίποτε για εκείνους, οπότε αυτό είναι κάτι ελάχιστο. Σας φιλώ κοριτσάκια μου καλά!

the elf at bay είπε...

Πολύ όμορφα αυτά που γράφεις. Και σπάνια. Να το θυμάσαι αυτό.

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΠΕΡΑΣΑ ΝΑ ΑΦΗΣΩ ΤΙΣ ΕΥΧΕΣ ΜΟΥ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΓΕΜΑΤΟ ΥΓΕΙΑ .
ΣΤΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΑΙΣΘΗΤΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΣΟΥ.ΝΑ ΤΟΝ ΕΧΕΙΣ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΕΥΧΟΜΑΙ ΩΣ ΤΑ ΒΑΘΕΙΑ ΓΗΡΑΤΕΙΑ ΣΟΥ.

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ είπε...

Ψυχή μου, πολύ με συγκίνησες.
Είμαι σίγουρη πως ο γλυκός σου πατερούλης το διαισθάνεται, για να μην πω πως είναι σίγουρος για τα πολύτιμα συναισθήματά σου.

Να ζήσεις και να τον χαιρεσαι και να ζήσει για να σε καμαρώνει

Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

miss little sunshine είπε...

Σας ευχαριστώ πολύ που έστω κάνετε τον κόπο και περνάτε απο δω, είστε γλυκύτατοι. Μόνο η αγάπη μας μένει σε δύσκολες μέρες, πρέπει να είμαστε καλοπροαίρετοι και νομίζω πως αυτό είναι το κλειδί. Νομίζω πως η ανεργία που με οδήγησε σε full time babysitting μου έκανε καλό, πώς να το κάνουμε, τα μπεμπουλίνια που μοσχοβολούν βανίλια σε κολλάνε θετική ενέργεια και ανάγκη έκφρασης σαν και τη δική τους. Φιλιά!

monahikoslikos είπε...

Μικρή μου πρέπει να αισθάνεσαι πολύ τυχερή (και να το δείχνεις) για το μπαμπά σου, που από όσο κατάφερα να τον γνωρίσω κατάλαβα πως πρόκειται για ένα σπάνιο άνθρωπο, έναν ακούραστο αγωνιστή της καθημερινότητας και έναν άξιο μαθητή του Ιπποκράτη.
Προσωπικά του χρωστάω πάρα μα πάρα πολλά κι ευγνομονώ την ώρα και τη στιγμή που βρέθηκε στο δρόμο μου και τον γνώρισα.

miss little sunshine είπε...

Ευχαριστώ Μοναχικέ Λύκε, είσαι πολύ καλός με αυτα που λες. Χαιρομαι που μπόρεσε και σε βοήθησε, να είσαι καλά και ελπίζω να σου είναι αχρείαστος στο μέλλον. Φιλιά!